Δημοσίευση: ’
Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Γκάζι, Ιερά Οδός, Πειραιώς. Η Αθήνα ακόμα αναστενάζει στα αναδιπλωμένα τα φωνητικά, τις τσερκάντζες των λαϊκών σταρ, στα μπουζούκια. Φωτεινές επιγραφές. Ρετουσαρισμένες, γονατιές φωτογραφίες. Απ΄ έξω πολλά αυτοκίνητα πια δεν έχει, ούτε πολλές παρέες. Μια ελάσσων φανατίλα θαυμασμού, σιγοσπαρταταράει κάτω απ΄ τις γιγάντιες, Οργουολικές εικόνες.
Οι παρκαδόροι, αμήχανοι απ΄ τη λίγη δουλειά, παίζουν με ψηλά στις τσέπες και κοιτούνε τα περαστικά αυτοκίνητα. Στην Ακτή Πειραιώς, όμως, δεν πέφτει καρφίτσα. Αγκαλιά οι παρέες σχεδόν, γίνονται φιλικές με τους διπλανούς που μοιάζουν ίδιο τραπέζι.
Οι καλλιτέχνες εδώ, αγαπημένοι, δοκιμασμένοι, μια σίγουρη λύση για νύχτες που θα ξορκίσουν το κακό και τη μιζέρια, θα δώσουν μουσική και γέλιο, πολύτιμο, σπάνιο, λυτρωτικό.
Γιάννης Ζουγανέλης. Το φαινόμενο! Παίζει, κάνει stand up comedy, ορμάει σαρωτικός στο κοινό, τραγουδάει, πειράζει τους πάντες, σαρκάζει, αυτοσαρκάζεται, κοροϊδεύει, πάντα αναρχικός στις δομές, υπερκινητικός, απρόβλεπτος, πηγαίος σαν φυσικό φαινόμενο! Έταιρο μοναδικό είδος στην ελληνική σκηνή και μουσική, ο Σάκης Μπουλάς, με ένα δικό του, εφεύρεση του τρόπου να βλέπει και να μεταφέρει τα πράγματα αποσπώντας απροσδόκητα το γέλιο, μέσα απ΄ την αυτοκοροιδευόμενη μανιέρα σοβαρότητας του.
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, όμως, το ευχαριστιέται. Μπαίνει στην παρέα των άλλων δυο και κάνει σκετς, λέει ανέκδοτα, απαντάει σε πειράγματα και γελάσει με την καρδιά του. Όσο για τους φαν του; Δεκάδες μικρές «Χατζηγιαννίτσες» κρέμονταν απ΄ τον εξώστη ουρλιάζοντας πάνω απ΄τα κεφάλια μας, σε σημείο που να απορούμε που είναι οι μανάδες τους να τις μαζέψουν και μη και μας έρθει καμία στο κεφάλι, νυχτιάτικα και μας βγει ξινό το γέλιο! Μελωδικός φυσικά, τρυφερός, απολλώνιος, όταν άφηνε τα ουρλιαχτά απ΄ τις μαινάδες να ακουστεί η φωνή του καθαρή, χωρίς παρεμβολές.
Η συναισθηματική φόρτιση απ΄ τη μουσική, εκτονώθηκε με το γέλιο σε συνεχείς εναλλαγές και εκπλήξεις με αποκορύφωμα, την είσοδο του εμβληματικού πλέον Γιώργου Μάγκα στη σκηνή. Ντυμένος με γυαλιστερά κόκκινα, ένας Λιμπεράτσε της παραδοσιακής μουσικής, όπου το κλαρινο φεύγει σε free jazz δρόμους, με κοντινό «το φεγγάρι κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα». Κόκκινη φωτιά, σα σπανιόλα, η σύζυγος του τραγουδά με τα μαλλιά λίγους πόντους μόλις πάνω απ΄ τη πίστα, όλο βυζαντινή, δημοτική φωνή με σπασίματα και κορώνες.
Είναι ίσως η πιο ανατρεπτική, λατρεμένη, αξιοπρόσεκτη σκηνή της αθηναϊκής νύχτας φέτος, ώσπου συμβαίνει και το απροσδόκητο. Σε ένα τραπέζι στο βάθος είναι ο Στέλιος Διονυσίου. Κάποια στιγμή Χατζηγιάννης, Μπουλάς, Ζουγανέλης τραγουδάνε αγαπημένα τους τραγούδια, μαζί. Πολλά απ΄ αυτά είναι του Στράτου Διονυσίου. Όσο και αν ο Στέλιος αντιστέκεται στο τέλος βρίσκεται μαζί τους στη σκηνή. Το κοινό ευτυχεί μια συνέτιση απ΄ αυτές που δύσκολα τυχαίνουν και πετυχαίνουν. «Της γυναίκας η κάρδια είναι μια άβυσσος», «Μα δεν θυμήθηκα το χρώμα των ματιών σου, ούτε τον ήχο της φωνής σου δεν θυμήθηκα και προσπαθώντας κάτι για να θυμηθώ, αποκοιμήθηκα», «κύμα πικρό στην πλώρη μου και τα πανιά σκισμένα, ούτε αδελφός αγόρι μου, δε νοιάστηκε για σένα».
Ο χρόνος δεν υπάρχει. Έξω δεν είναι η Αθήνα της κρίσης. Το τραγούδι ενώνει κομματάκια από ψυχές, σπασμένες κρυσταλλάκια, σε εικόνες κοινής λήψης για όλους μας, στραγγαλισμένες απ΄ τη σημερινή απελπισία αλλά εκεί, να υπάρχουν υπνωμένες, έτοιμες να πεταχτούν ανεξέλεγκτες από τον πρώτο αυθεντικό στίχο της φωνάρας του Στέλιου. Μαγική στιγμή!
Αμέσως μετά, στη λήξη του προγράμματος, ο Γιάννης Ζουγανέλης τάχα μου, μιλώντας στους τεχνικούς χωρίς να τον βλέπουμε υποδομεί τη συγκίνηση και δυναμιτίζει με χιούμορ την όποια σοβαροφάνεια, μαλώνοντας τους γιατί δε επιδιώξανε λάθος τόνο να ξεφτιλιστεί ο Στέλιος και αυτός να μην ξαναπάει εκεί και βγαίνουν αυτοί μουγγοί και «τον είδες με το Χατζηγιάννη; Σα 10 ήτανε!». Ευλογημένος ο άνθρωπος που χαρίζει έτσι γέλιο. Ευλογημένος…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr