«Ο Καραμανλής, ο Μητσοτάκης και οι τρεις κάλπες» – Ο Αλέξης και η επιστροφή που (δεν) συγκλονίζει το πανελλήνιο – ΣΥΡΙΖΑ: “We Need to Talk About Kyriakos” – Νέα Αριστερά: “Don’t Look Up”…

ή αλλιώς: το πολιτικό prequel μιας τραγωδίας χωρίς κάθαρση

Βουλή: το σκηνικό στήνεται, η παράσταση ξεκινά (χωρίς Τρίτο Καμπανάκι)

Εβδομάδα των Παθών 2 – The Sequel, με guest star τον Κώστα Καραμανλή και cameo εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο φόντο, σαν τον Κέβιν Σπέισι στο Seven, όπου δεν χρειάζεται να φανεί για να καταλάβεις ποιος κρύβεται πίσω από την πλοκή.

Η Βουλή ετοιμάζεται για ψηφοφορίες, προανακριτικές, κάλπες, κατηγορίες και συλλογική πολιτική αμνησία. Κάθε κόμμα με τη δική του version, σαν πολυφωνικό Netflix — άλλος βλέπει δράμα, άλλος ντοκιμαντέρ, κι άλλος απλώς πατάει skip intro για να φτάσει στην κάλπη.

Το ΠΑΣΟΚ και το έγκλημα στο βαγόνι 62

Το ΠΑΣΟΚ, αποφασισμένο να ανακτήσει το ρόλο του αστικού τιμωρού, κατέθεσε πρόταση για κακούργημα κατά Καραμανλή, Σπίρτζη και 6 υφυπουργών, στέλνοντας το μήνυμα: “We know what you did last decade”. Και ποιο αδίκημα επέλεξε; Όχι απιστία, όχι αμέλεια, αλλά «διατάραξη συγκοινωνιών σταθερής τροχιάς» — κοινώς, το πρώτο πολιτικό σενάριο που μοιάζει να γράφτηκε από τον σεναριογράφο του Trainspotting.

Η πρόταση διαπνέεται από μια κάποια θεσμική σοβαρότητα. Ή τουλάχιστον, αυτό ισχυρίζεται το ΠΑΣΟΚ, ενώ στο Μαξίμου διαβάζουν την πρόταση φορώντας γάντια, όπως οι πράκτορες στο The Silence of the Lambs.

Η ΝΔ και το πλημμέλημα που έγινε «λύση ανάγκης»

Στο στρατόπεδο της ΝΔ, ο Καραμανλής δεν παραπέμπεται για να μη θυμηθεί κανείς γιατί παραιτήθηκε. Αντιθέτως, επιχειρείται να «τακτοποιηθεί» με ένα πλημμέλημα παράβασης καθήκοντος — κάτι σαν το Parasiteτης πολιτικής: φαίνεται προοδευτικό, αλλά στο τέλος όλοι μένουν στο υπόγειο της ατιμωρησίας.

Το επιχείρημα είναι απλό: δεν υπήρξε δόλος, άρα όχι κακούργημα. Οπότε, case closed. Λες και οι οικογένειες των θυμάτων ενδιαφέρονται για την ποινική ποιότητα της πρόθεσης, κι όχι για το μέγεθος της αδιαφορίας. Αν υπήρχε Όσκαρ για «καλύτερη σκηνοθεσία πολιτικής απενοχοποίησης», το Μαξίμου θα είχε ήδη κάνει πρόβα την αποδοχή του.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ: Ο Μητσοτάκης στο κάδρο ή το κάδρο στον Μητσοτάκη;

Και μέσα σ’ όλα, έρχονται ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ να ανεβάσουν τα ντεσιμπέλ με πρόταση που – κατά τα φαινόμενα – θα περιλαμβάνει και τον Πρωθυπουργό. Αν το κάνουν, θα πρόκειται για την πρώτη θεσμική Don’t Look Up κίνηση στην Ελλάδα: όλοι βλέπουν τι έρχεται, αλλά κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί.

Στην ουσία, η στρατηγική τους δεν είναι απλώς νομική – είναι επικοινωνιακή. Αναγκάζουν τη ΝΔ να πει «όχι» στη δίωξη του Κυριάκου και καταφέρνουν να πουν «εμείς τουλάχιστον δεν φοβηθήκαμε». Λειτουργεί; Επικοινωνιακά ίσως. Νομικά όχι. Πολιτικά, μοιάζει περισσότερο με ριψοκίνδυνο Joker παρά με στοχευμένο Spotlight.

Η Βουλή σε ρόλο σκηνοθέτη: «Τρεις κάλπες και μία αγωνία»

Σύντομα θα στηθούν κάλπες, θα γίνουν ομιλίες, θα ακουστούν βαριές κουβέντες, και το φετινό πολιτικό φεστιβάλ Τεμπών θα έχει και red carpet. Όχι για τους ήρωες – αλλά για τους δικαστές που θα τραβήξουν το χαρτάκι της προανάκρισης, σαν σε τηλεπαιχνίδι. Ποιους θα ελέγξουν; Όσους πήραν πάνω από 151 ψήφους. Οι υπόλοιποι θα γυρίσουν σπίτι. Χωρίς βραβείο, χωρίς δίωξη και – φυσικά – χωρίς ευθύνη.

Αλλά εδώ δεν έχουμε 12 Angry Men. Έχουμε 300 πιο μπερδεμένους, πιο διχασμένους και πιο φοβισμένους βουλευτές. Που ψηφίζουν με το ένα μάτι στο κόμμα, το άλλο στο μέλλον και το τρίτο (ναι, έχουν κι άλλο) στην επόμενη υποψηφιότητά τους.

Επίλογος χωρίς κάθαρση

Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση Τεμπών θα ζήσει άλλη μια πράξη χωρίς εξιλέωση. Οι πολιτικές ευθύνες θα χωριστούν σε κομματικά πακέτα. Οι νομικές θα αραιώσουν σε πλημμελήματα. Και η μνήμη των θυμάτων θα γίνει υποσημείωση στα πρακτικά.

Στο σινεμά, μια τραγωδία ολοκληρώνεται με λύτρωση ή κάθαρση. Στην ελληνική Βουλή, ολοκληρώνεται με κάλπη και δήλωση προθέσεων.

Coming soon: Προανακριτική Επιτροπή, το πολιτικό δράμα της σεζόν. Μην περιμένετε ανατροπές. Το τέλος έχει ήδη γραφτεί.

Σφαλιάρες…

Εχει μπλέξει για τα καλά στο θέμα των ταξιτζήδων ο Κυρανάκης. Δεν τον σφυροκοπούν μονάχα οι συνδικαλιστές του κίτρινου κλάδου, αλλά δέχεται βολές και εκ των έσω για την άρνησή του να μπαίνουν τα ταξί στις λεωφορειολωρίδες.

Βγήκε, λοιπόν, ο Βασίλης Οικονόμου, πρώην υφυπουργός Μεταφορών, και υπενθύμισε ότι η ρύθμιση για τους ταξιτζήδες(να μπαίνουν στις λωρίδες των λεωφορείων) προβλέπεται στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και είχε την έγκριση της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα είπε τα εξής:

«Στο άρθρο 52 του ΚΟΚ που αφορούσε τις λεωφορειολωρίδες προβλέπαμε την εξαίρεση των έμφορτων ταξί και των δικύκλων. Αυτές οι δύο εξαιρέσεις μπήκανε κατόπιν των διαβουλεύσεων και όλης της προεργασίας που κάναμε. Αυτό ήταν στην Γραμματεία της κυβερνήσεως για να μπει στη Βουλή. Είχε ολοκληρωθεί όλη η διαβούλευση, ήταν θέση της κυβερνήσεως».

Επίσης, κυκλοφόρησε στην δημοσιογραφική πιάτσα και δεν διαψεύστηκε, ότι όταν πήγε ο Κυρανάκης να ενημερώσει  τους βουλευτές της ΝΔ για το θέμα των ταξιτζήδων, ο πρώην υπουργός Μεταφορών Χρήστος Σταϊκούρας ακούστηκε να λέει χαμηλόφωνα ότι «χρειάζεται περισσότερη ουσία και λιγότερη επικοινωνία».

Θα πείτε τώρα ότι και οι δύο (Οικονόμου/Σταϊκούρας) έχασαν το υπουργιλίκι στον τελευταίο ανασχηματισμό και τα λένε αυτά γιατί είναι πικραμένοι. Μπορεί. Αλλά το θέμα με τους ταξιτζήδες παραμένει αγκάθι για την κυβέρνηση και δεν φαίνεται να διευθετείται με τις ακροβασίες του Κυρανάκη…

“Ο Λύκος της Κουμουνδούρου και το Ινστιτούτο των Χαμένων Ονείρων”

ή αλλιώς: πώς να ξαναμπείς στο κάδρο, χωρίς να αλλάξεις καρέ

Ο Αλέξης και η επιστροφή που (δεν) συγκλονίζει το πανελλήνιο

Ο Αλέξης Τσίπρας μετράει. Όχι ψήφους, αλλά προσκλήσεις. Πόσοι από τους παλιούς θα τον ακολουθούσαν αν έκανε νέο κόμμα. Πόσοι από τους καινούργιους θα τον έβλεπαν σαν καινούργιο. Και πόσοι από τους πρώην υπουργούς του χρειάζονται GPS για να βρουν την έξοδο από το παρελθόν.

Όσο εκείνος αναρωτιέται αν θα ξαναβγεί στο πολιτικό σανίδι, το κοινό έχει ήδη αρχίσει να διαβάζει άλλο πρόγραμμα. Η επιστροφή του θυμίζει το Top Gun: Maverick – μόνο που εδώ οι χειριστές έχουν πέσει στα ραντάρ και η πίστα είναι γεμάτη συντρίμμια από την προηγούμενη απογείωση.

Ινστιτούτο «Ναι μεν, αλλά»: Η διανόηση στα χρόνια της πλήξης

Η τελευταία διεθνής διάσκεψη του Ινστιτούτου Τσίπρα θύμιζε κάτι μεταξύ The Post και My Big Fat Greek Symposium. Ένα φλύαρο πάνελ, τυποποιημένα powerpoint, με διεθνείς καλεσμένους που είχαν ξεχάσει πού βρίσκονται και έναν οικοδεσπότη που ακόμα αναρωτιέται αν είναι πολιτικός ή απολιτίκ influencer της ειρήνης.

Η θεματολογία διαχρονική: Δημοκρατία, Ανάπτυξη, Γεωπολιτική. Σαν το μπακαλιάρο στην 25η Μαρτίου — όλοι ξέρουν τι είναι, κανείς δεν το τρώει. Κι όσο για τον Τσίπρα; Έμοιαζε με τον Τζορτζ Κλούνεϊ στο Up in the Air. Πολλά μίλια, λίγες προσγειώσεις.

Νέο κόμμα με τα ίδια υλικά: Δεν είναι sequel, είναι reboot με το ίδιο σενάριο

Αν ο Αλέξης ετοιμάζει πολιτικό comeback, καλύτερα να κάνει το εξής απλό τεστ: αν ανοίγοντας το τηλέφωνο βλέπει ξανά τους ίδιους, τότε δεν ετοιμάζει νέο κόμμα — ετοιμάζει reunion tour του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που ορισμένοι από τους «πρωτοκλασάτους» του παρελθόντος δεν είναι απλώς φθαρμένοι — είναι The Walking Deadσε εκδοχή Βαλκανίων.

Δεν έχει σημασία αν το κόμμα θα λέγεται “Δημοκρατική Πρωτοβουλία” ή “Αλέξης 2.0”. Αν το πολιτικό προσωπικό είναι ίδιο, τότε μιλάμε για Everything Everywhere All at Once. Όλα μαζί, όλοι μαζί, χωρίς να θυμάται κανείς γιατί μαζεύτηκαν.

Αν η επιστροφή δεν φέρνει ρήξη, τότε είναι απλώς άλλη μια παράσταση

Η αλήθεια είναι πως ο Τσίπρας θα μπορούσε να κάνει ένα comeback τύπου The Dark Knight Rises. Να εμφανιστεί μετά τη σιωπή, με όραμα, σχέδιο και καινούργια ομάδα. Αντί αυτού, παίζει κάτι ανάμεσα σε The Irishman και The Fabelmans — αυτοαναφορικότητα, νοσταλγία και ένα κοινό που παρακολουθεί ευγενικά μέχρι να τελειώσει η προβολή.

Κι αν τελικά δεν επιστρέψει στην ενεργό πολιτική; Θα μείνει στις ημερίδες, στις διαλέξεις και στα άρθρα με τίτλο “Γιατί χρειάζεται μια νέα προοδευτική συμμαχία”. Δηλαδή στο πολιτικό αντίστοιχο του Nomadland — ατέρμονη περιπλάνηση με καλοπροαίρετο λόγο, αλλά χωρίς προορισμό.

Πριν αποφασίσεις αν επιστρέφεις, κοίτα ποιος σε περιμένει

Η πολιτική δεν είναι μεταπτυχιακό με πιστοποιητικό συμμετοχής. Ούτε κλαμπ παλιών συμμαθητών. Είναι σκληρό παιχνίδι παρόντος. Κι αν ο Αλέξης νομίζει πως μπορεί να το ξαναπαίξει με το ίδιο σύστημα και τους ίδιους διπλωματούχους χειροκροτητές, μάλλον δεν χρειάζεται νέο κόμμα. Χρειάζεται νέο κοινό.

Όπως θα έλεγε κι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο There Will Be Blood:
«I drink your milkshake!»
Και το θέμα είναι: έχει μείνει γάλα; Ή όλοι απλώς μιλούν για το παρελθόν του μπουκαλιού;

Το comeback δεν είναι απλώς επιστροφή. Είναι ρήξη. Και στο Ινστιτούτο αυτή η λέξη υπάρχει μόνο σε PowerPoint.

Μικρό χωριό, πολλά σενάρια και κανένας σκηνοθέτης

Σκηνές πολιτικής ασυνεννοησίας από το “Κοινοβούλιο των Χαμένων Υπογραφών”

ΣΥΡΙΖΑ: “We Need to Talk About Kyriakos”

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε: θα παραπέμψει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσει. Ή τουλάχιστον θα το γράψει. Ή έστω θα το διαρρεύσει. Αν βρει 30 υπογραφές, καλώς. Αν όχι, θα κάνει The Banshees of Inisherin και θα μιλήσει μόνος του.

Η βασική γραμμή λέει ότι ο Πρωθυπουργός ευθύνεται για τα Τέμπη και η πολιτική κάλυψη που παρείχε στον Καραμανλή τον καθιστά συνυπεύθυνο. Νομικά, όμως, ακόμα ψάχνουν με το φανάρι του Διογένη κάτι παραπάνω από ηθική απαξία. Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταθέσουν πρόταση – είτε στην Ολομέλεια, είτε στο Dropbox.

Νέα Αριστερά: “Don’t Look Up”… ή μάλλον “Don’t Look Weak”

Η Νέα Αριστερά πάλι, επιμένει να μην υπογράφει νομικά αστήρικτες προτάσεις. Σωστό; Ναι. Σοφό; Ίσως. Επικοινωνιακά χρήσιμο; Μάλλον όχι. Γιατί ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί, το ΠΑΣΟΚ σωπαίνει κι η Πλεύση ουρλιάζει, η ΝΕΑΡ προσπαθεί να διατηρήσει νηφαλιότητα σε ένα πεδίο που καίγεται — σαν τον Κόλιν Φερθ στο The King’s Speech, προσπαθεί να αρθρώσει υπευθυνότητα εν μέσω βοής.

Το πρόβλημα είναι ότι όταν ο άλλος φωνάζει «ο Πρωθυπουργός συγκαλύπτει έγκλημα», κι εσύ απαντάς «ας μην προτρέχουμε», δεν μοιάζεις υπεύθυνος. Μοιάζεις σαν να περιμένεις τη νέα Βουλή, το νέο κόμμα και την ανάσταση του πολιτικού πολιτισμού για να εκφραστείς. Σαν τον Γκάντι σε εποχή TikTok.

Η Συνεργασία Φάμελλου – Χαρίτση: Μια εβδομάδα και ένα συννεφάκι

Θυμάστε τη συνάντηση της 15ης Μαΐου; Εκείνη τη φωτογραφία με το πολιτικό χαμόγελο του «πάμε μαζί»; Ε, τελείωσε. Ήταν το πολιτικό Marriage Story — ξεκίνησε με καλές προθέσεις και τέλειωσε με διαζύγιο λόγω «προγραμματικών διαφορών» και «διαφορετικών νομικών φιλοσοφιών».

Η φράση “μαχητική υπευθυνότητα” της ΝΕΑΡ είναι σαν τίτλος παλιού γαλλικού φιλμ: εντυπωσιακή στην αφίσα, αλλά ελάχιστοι καταλαβαίνουν το σενάριο. Κι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ τους ζητάει να συνυπογράψουν, εκείνοι του απαντούν με την ψυχραιμία του The Imitation Game: πρώτα φέρτε ενδείξεις, μετά υπογραφές.

Το πραγματικό δράμα: Όλοι θέλουν προανακριτική, αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί

Το πρόβλημα δεν είναι αν φταίει ο Καραμανλής ή ο Μητσοτάκης ή ο Σπίρτζης ή ο σταθμάρχης. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι διαχειρίζονται το έγκλημα των Τεμπών σαν κομματικό trailer. Ο καθένας κόβει το δικό του teaser και το πλασάρει σαν ντοκιμαντέρ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μη του πάρει τη δόξα η Ζωή και το ΚΚΕ. Η ΝΕΑΡ φοβάται μην της πάρουν τη σοβαρότητα. Το ΠΑΣΟΚ φοβάται να πάρει θέση. Κι ο Μητσοτάκης δεν φοβάται τίποτα — γιατί όσο οι άλλοι ψάχνουν τα 30 δάχτυλα, εκείνος μετράει 158 ψήφους.

Και τώρα τι; “Everything Everywhere All At Once” αλλά χωρίς αποτέλεσμα

Το πολιτικό χωριό μοιάζει με την τελευταία σκηνή από το The Departed. Όλοι υποπτεύονται όλους. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Και στο τέλος, ένας ποντικός περνά μπροστά από το παράθυρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει μερικό ρετουσάρισμα στο «ηθικό πλεονέκτημα». Η ΝΕΑΡ το κρατά σε θήκη ασφαλείας. Η Δικαιοσύνη ψάχνει χώρο να αναπνεύσει. Και η Βουλή ετοιμάζεται να συζητήσει, όχι τι έγινε, αλλά πόσο θεσμικά συζητήσιμο είναι αυτό που έγινε.

Επίλογος: Μικρό χωριό, μεγάλη υποκρισία

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μπορεί να μετατρέψει ακόμα και μια εθνική τραγωδία σε μάθημα επικοινωνιακής επιβίωσης.

Κι όπως θα έλεγε ο Αντον Τσιγγούρ στο No Country for Old Men:
«You can’t stop what’s coming.»
Εκτός αν δεν έχεις 30 υπογραφές. Τότε, απλώς ανεβάζεις pdf.

Το άνοιγμα του ΚΚΕ

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική η πρωτοβουλία του Δημήτρη Κουτσούμπα να καλέσει τα κόμματα της Κεντροαριστεράς να συνυπογράψουν κοινή επιστολή προς τον πρωθυπουργό και προς τον υπουργό Εξωτερικών για τη Γάζα.

Με εξαίρεση μια έκκληση για κοινή δράση των κομμάτων της αντιπολίτευσης ενάντια στην κυβερνητική απόφαση για απαγόρευση των διαδηλώσεων την εποχή της πανδημίας, ποτέ άλλοτε το ΚΚΕ δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες για «μετωπική συνεργασία» σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο.

Πάντοτε διαχώριζε τη θέση του από τα κόμματα της Κεντροαριστεράς(ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κλπ) γιατί τα θεωρούσε «μέρος του συστήματος». Ιδιαίτερα σφοδρές ήταν οι επιθέσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ για την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου και τις εν γένει θέσεις του.

Τώρα κάτι άλλαξε; Μάλλον… Ισως να κατάλαβε το ΚΚΕ ότι δεν αποδίδει η μοναχική πορεία και ο ναρκισσισμός της απόλυτης άποψης για τα πολιτικά πράγματα και τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις. Μένει να φανεί αν αυτή η πρωτοβουλία του Κουτσούμπα θα έχει συνέχεια ή το ΚΚΕ θα συνεχίσει να πορεύεται σε βασικά θέματα ξεχωριστά από τα κόμματα και της Κεντροαριστεράς.

Πάντως, παρά την πρωτοβουλία και την κοινή στάση για τη Γάζα, ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Αλέξη Χαρίτση, λέγοντας ότι ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφε συμφωνίες με το Ισραήλ. Και μάλιστα δήλωσε ότι το ΚΚΕ δεν θα μοιράσει σε κανέναν πιστοποιητικά προοδευτικότητας…

Τέλος, ψιλοαναταράξεις προκάλεσε στο ΠΑΣΟΚ η κοινή πρωτοβουλία των κομμάτων της αντιπολίτευσης(ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας) για τη Γάζα.

Για παράδειγμα, ο Θόδωρος Μαργαρίτης σε ανάρτησή του σημειώνει ότι κακώς δεν συνυπέγραψε το ΠΑΣΟΚ την επιστολή και «δεν υπάρχουν διακαιολογίες» για την μη συνυπογραφή…

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Αχ. Καραμανλής
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ