Ο Γεραπετρίτης και τα ερείπια της διπλωματίας – Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγει όργανα και το κοινό παραγγέλνει ποπ κορν – Ποιος Ανδρέας, ποιο ΠΑΣΟΚ, ποιο μέλλον; Η Ζωή, η Κλάπα και τα πειθαρχικά

Μια φορά κι έναν καιρό, η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν το αγαπημένο της χαρτί. Καλογυαλισμένο, με ευρωπαϊκή κορδέλα και αμερικανικό φιόγκο. Έπαιρνε πάντα καλό φωτισμό στις δημοσκοπήσεις και μάζευε likes στα πάνελ των δελτίων. Ήταν το «La La Land» της κυβέρνησης: όμορφη, ονειρική και με happy end στα σχέδια. Μέχρι που κάποιος είπε δυνατά το όνομα Μονή Σινά και το soundtrack άλλαξε από τζαζ σε οριεντάλ πανικό.

Σκηνή 2η: Η Μονή Σινά και το φάντασμα του Σίσι

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης πήγε στην Αίγυπτο με το ύφος του Bridge of Spies — μόνο που εδώ δεν υπήρχε κανένα γέφυρα και πολλοί περισσότεροι κατάσκοποι. Το θέμα με το ιδιοκτησιακό της Μονής της Αγίας Αικατερίνης δεν λύθηκε, οι Αιγύπτιοι δεν πείστηκαν, και ο Γεραπετρίτης γύρισε με άδεια χέρια και γεμάτη ατζέντα. Η επίσκεψη καταγράφηκε ως «διπλωματικό καρδιογράφημα χωρίς παλμό».

Και μέσα σε όλα, ένα 54,8% των πολιτών δηλώνει ότι δεν βλέπει με καλό μάτι την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Δηλαδή, δεν είναι ότι πέσαμε από τα σύννεφα – απλώς χτυπήσαμε με φόρα το πάτωμα.

Σκηνή 3η: Λιβύη – το sequel που δεν βγήκε ποτέ

Η Λιβύη ήταν το Dune: Part Two της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: πολυαναμενόμενο, μπερδεμένο και γεμάτο αμμώδεις περιοχές. Όταν και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές σε καταγγέλλουν για παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε κάτι πήγε πολύ λάθος στο GPS της διπλωματίας. Η επίσκεψη του Γεραπετρίτη στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη μοιάζει με ταξίδι χωρίς εισιτήριο επιστροφής – κι αυτό αν καταφέρει να ξεκινήσει ποτέ.

Σκηνή 4η: Η επιστροφή του Καραμανλή – “The Godfather IV”

Και ξαφνικά, μέσα από τα σκοτάδια της σιωπής, εμφανίζεται ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής – όχι για να δώσει ευχές, αλλά για να ρίξει σφαίρες. «Η χώρα κινδυνεύει να βρεθεί σε μη αναστρέψιμη κατάσταση ομηρίας έναντι της Τουρκίας». Μεταφράζεται: «Η κυβέρνηση έχει χάσει τον μπούσουλα». Και όταν ο Καραμανλής μιλά, στο Μαξίμου κάνουν παύση – όχι για να τον ακούσουν, αλλά για να σκεφτούν πώς θα το μαζέψουν.

Σκηνή 5η: SAFE, αλλά όχι safe

Η συμμετοχή της Τουρκίας στα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά μέσω του προγράμματος SAFE ήταν το τελευταίο χτύπημα. Δεν χρειάστηκε να κάνουν πολλά οι γείτονες — η Ευρώπη τούς έβαλε στο παιχνίδι, η Ελλάδα απλώς το παρακολούθησε. Ο Γεραπετρίτης φάνηκε να παίζει το ρόλο του κομπάρσου σε σκηνή που έπρεπε να πρωταγωνιστήσει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μπήκε στο pause και η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ. Δεν ξέρουμε αν έφταιγε το ρεύμα ή η γεωπολιτική αστάθεια, αλλά η ασφάλεια διακόπηκε λόγω… Τουρκίας.

Σκηνή 6η: Οι “συντηρητικοί” που δεν συγχωρούν

Και κάπου εδώ αρχίζει να ιδρώνει η κυβέρνηση. Γιατί αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν συγχωρούν εύκολα οι συντηρητικοί ψηφοφόροι, είναι να δουν την Τουρκία να ανεβαίνει διεθνώς ενώ η Ελλάδα μένει στη γωνία με ένα σημειωματάριο γεμάτο ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Τα εθνικά θέματα δεν σηκώνουν λάθη – σηκώνουν σημαίες.

Επίλογος: “No Country for Bold Men”

Η κυβέρνηση έχει χάσει έρεισμα, πυξίδα και –κυρίως– χρόνο. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πια «δυνατό χαρτί». Είναι μια κακογραμμένη συνέχεια μιας κάποτε επιτυχημένης σειράς, που τώρα προβάλλεται σε άδειες αίθουσες. Ο Γεραπετρίτης μπορεί να έχει το χαρτοφυλάκιο, αλλά όχι και το σενάριο. Και χωρίς σενάριο, ούτε Όσκαρ παίρνεις, ούτε ψήφους.

Μέχρι νεωτέρας, το Μαξίμου μοιάζει να αναζητά τίτλο για την επόμενη σεζόν. Μια πρόταση:
“Everything slipping, all at once.”

 «Η Κεντρική Επιτροπή των Αποχωρούντων»
ή αλλιώς: «No Country for Old Comrades»

Σκηνή 1η: Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγει όργανα. Το κοινό παραγγέλνει ποπ κορν.

Την Κυριακή ψηφίζουν τα μέλη για την Κεντρική Επιτροπή. Η συγκίνηση… περιορισμένη. Η συμμετοχή… ζητούμενο. Και η ανανέωση… με προσοχή, γιατί μπορεί να πέσει η μπογιά. Το κόμμα που άλλοτε ξεσήκωνε πλατείες, τώρα προσπαθεί να μαζέψει υποψηφιότητες για να καλύψει θέσεις. Και το κάνει μέσα σε συνθήκες που θυμίζουν “Don’t Look Up”: ο κομματικός μετεωρίτης πέφτει, αλλά στην Κουμουνδούρου ακόμα κάνουν συνέδρια.

Σκηνή 2η: Η υβριδική κάλπη και η μοναξιά του κλικ

Ο Σωκράτης Φάμελλος ανακοινώνει υπερήφανα: θα ψηφίζουμε και με ηλεκτρονικό τρόπο! Ο Παύλος Πολάκης απαντά: «η πολιτική δεν είναι delivery». Κάπου ανάμεσα, ο μέσος Συριζαίος κοιτάει την κάλπη και ψάχνει το wi-fi. Ο Χανιωτάκης μιλά για «μοναξιά του κλικ» – ορθά. Γιατί εδώ μιλάμε για το “Her”, αλλά αντί για τον Χοακίν Φίνιξ να ερωτεύεται ένα λειτουργικό σύστημα, έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να ερωτεύεται την ψηφιακή αποξένωση.

Σκηνή 3η: Η αποστράτευση – “The Irishman”, αλλά χωρίς Ντε Νίρο

Η Κεντρική Επιτροπή θυμίζει reunion από “The Irishman”: όλοι οι παλιοί είναι εκεί… για να αποχωρήσουν. Ο Μπαλάφας, ο Φλαμπουράρης, ο Κουβέλης, ο Φωτόπουλος … Δεν είναι Συνέδριο, είναι casting για την Τελευταία Παράσταση. Η μόνη φράση που λείπει είναι: «δεν θα θέσω υποψηφιότητα, για να δώσω χώρο στη νέα γενιά». Αν την πεις τρεις φορές μπροστά στον καθρέφτη, εμφανίζεται ο Χρήστος Σπίρτζης με φόντο τον Τσίπρα.

Σκηνή 4η: Ο ΣΥΡΙΖΑ των 429 και οι εκλόγιμοι των 250

Η νέα Κεντρική Επιτροπή θα έχει 250 θέσεις. Υποψήφιοι: 429. Αποτέλεσμα: μια μέση αναλογία που κάνει ακόμα και το Squid Game να μοιάζει με κατασκηνωτική δημοκρατία. Οι βουλευτές και οι ευρωβουλευτές πιάνουν ήδη τις ex officio καρέκλες – αφήνοντας στους υπολοίπους το πολιτικό ισοδύναμο του σκαμπό.

Αυτή είναι η ανανέωση: λίγοι νέοι, αρκετοί πρώην, και πολλοί που θέλουν απλώς να επιζήσουν μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό. Σαν το “Mad Max: Fury Road”, αλλά με λιγότερη δράση και περισσότερη γραφειοκρατία.

Σκηνή 5η: Όσοι «μένουν», όσοι «φεύγουν» και όσοι… περιμένουν τον Τσίπρα

Η απουσία Βασιλειάδη, Τεμπονέρα και Σπίρτζη δεν είναι απλή αποχή. Είναι πολιτικό ανασήκωμα φρυδιού προς την ηγεσία, σαν να λένε «καθίστε να δούμε πού το πάτε και μετά βλέπουμε». Είναι σαν το “The Departed”, αλλά οι ρόλοι μπερδεύτηκαν: δεν ξέρεις ποιος είναι μυστικός σε ποιον μηχανισμό.

Ακόμη και στελέχη που στήριξαν, όπως ο Νίκος Σκορίνης, κάνουν τώρα πίσω. Σα να παρακολουθείς τον “Joker” του Τοντ Φίλιπς: ξεκίνησε ως υποψήφιος σωτήρας και καταλήγει να βλέπει τους πρώην συμμάχους του να βγαίνουν από το πλάνο.

Επίλογος: Η τελευταία ευκαιρία… ή η τελευταία προβολή;

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για ανανέωση. Αλλά μοιάζει με remake σε παλιό σενάριο – το βλέπεις, το ξέρεις, βαριέσαι. Ο τίτλος «τελευταία ευκαιρία» παίζει συνεχώς, σαν να είναι prequel σε μια πολιτική πτώση που έχει ήδη γυριστεί.

Η Κυριακή θα αναδείξει τη νέα Κεντρική Επιτροπή. Ίσως και την ακριβή θερμοκρασία της παραίτησης. Η ελπίδα είναι να γεννηθεί κάτι νέο. Ο φόβος είναι να καταλήξουμε με reboot της παλιάς φθοράς με νέα πρόσωπα και χειρότερα ονόματα.

Και κάπως έτσι, από το “Yes we can”, φτάσαμε στο “CTRL+ALT+ΣΥΡΙΖΑ”.

Ομίχλες πάλι στο ΠΑΣΟΚ

Εκεί που πήγε κάπως ν΄ανασάνει η Χαριλάου Τρικούπη(ελαφρά άνοδος στις δημοσκοπήσεις και δεύτερο κόμμα, καθώς πέφτει η Πλεύση Ελευθερίας), να σου πάλι γκρίνιες και ξιφομαχίες: Ο Νίκος Χριστοδουλάκης, πρώην υπουργός Οικονομίας επί Σημίτη, επικεφαλής του InSocial(Ινστιτούτο για την Σοσιαλδημοκρατία) και μέλος του Πολιτικού Κέντρου του ΠΑΣΟΚ, δήλωσε ότι «μπορούσε να βρεθεί άλλος δρόμος, λιγότερο επώδυνος από το Μνημόνιο».

Τι ήταν να το πεί; Σημειώθηκε ένα μπαράζ σφοδρών αντιδράσεων, κυρίως από πρόσωπα που πρόσκεινται στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και από άλλους. Συγκεκριμένα:
Ο Νίκος Παπανδρέου, ευρωβουλευτής, ζήτησε την παραίτηση του Νίκου Χριστοδουλάκη από τις θέσεις που κατέχει σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, ενώ σκληρές ήταν και οι δηλώσεις από τους Φίλιππο Σαχινίδη, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, Μανώλη Χριστοδουλάκη(βουλευτής), Χάρη Δούκα(σιγά που θα έλειπε ο κυρ Δήμαρχος). Αποδοκιμαστικές αλλά σε ήπιο τόνο ήταν και οι δηλώσεις της Αννας Διαμαντοπούλου.
Αμήχανη η Χαριλάου Τρικούπη μπροστά σ΄αυτές τις επιθέσεις, ψέλισε κάτι δια στόματος Δημήτρη Μαντζιου, κρατώντας αποστάσεις από την δήλωση του Νίκου Χριστοδουλάκη, αλλά μέχρις εκεί.
Επεισόδιο δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό: Η Πωλίνα Λάμψα, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, προσκείμενη στον Γιώργο Παπανδρέου, μαζί με τον Πέτρο Λιάκουρα και τον πρέσβη Ηλία Κλή, πήγαν ως μέλη του Ελληνο-Τουρκικού Φόρουμ  στα Κατεχόμενα της Κύπρου! Ναι, ναι, όπως τα΄ακούτε.
Εκεί, χαιρετούρες με τον Τατάρ, φωτογραφίσεις με την σημαία και τα σύμβολα του ψευδοκράτους, χαριεντίσματα και χαμόγελα. Ναι! Στα Κατεχόμενα της Κύπρου.
Το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε και αποδοκίμασε την συμμετοχή της Πωλίνας Λάμψα, αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν πρόκειται για κρούσμα ήσσονος σημασίας, καθώς όπως προείπαμε η κυρία Λάμψα είναι δεξί χέρι του Γιώργου Παπανδρέου.

Αν συνυπολογιστεί και το θέμα που ανέκυψε με τις δηλώσεις του Νίκου Χριστοδουλάκη, και το οποίο έχει επίσης σχέση με τον Γιώργο Παπανδρέου, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό το…ρηγματάκι στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να ΄χει βάθος και…προοπτική.

«Ανδρέας, ο μόνιμος ένοικος του παρελθόντος»
ή αλλιώς: “The Father” σε έκδοση σοσιαλδημοκρατικής νοσταλγίας

“Είσαι ακόμα εδώ” – Το πολιτικό Ghost

Ο Γιώργος Παπανδρέου, με την αφοπλιστική τρυφερότητα που τον διακρίνει, μας υπενθυμίζει πως «είσαι ακόμα εδώ». Όχι εσύ που διαβάζεις. Ο Ανδρέας. Ναι, ο Ανδρέας. Σαν φάντασμα από το Ghost με τον Πάτρικ Σουέιζι: είναι αόρατος, αλλά όλοι συμπεριφέρονται σαν να ’χει μόλις πει «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα». Το μόνο που λείπει είναι ο Ντέμι Μουρ να φτιάχνει πήλινο δοχείο στο Ζάππειο.

Ο Γιώργος, γιος, πρώην πρωθυπουργός και ενίοτε ποδηλάτης εθνικής συνείδησης, γράφει: «Είσαι ακόμα εδώ, στις αξίες που κουβαλάμε». Κρίμα που δεν διευκρίνισε ποιες ακριβώς κουβαλάει – γιατί τα τελευταία χρόνια μοιάζουν περισσότερο με “Everything Everywhere All at Once” και λιγότερο με συνεκτική σοσιαλιστική γραμμή.

Παπανδρεϊκή τριλογία – τώρα και με soundtrack

Και ενώ οι επίγονοι εναλλάσσονται σε quotes, ο Χάρης Δούκας έγραψε για «πολιτική παρακαταθήκη-πυξίδα». Κάτι μεταξύ “Life of Pi” και πυξίδας χωρίς βελόνα. Ο Δήμαρχος Αθηναίων, που βλέπει το ΠΑΣΟΚ ως αστικό σοσιαλδημοκρατικό Airbnb, κάνει checked-in και στο πολιτικό μνημόσυνο.

Και η εθνική ομάδα των «Είσαι ακόμα εδώ» συνεχίζει να σκοράρει ρητορικά γκολ σε κενή εστία. Αν είχαν soundtrack, θα ήταν “My Heart Will Go On” από τον Τιτανικό: μελαγχολία, δάκρυ και βαρύτιμη αισθητική.

Ποιος Ανδρέας, ποιο ΠΑΣΟΚ, ποιο μέλλον;

Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ του 2025 δεν ξέρει αν είναι ΚΙΝΑΛ, «πράσινη παράταξη», «συστημική εναλλακτική» ή κόμμα χωρίς GPS. Κι όταν δεν ξέρεις πού πας, το μόνο ασφαλές είναι να πιάσεις το χέρι του νεκρού και να περπατήσεις στο παρελθόν. Καλύτερα ο Ανδρέας παρά η αβεβαιότητα.

Αν όμως η μνήμη δεν συνοδεύεται από ρήξη, τότε δεν είναι πυξίδα – είναι νοσταλγικό GPS κολλημένο στην οθόνη: “προχωρήστε ευθεία στην κατεύθυνση ‘ΠΑΣΟΚ του 1981’”.

Επίλογος: The Imitation Game

Ο Ανδρέας, όντως, ήταν εδώ. Και είναι ακόμα. Αλλά οι περισσότεροι από όσους τον επικαλούνται δεν έχουν τίποτα κοινό με τον άνθρωπο που αναστάτωσε το μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Το πολιτικό του μέγεθος δεν χωρά σε stories με φωτογραφίες από το Α’ Νεκροταφείο. Ούτε σε ρομαντικές λεζάντες.

Το να προσποιείσαι ότι συνεχίζεις την κληρονομιά του Ανδρέα χωρίς να διακινδυνεύεις τίποτα – ούτε ρήξη, ούτε όραμα, ούτε ιδεολογική πυγμή – είναι σαν να γυρίζεις το “Imitation Game” αλλά χωρίς τον Άλαν Τιούρινγκ: μένεις με τους κώδικες και κανέναν να τους σπάσει.

Ο Ανδρέας ήταν πράξη. Όχι status.
Και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποφασίσει:
θα μείνει στο tribute ή θα γράψει το δικό του σενάριο;

 

«Η Ζωή, η Κλάπα και τα πειθαρχικά που δεν ξεκίνησαν ποτέ»
ή αλλιώς: “12 Angry Men – αλλά με δικηγόρους που περιμένουν… fax”

Το παραδικαστικό Catch Me If You Can

Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα, βγήκε με το δάχτυλο υψωμένο και φώναξε στους Δικηγορικούς Συλλόγους: “Πού είναι τα πειθαρχικά για τη Ζωή;”
Η απάντηση ήρθε με τη νηφαλιότητα γραφειοκρατικής ποίησης: “Δεν εστάλη αναφορά, κυρία μου.”
Ή αλλιώς: «Δεν μας κάλεσαν, άρα δεν πάμε». Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “Catch Me If You Can”, αλλά η Κωνσταντοπούλου δεν τρέχει – απλώς στέκεται μπροστά στην έδρα, φωνάζει, καταγγέλλει και όλοι κάνουν πως δεν άκουσαν τίποτα.

Ζωή στο εδώλιο, χωρίς κατηγορητήριο

Ας το πάρουμε απ’ την αρχή: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου φέρεται να φώναξε, να προσέβαλε και γενικώς να έκανε αυτό που συνηθίζει να κάνει, αλλά αυτή τη φορά στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας.
Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ρώτησε «γιατί δεν κινήθηκε πειθαρχικό;»
Η απάντηση: “Διότι, κυρία Πρόεδρε, δεν υποβλήθηκε αναφορά. Τόσο απλά. Δεν δουλεύουμε με vibes.”
Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για vibes. Μιλάμε για φωνές στην έδρα που ακούστηκαν μέχρι τη Χαριλάου Τρικούπη.

Η σιωπή των δικαστών – The Sound of Silence

Οι δικαστές της Λαμίας δεν έστειλαν τίποτα. Ούτε έκθεση, ούτε αναφορά, ούτε sms.
Κι έτσι, σύμφωνα με το γράμμα του Νόμου –και το πνεύμα του Δικηγορικού Συλλόγου– δεν μπορεί να γίνει πειθαρχικός έλεγχος.
Το πρόβλημα; Ότι όλοι κάνουν πως δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν κατάλαβαν.
Αν η υπόθεση είχε soundtrack, θα ήταν το “The Sound of Silence”, μόνο που εδώ δεν έχει Πολ Σάιμον. Έχει θεσμική αμηχανία.

Πειθαρχικά για τους άλλους – Spotlight, αλλά ανάποδα

Η υπόθεση στον Βόλο –κατά της ίδιας δικηγόρου– κινήθηκε πειθαρχικά. Είδε φως η πρωτοδίκης Ελένη Μπέτα και μπήκε.
Έκανε την αναφορά, και άνοιξε η διαδικασία. Τι λέει ο Δικηγορικός Σύλλογος;
“Ενεργήσαμε άμεσα, αλλά η μυστικότητα μάς δεσμεύει. Εσείς γιατί τα βγάζετε όλα στη φόρα, κυρία Κλάπα;”
Σαν να παρακολουθείς το Spotlight, μόνο που εδώ δεν έχουμε δημοσιογράφους να ξεσκεπάζουν, αλλά θεσμικούς να κατηγορούν ο ένας τον άλλο επειδή ο φάκελος δεν έφτασε ποτέ.

Όταν το πειθαρχικό γίνεται πολιτικό – The Post σε replay

Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου φεύγει σύντομα – αποχωρεί από το αξίωμα.
Αντί, λένε οι δικηγόροι, να κάνει απολογισμό έργου, ανοίγει νέα θεσμικά μέτωπα.
Η Συντονιστική Επιτροπή απαντά:
“Μην ψάχνετε υπερβάσεις εκεί που δεν υπάρχουν υπογραφές.”
Ή αλλιώς: δεν είναι ότι δεν έγινε πειθαρχικό. Είναι ότι δεν μας κάλεσαν στη φιέστα.
Ένα θεσμικό The Post, αλλά χωρίς πρωτοσέλιδο. Μόνο υπομνήματα και παρεξηγημένες προθέσεις.

Primal Fear – όταν κανείς δεν φταίει

Η Ζωή φταίει, αλλά δεν μπορεί να της το πει κανείς επισήμως γιατί… δεν έγινε αναφορά.
Η Κλάπα φωνάζει, αλλά δεν είναι σίγουρη αν φωνάζει στους σωστούς.
Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι απαντούν με νομικές λεπτομέρειες που μεταφράζονται ως: «Να μας στείλουν πρώτα χαρτί, μετά θα δούμε.»
Η Δικαιοσύνη στο μεταξύ συνεχίζει να αναρωτιέται αν είναι ανεξάρτητη ή απλώς απομονωμένη.

Μέχρι τότε, η μόνη που μένει σταθερά στο προσκήνιο είναι η Ζωή.
Όχι ως κατηγορούμενη, αλλά ως θεσμικό genre από μόνη της:

Σα να βλέπεις κάθε μέρα νέο επεισόδιο του “Zoi: Civil War”.

• 5o Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ
• Γιώργος Γεραπετρίτης