Ο «εκλεκτός» του Μητσοτάκη για την Προεδρία – Γλύξμπουργκ και Σαμαράς; – Τα «σπασμένα» του μπουζουξίδικου στέλνουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο 3% 

Καλώς ήρθατε, αγαπητοί αναγνώστες των Hard talks, σε άλλη μία δόση πολιτικής ανατροπής και σουρεαλιστικών σκηνών που θυμίζουν Χόλιγουντ – ή μήπως το Μπουζούκιγουντ; Αυτή τη φορά, τα γκάλοπ ανεβάζουν θερμοκρασία, οι υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας εμφανίζονται με ρυθμό καρτ-ποστάλ, και ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει έδαφος – ή μάλλον, βρίσκεται ένα βήμα πριν την… προεκλογική κατάρρευση. Με τους πολιτικούς μας πρωταγωνιστές να διασταυρώνονται σαν κακογραμμένοι ήρωες σε ταινία του Ταραντίνο, παρακολουθούμε δηλώσεις μετάνοιας, επιθέσεις και ραγδαία αποκαλύψεις. Ξεκινάμε την περιήγησή μας με τον αέρα της ειρωνείας και την ένταση μιας μεγάλης, πολιτικής σκηνής.

Κι άλλη υποψηφιότητα (για την Προεδρία)…

 Το τι ονόματα έχουν παρελάσει μέχρι τώρα για την Προεδρία της Δημοκρατίας, τα ξέρετε. Καραμανλής, Σαμαράς, Δένδιας, Βενιζέλος, Πικραμένος, Τασούλας. Οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ούτε έχουν βολιδοσκοπηθεί. Ο Δένδιας μάλιστα το διέψευσε. Αλλά είπαμε: Ο καθένας γράφει ο,τι θέλει… «αδασμολόγητα».

Το όνομα που ακούγεται τελευταία στην πιάτσα είναι αυτό του Γιάννη Στουρνάρα, του κεντρικού τραπεζίτη. Ακούγεται και συζητείται σε κάποιους κύκλους. Ορισμένοι δε μιλούν για σοβαρή και εξακριβωμένη πληροφορία.

Όμως εμείς σας λέμε ότι το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Μητσοτάκης κρατάει κλειστά τα χαρτιά του και δεν περιφέρει δώθε κείθε ονόματα πιθανών υποψηφίων. Με κάνα δυό πολύ δικούς του ανθρώπους είναι λογικό να το συζητάει και να ακούει τη γνώμη τους. Αλλά μέχρις εκεί.

Το δίλημμα για τον πρωθυπουργό σχετικά με την τελική επιλογή είναι: Υποψήφιος από τα σπλάχνα της ΝΔ ώστε να ικανοποιήσει τους δυσαρεστημένους της «λαϊκής δεξιάς» που αλληθωρίζουν…πιο δεξιά ή κάποιον «ουδέτερο» εκτός της ΝΔ για να φανεί συναινετικός και συνεπής προς την πρόσφατη παράδοση σύμφωνα με την οποία ο (υποψήφιος) Πρόεδρος δεν ανήκει στο κυβερνών κόμμα; Αυτά, και εδώ είμαστε εμείς. Για να είστε ενημερωμένοι.

Η Ακρίτα, ο Κασσελάκης και ο Πολάκης

Έχει υποστηρίξει τον Κασσελάκη, έχει σκοτωθεί με τον Πολάκη, έχει σιωπήσει για κάποιο διάστημα αλλά τώρα, με μια μετρημένη δήλωση, λέει-και υπενθυμίζει-ότι είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Για την Ελενα Ακρίτα ο λόγος. Ακούστε όμως αναλυτικά τι είπε: «Η Ιστορία θα μας κρίνει»

«Εχω επανειλημμένα τοποθετηθεί δημόσια κατά των ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών. Οι έδρες ανήκουν στο κόμμα. Παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις μου για τον αντιδημοκρατικό τρόπο που λειτούργησαν τα όργανα του κόμματος, παραμένω επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Στήριξα τον τέως Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Στέφανο Κασσελάκη από την πρώτη στιγμή. Η εκτίμησή μου στο πρόσωπό του δεν αλλάζει. Του εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο του ξεκίνημα.

Στην πολιτική μπήκα να προσφέρω. Η έδρα ποτέ δεν ήταν το δέλεαρ: είχα ήδη προσφέρει τη δική μου στον Στέφανο Κασσελάκη προκειμένου να εισέλθει στη Βουλή. Ο στόχος είναι –και παραμένει– η μαχητική Αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη». Καθαρές κουβέντες από την Ελενα Ακρίτα. Που προ καιρού είχε «σκοτωθεί» με τον Πολάκη όταν εκείνος χαρακτήρισε πράμα τον Κασσελάκη και τάχθηκε εναντίον της τεκνοθεσίας. Τότε η Ακρίτα είχε καταφερθεί εναντίον του Πολάκη και είχε δηλώσει επι λέξει: «Δεν μπορώ να συνυπάρξω(σ.σ.με τον Πολάκη), αλλά όποτε έχει δίκιο τον έχω υποστηρίξει». Μένει, λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ-αυτό προκύπτει από την δήλωση της- άρα θα συνυπάρχει με τον Πολάκη. Το θέμα όμως είναι τι θα γίνει αν εκλεγεί Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο Κρητικός και επιβάλει στο κόμμα τις απόψεις του π.χ. για την τεκνοθεσία. Θα το δεχτεί η κ.Ακρίτα και θα συνεχίσει να βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ με αρχηγό τον Πολάκη;

Γλύξμπουργκ- Σαμαράς: Καμμία σχέση!

Εδώ και κάποιο καιρό οι Γλύξμπουργκ έχουν κινήσει διαδικασίες για απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας. Οι διαδικασίες αυτές έχουν καθυστερήσει, αλλά οι φήμες και οι πληροφορίες…τρέχουν. Ακούστε: Ισχυρίζονται ορισμένοι ότι η απόδοση της ιθαγένειας θα επιτρέψει στον Παύλο Γλύξμπουργκ να έχει ενεργό ανάμειξη στα πολιτικά πράγματα και-σύμφωνα με φήμες- να ενεργοποιηθεί στον χώρο της ΝΔ!

Λένε μάλιστα ότι η ενεργοποίηση του Γλύξμπουργκ έχει τις ευλογίες του Αντώνη Σαμαρά! Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά πρόκειται για τρίχες. Στο Σαμαρέικο γελάνε με αυτές τις φήμες και τις δήθεν πληροφορίες.

Γι αυτό, μην ακούτε ο,τι σερβίρει ο κάθε πικραμένος που σπεύδει να το πλασάρει ως σοβαρή πληροφόρηση.

Μέτωπα και καρικατούρες: Το κλασικό πολιτικό ντεζαβού

Στη σκηνή της Βουλής, ο Μητσοτάκης βγάζει το παλιό καλό σενάριο: αντίπαλος πάλι το ΠΑΣΟΚ. Όπως θα έλεγε ο Μάικλ Κορλεόνε στον Νονό: «Όταν ηρέμησα, με τραβάνε πάλι πίσω». Η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ ως κύριου αντιπάλου δεν είναι τυχαία· είναι η παλιά καλή εχθροπραξία που γεμίζει πια με βαρύγδουπες φράσεις και υπονοούμενα. Οι σκηνές από τα δεκαετία του ‘80 επιστρέφουν, κι εμείς είμαστε το κοινό που χειροκροτεί ξανά το παλιό θέαμα με νέους πρωταγωνιστές, σαν το αέναο ριμέικ του Hollywood που δεν χορταίνει τα ίδια κλισέ.

Από την άλλη, ο Ανδρουλάκης βρίσκει την ευκαιρία να βαπτίσει τη ΝΔ ως «χειρότερη εκδοχή του λαϊκισμού» με τον ίδιο τόνο που θα διάβαζε κανείς την Αθηναϊκή Δημοκρατία: με πάθος και έναν «χλαμυδωμένο» ρομαντισμό. Αλλά στο Μαξίμου τρίβουν τα χέρια τους – εκείνος που διαλέγει τον αντίπαλο, επιλέγει και τη μάχη. Και ο Μητσοτάκης, από το παρασκήνιο, ακούει τον Μακιαβέλι να του ψιθυρίζει πως ο καλύτερος εχθρός είναι εκείνος που σε κατανοεί απόλυτα.

Οι Πολιτικοί «αγριοι» και το μέτωπο στα δεξιά

Η πιο ενδιαφέρουσα ίσως θεατρική παράσταση εξελίσσεται στα δεξιά της ΝΔ, εκεί που ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Κυριάκος Βελόπουλος ζουν την έντονη κόντρα τους, κάπως σαν τον Νιλ και τον Βινσέντ στο Heat – χωρίς όμως την αίγλη και την επιτηδευμένη κλάση. Η επανεμφάνιση του Τραμπ, που ξεσηκώνει πανηγυρισμούς, φαίνεται να έχει ξεσηκώσει και τα φαντάσματα του εθνολαϊκισμού στα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. Κάπως έτσι, το δεξιό «ηλεκτροσόκ» επανέρχεται με την παράσταση των μικρότερων κομμάτων να θυμίζει φθηνό σίκουελ μιας κλασικής ταινίας τρόμου.

Γιατί τι νόημα έχει να τραγουδάει η Λατινοπούλου το YMCA αν ο Μάκης Βορίδης μπορεί να της απαντήσει με τον δικό του τρόπο, προκαλώντας ένα διαβολικό πολιτικό μωσαϊκό; Κι όπως θα έλεγε κάποιος που έχει διαβάσει Αριστοτέλη, «αρετή δεν είναι η δόξα, αλλά η πράξη». Εδώ, βέβαια, η «πράξη» συνίσταται σε λαϊκιστικά υπονοούμενα και ακραία λαϊκά αφηγήματα, όσο όμως παραμένει αυτή η εικόνα της κομματικής σύγκρουσης, τόσο η ΝΔ θα ελέγχει το δεξιό της μέτωπο.

Το Σχέδιο των εκλογών και η λογική της «χαμένης ψήφου»

Με φόντο τις επερχόμενες εκλογές και την προοπτική της αντιπολίτευσης, στο Μαξίμου ετοιμάζουν το αφήγημα της χαμένης ψήφου. Όπως έλεγε ο Τσόρτσιλ, «οι εκλογές είναι ο μηχανισμός με τον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να διαλέξουν ποιον θα κατηγορήσουν για τα προβλήματά τους». Η λογική είναι απλή: όσο το ΠΑΣΟΚ θα ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, τόσο θα συσπειρώνεται η ΝΔ. Αρκεί να υπενθυμίσουν στο κοινό ότι τα μικρότερα κόμματα, με τις γραφικές φιγούρες και τους αιχμηρούς λαϊκιστές, απειλούν τη σταθερότητα που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση.

Στην τελική, το παιχνίδι στην πολιτική δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα σκάκι με μερικά πιόνια λιγότερα. Ο Μητσοτάκης παίζει το χαρτί της σταθερότητας, ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να θυμίσει τη δόξα των παλιών καλών ημερών, με όλο τον συναισθηματικό φόρτο που φέρνει το «παλιό καλό ΠΑΣΟΚ» πίσω στα καφενεία. Και στο τέλος της ημέρας, ο μεγάλος νικητής είναι όποιος καταφέρει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον ενός εκλογικού σώματος που επιζητά την ηρεμία μιας σταθερής πραγματικότητας – έστω και αν αυτή θυμίζει ανατριχιαστικά το ίδιο πολιτικό σενάριο που δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται ποτέ.

Στη σκηνή της Κοινοβουλευτικής Επιθεώρησης: Συνεχίζουν, αποχωρούν, και συνεχίζουν το… έργο

Σε ένα πολιτικό θέατρο που θυμίζει το κλασικό  «Η Μέρα της Μαρμότας», οι Θεοδώρα Τζάκρη και Γιώργος Γαβρήλος αποφάσισαν να μείνουν στη σκηνή της Βουλής παρά την παραίτησή τους από τις ηγετικές θέσεις. Η υπογραφή της ερώτησης για τις μετεγγραφές φοιτητών μοιάζει με σκηνή από Casablanca: «Θα έχουμε πάντα το Γκάζι». Διότι το συνέδριο εκεί, που άφησε εντάσεις και παρασκήνια, δεν φαίνεται να σβήνει εύκολα. Ίσως θα έλεγε και ο Σωκράτης Φάμελλος, που επίσης συνυπέγραψε την ερώτηση, ότι το έργο συνεχίζεται με πολλές πολιτικές παραφωνίες.

Όταν το ήθος και το πάθος αλληλοσυγκρούονται

Ο Δημήτρης Χρήστου,  ο επί χρόνια δημοσιογράφος στην «Αυγή» , εξαπέλυσε καταιγιστικά πυρά κατά του Νίκου Παππά. Το κείμενό του, περισσότερο από μια ανάρτηση, θυμίζει τον Σπάρτακο να δηλώνει: «Δεν θα γονατίσω μπροστά στον τύραννο». Στο πολιτικό σκηνικό, όμως, όπου οι ήρωες του παρελθόντος γίνονται οι ανήθικοι του παρόντος, οι κατηγορίες για «τραμπουκισμό» και «ασεβή συμπεριφορά» γίνονται το νέο κανονικό.

Όπως θα έλεγαν και πέριξ  της Κουμουνδούρου, «καλύτερα να είσαι έντιμος και φτωχός παρά πλούσιος και διεφθαρμένος». Η δήλωση του Χρήστου ανασύρει μνήμες από τα παλιά – όταν οι μάχες της αριστεράς δεν διεξάγονταν σε συνέδρια με πολύχρωμα φώτα και επικοινωνιακές κινήσεις, αλλά σε δρόμους, σε φοιτητικά αμφιθέατρα, και σε συναντήσεις συντρόφων με κοινό όραμα.

Ο Νίκος Παππάς στο στόχαστρο: Από «συμπαίκτης» σε «κατηγορούμενος»

Ο Χρήστου υπενθυμίζει στον Παππά ότι η πορεία του μέσα στο κόμμα ξεκίνησε με το ευνοϊκό βλέμμα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά κατέληξε σε φιάσκο, όπως εκείνη η μάταιη προσπάθεια με τις τηλεοπτικές άδειες. Είναι λίγο σαν την ταινία «Ο Νονός III», όπου οι ίντριγκες και οι εσωτερικές συγκρούσεις φέρνουν καταστροφικές συνέπειες. Ο Παππάς, άλλοτε στενός φίλος και «εκλεκτός», τώρα φέρει το βάρος της πολιτικής του πτώσης και της κατηγορούμενης σχέσης του με τον Καλογρίτσα. Γιατί, όπως θα λέγαμε αν θέλαμε να φιλοσοφήσουμε: «Όποιος κολακεύει τον ισχυρό και εγκαταλείπει τον λαό, σύντομα θα γευτεί την πτώση». Οι πολιτικές «ακροβασίες» και τα αδέξια βήματα, που κέρδισαν για λίγο τον φαντασμαγορικό προβολέα, μοιάζουν τώρα με παρελθόν που επιστρέφει να ζητήσει τα οφειλόμενα.

Στον καθρέφτη του παρελθόντος: Όταν τα ιδανικά ξεθωριάζουν

Η κρίση και η κατηγορία για πραξικοπήματα και καταπάτηση της πλειοψηφίας από έναν «πολιτικό του στενού κύκλου» θυμίζουν ότι η εξουσία πάντα επιστρέφει στους ίδιους κύκλους – και αυτοί οι κύκλοι γυρίζουν σε βάρος της ιδεολογίας και της δημοκρατίας. Στο τέλος, η απογοήτευση είναι βαθιά, σαν την αίσθηση που αφήνει το τέλος του Πολίτη Κέιν: ένα άδειο rosebud, μια χαμένη νοσταλγία για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει, αλλά δεν έγινε ποτέ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να χάνει όχι μόνο πρόσωπα αλλά και την ηθική του πυξίδα, καθώς ο ένας μετά τον άλλο καταγγέλλει τις σκιές της εξουσίας και της εσωστρέφειας. Κι όπως θα έλεγε και ο Περικλής: «Οι πολιτικές κρίσεις είναι οι κριτές των ανθρώπων, και όχι το αντίστροφο». Στην πολιτική σκηνή, όσοι έβαλαν τη φιλοδοξία πάνω από το κοινό όραμα, συχνά μένουν στο τέλος μόνοι.

 Τα γκάλοπ και κατάρρευση του  Συριζαϊκού… μπουζουξίδικου  

Σαν σκηνή βγαλμένη από το Groundhog Day, ο ΣΥΡΙΖΑ ζει ξανά και ξανά το ίδιο εφιαλτικό μοτίβο: απογοήτευση, διάσπαση και δημοσκοπική κατάρρευση. Η Real Polls δείχνει τον ΣΥΡΙΖΑ να επιστρέφει στα παλιά, ταπεινά του ποσοστά του 3,6%, σαν να αναζητά επίμονα το δρόμο προς τα πίσω. Ποιος θα περίμενε ότι ένα κόμμα που κάποτε κέρδισε την εξουσία θα βρισκόταν ξανά στην αφετηρία; Όπως θα έλεγε και ο Καρλ Μαρξ, «η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα».

Το Debate που έχασε την ευκαιρία να σπάσει ταμεία

Σοβαρά τώρα, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι η πολιτική σκηνή που υπόσχεται το debate του ΣΥΡΙΖΑ δίνεται δωρεάν στην ΕΡΤ; Πολάκης, Γκλέτσος, Φάμελλος, Φαραντούρης – ένα πάνελ που θυμίζει περισσότερο καστ από χολιγουντιανή παραγωγή παρά μια σοβαρή πολιτική συζήτηση. Ο Φαραντούρης στο πιάνο, ο Πολάκης στο τραγούδι, ο Γκλέτσος στις ζεϊμπεκιές – θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος La La Land σε ελληνική εκδοχή. Και όλα αυτά με φόντο τη διάσπαση, σαν μία ατελείωτη τηλεοπτική σειρά που κανείς δεν θέλει να χάσει, αλλά κανείς δεν θυμάται πια γιατί ξεκίνησε να βλέπει.

Ο Στέφανος Κασσελάκης και η «αποστασία» της Δημοκρατίας

Ο Στέφανος Κασσελάκης εμφανίστηκε στον Alpha και κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ για «αποστασία από τη δημοκρατία». Εντάξει, η φράση είναι δραματική, σχεδόν θεατρική, σαν απόσπασμα από το Braveheart: «Μπορεί να μας πάρουν την ηγεσία, αλλά δεν θα μας πάρουν τη δημοκρατία». Όμως, μέσα στην υπερβολή, ίσως υπάρχει αλήθεια: ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να ηγείται, μοιάζει να αυτοκαταστρέφεται, σαν χαρακτήρας από αρχαία τραγωδία που δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του. Και όσο οι εσωτερικές συγκρούσεις συνεχίζονται, οι ψηφοφόροι αναρωτιούνται αν όλο αυτό είναι μια πλοκή που θα έχει ποτέ λύτρωση.

Τα συναισθήματα των πολιτών: Από συμπάθεια σε σαρκασμό

Τα γκάλοπ δείχνουν ότι το 83,2% των πολιτών βλέπει αρνητικά τα γεγονότα του συνεδρίου. Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, που άλλοτε ήταν μια σοβαρή δύναμη ανατροπής, μοιάζει τώρα με το τέλος του Citizen Kane: ένα καταρρακωμένο όραμα που αναρωτιέται πού πήγε η αθωότητα και η λαϊκή στήριξη. Ο λαός, που άλλοτε φώναζε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα απαντά με ειρωνεία και απογοήτευση – σαν θεατής που έχει κουραστεί από το ίδιο σενάριο. Και όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η αρετή δεν είναι δόξα, αλλά πράξη». Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να έχει ξεχάσει αυτή την απλή αρχή.

Το μήνυμα των γκάλοπ: Κασσελάκης vs. ΣΥΡΙΖΑ, μάχη για τηλεθέαση ή πολιτική;

Και, στο τέλος, τα γκάλοπ έρχονται να υπενθυμίσουν ότι, για τον Κασσελάκη και τον ΣΥΡΙΖΑ, το διακύβευμα είναι απλό: ή να επαναφέρουν την πολιτική ουσία στη δημόσια συζήτηση ή να συνεχίσουν ως ένα πολιτικό «σίριαλ» που σύντομα κανείς δεν θα παρακολουθεί. Όπως θα έλεγε και ο Φρανκ Άντεργουντ από το House of Cards, «Ο δρόμος προς την εξουσία είναι στρωμένος με καλές προθέσεις και κακές αποφάσεις». Και η μόνη ερώτηση που μένει είναι: θα καταφέρει κανείς από αυτούς να ξεφύγει από την κατηφόρα ή θα δούμε και την επόμενη σεζόν με νέο καστ και νέο σενάριο;

 Η Κατερίνα Μονογυιού και η… επιστήμη της δημόσιας μετάνοιας

Στη Μύκονο, το νησί των ανέμων και των ασυγκράτητων ενθουσιασμών, η Κατερίνα Μονογυιού, βουλευτής Κυκλάδων, παρασύρθηκε σε ένα χειροκρότημα που προκάλεσε την ανάγκη για… δημόσια εξομολόγηση. Σαν σκηνή από το Scarface, η Μονογυιού βρέθηκε ξαφνικά με το δάχτυλο στη σκανδάλη, αναλογιζόμενη την αμείλικτη πολιτική πραγματικότητα και αναγκάστηκε να απαρνηθεί κάθε σύνδεση με τις «ανυπόστατες απόψεις» ενός εκρηκτικού ομιλητή. Τώρα, βιάζεται να δηλώσει κατηγορηματικά την πίστη της στον πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση, σαν τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, με τη διαβεβαίωση ότι «αύριο είναι μια νέα μέρα».

Πώς να χειροκροτείς χωρίς δεσμεύσεις

Όπως στο κλασικό The Godfather, όπου οι συμμαχίες αλλάζουν με ένα νεύμα, η Μονογυιού αναγκάζεται να ανασκευάσει τη στάση της για το χειροκρότημα που ξέφυγε από την ελεγχόμενη γραμμή. Δηλώνει πως «η στήριξή της στην κυβέρνηση είναι απόλυτη» και καταγγέλλει τα «προϊόντα παραπληροφόρησης» που πλήττουν την αξιοπιστία της. Όμως, η πολιτική δεν είναι παρά μια αρένα, όπου τα συναισθήματα και οι χειρονομίες μετράνε περισσότερο από τις λέξεις – και το αυθόρμητο χειροκρότημα μετατρέπεται ξαφνικά σε «ενοχοποιητικό στοιχείο».

Κάπως έτσι, ο ενθουσιασμός της, που εκφράστηκε με το χειροκρότημα σε κάποιον που «κατακεραύνωνε τις 30 οικογένειες», την αναγκάζει τώρα να επιδίδεται σε σπασμωδικές δηλώσεις μεταμέλειας. Είναι λες και ζούμε την κωμική έκρηξη του A Fish Called Wanda, όπου όλοι προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, με μισογελάκια και ασυγκράτητο πανικό.

Ποιος μένει με την αξιοπιστία του στο χέρι;

Σαν άλλος «υπερασπιστής του λαού», ο Μυκονιάτης ομιλητής μίλησε για τις «30 οικογένειες» που ελέγχουν τα πάντα στο νησί – μια κατηγορία που ακούγεται σχεδόν γραφική, όπως το γέλιο του Τζόκερ στο The Dark Knight. Ο λαός χειροκροτεί, οι βουλευτές παρασύρονται και το σκηνικό ξεδιπλώνεται με την ίδια ενέργεια μιας κωμωδίας παρεξηγήσεων. Η Μονογυιού αναγκαζόταν να σηκωθεί από τη θέση της, να χειροκροτήσει με ενθουσιασμό, μόνο και μόνο για να βρεθεί μετά να «μαζεύει» τις πολιτικές της επιπτώσεις.

Όπως θα έλεγε και ο Βολταίρος, «Οι ηγέτες είναι σαν τους πιλότους· ποτέ δεν κατηγορούν τον άνεμο, όταν το καράβι βουλιάζει». Και η Μονογυιού, σε μια πολιτική σκηνή που θυμίζει ακριβώς τέτοιες αναταράξεις, πρέπει τώρα να ισορροπήσει το χειροκρότημα της με την ανάγκη της πολιτικής ορθότητας.

Η «Σταύρωση» του πολιτικού προσώπου

Και κάπως έτσι, η Κατερίνα Μονογυιού βρίσκεται στο κέντρο μιας σύγχρονης πολιτικής κωμωδίας, όπου κάθε χειροκρότημα έχει και το τίμημά του. Σαν να ζει μέσα σε μια σκηνή από τον Καθρέφτη Έχει Δύο Πρόσωπα, όπου πρέπει να αναζητήσει τις σωστές λέξεις για να εξηγήσει τον ενθουσιασμό της, ενώ τα φώτα της δημοσιότητας αναδεικνύουν την κάθε της κίνηση. Και εμείς, από τον καναπέ μας, βλέπουμε την «ταπεινή υποταγή» σε μια νέα εποχή πολιτικής μεταμέλειας.

Από τα σαλόνια της Βουλής μέχρι τα «γκαζωμένα» γκάλοπ και τις δημόσιες δηλώσεις μεταμέλειας, βλέπουμε ξανά τον διαχρονικό κύκλο των πολιτικών μας να ξετυλίγεται. Αν το παιχνίδι αυτό είναι σκάκι, τότε τα πιόνια κινούνται με στρατηγική – αν και κάποιοι παίκτες μοιάζουν να μην ξέρουν πού ακριβώς βρίσκονται. Εμείς είμαστε εδώ, πάντα στην πρώτη γραμμή, έτοιμοι να σας παρουσιάσουμε κάθε «ανατροπή» και να σας υπενθυμίσουμε πως, σε αυτή την πολιτική ταινία, το σενάριο μπορεί να είναι προβλέψιμο, αλλά η απόλαυση είναι εγγυημένη.

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ