Ο Καραμανλής που εγώ γνώρισα…

Του Νίκου Στέφου

Τον Κώστα τον Καραμανλή τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια. Πάρα πολλά. Το 1976. Πρωτοετής φοιτητής του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών εγώ, δευτεροετής του Νομικού εκείνος. Βρεθήκαμε για πρώτη φορά μαζί στην αίθουσα Σαριπόλων της Νομικής. Παρακολουθούσαμε κι οι δυο μας μια από εκείνες τις θυελλώδεις συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων με πρωταγωνιστέςμέλη της ΚΝΕ και μαοϊκών οργανώσεων που τσακώνονταν με τις ώρες για το ποιοι ήταν πιο αυθεντικοί κομμουνιστές! Οι Κνίτες ή οι οπαδοί του Μάο.

Τότε που η ΔΑΠ ήταν ανύπαρκτη στις Σχολές και όλοι εμείς οι λιγοστοί ΔΑΠίτες ήμασταν περίπου σαν μικροί ήρωες αν τολμούσαμε να αρθρώσουμε κάποια πρόταση για τα φοιτητικά προβλήματα.

«Κώστας Καραμανλής», μου λέει κάποια στιγμή, ο μακρυμάλλης νεαρός που καθόταν δίπλα μου. Ξαφνιάζομαι. «Με δουλεύει αυτός», λέω μέσα μου. Βλέπετε ήμασταν σε μια εποχή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός ων, ήταν κάτι σαν θρύλος, σαν Θεός! Αλλωστε «Θεό» τον αποκαλούσαν πολλοί τότε. Αλλοι από λατρεία κι άλλοι από ειρωνεία. «Ελευθέριος Βενιζέλος» του συστήθηκα κι εγώ με εμφανή ειρωνική διάθεση.

«Ε αφού ο τύπος με δουλεύει, θα τον δουλέψω κι εγώ», σκέφτηκα…

«Δεν κατάλαβες, τον λένε όντως Κώστα Καραμανλή, είναι ανιψιός του πρωθυπουργού», πετάχτηκε ο παραδιπλανός μας που άκουσε την κοτσάνα μου. Κέρωσα με τη βλακεία μου. Ο Καραμανλής που το κατάλαβε, γέλασε και με αγκάλιασε. «Μην ανησυχείς, κι άλλοι το παθαίνουν αυτό», μου είπε εγκάρδια. Γελάσαμε κι οι δυο μας. Κι έκτοτε γίναμε φίλοι.

Οι δρόμοι μας όμως χωρίσανε όταν τελειώσαμε τις σπουδές μας. Εκείνος τράβηξε για μεταπτυχιακά στην Αμερική κι εγώ κατατάχτηκα στο Ναυτικό…Ξαναβρεθήκαμε πολύ αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 90. Ήταν πια βουλευτής της Α΄ Θεσσαλονίκης κι εγώ πολιτικός συντάκτης παρακολουθώντας τα προσεκτικά βήματά του προς την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Η παλιά μας φιλία ξαναζωντάνεψε δίνοντάς μου την ευκαιρία αλλά και την τιμή να γνωρίσω καλύτερα όχι μόνο τον πολιτικό αλλά κυρίως τον άνθρωπο Καραμανλή. Τον Κώστα…

Έναν άνθρωπο απλό, ανεπιτήδευτο, λαϊκό, προσηνή και ευγενή από τη φύση του. Χωρίς ίχνος προσποίησης, ήξερε να ακούει τον συνομιλητή του, μέτραγε τα λόγια του ως συνεπής οπαδός της καραμανλικής σχολής και δεν παρίστανε τον ξερόλα. Σε έκανε να νιώθεις άνετα μαζί του, πως ήταν φίλος σου. Εξαιρετικό στρατηγικό μυαλό, λάτρης της διεθνούς πολιτικής και με οξύνοια αναλυτικής σκέψης. Σπάνια έχω συναντήσει άνθρωπο που να χάρηκα τόσο πολύ την παρέα και την κουβέντα μαζί του, όπως με εκείνον.

Μα πάνω απ΄ όλα ο Καραμανλής σε όλη του την πορεία υπήρξε ένας έντιμος και καθαρός πολιτικός. Πολλά προσπάθησαν να του προσάψουν. Και του προσήψαν. Άλλα πραγματικά κι άλλα νοσηρά και ψευδή. Μέχρι και χυδαία. Ομως για ένα δεν μπόρεσαν να τον κατηγορήσουν. Οτι ήταν κλέφτης, ότι ήταν διεφθαρμένος ή υποτακτικός στα συμφέροντα. Εσείς λέτε πως αν ήταν έστω και κατ΄ ελάχιστο βρώμικος, δεν θα τον είχε λερώσει η διαπλοκή; Η διαπλοκή που μαζί με το ΠΑΣΟΚ τον πολέμησε τόσο σκληρά;

Κι αν τον είχαν τότε ψάξει όλοι αυτοί! Κι όμως δεν του βρήκαν τίποτα! Ακόμα και το Βατοπέδι που στάθηκε ο πολιορκητικός κριός για την ανατροπή του, δεν τον λέκιασε ποτέ. Ούτε τελικά και τους συνεργάτες του αφού όλοι τους αθωώθηκαν από τη Δικαιοσύνη ενώ και όσοι ήταν πολιτικοί δεν παραπέμφθηκαν από το ΠΑΣΟΚ στα δικαστήρια.

Μα πάνω από όλα ο Καραμανλής ήταν, είναι και θα είναι ένας μεγάλος πατριώτης πολιτικός. Αγάπησε και αγαπά όσο λίγοι την Ελλάδα και στάθηκε βράχος στις μεγάλες εθνικές προκλήσεις είτε αυτό ήταν το Σκοπιανό είτε τα ελληνοτουρκικά. Ηξερε να λέει «ΟΧΙ» και στην άλλη ακτή του Ατλαντικού όταν έβλεπε την αμερικανική υπερδύναμη να στέκεται απέναντι στα εθνικά μας συμφέροντα. Και το πλήρωσε. Το πλήρωσε ακριβά. Και επέλεξε τη σιωπή. Μια σιωπή για την οποία και πάλι κατηγορήθηκε. Μια σιωπή όμως που έλεγε πολλά. Ισως αν άνοιγε το στόμα του, κάποιοι, εντός και εκτός της Νέας Δημοκρατίας να μην ήξεραν πού να πάνε να κρυφτούν…

Σ΄ όλα αυτά τα χρόνια της σιωπής μού έκανε την τιμή να μοιραστεί μαζί μου αρκετές από τις σκέψεις του. Για την Ελλάδα, για τους πολιτικούς του αντιπάλους, για τη Νέα Δημοκρατία, για το πώς βλέπει το μέλλον. Της πατρίδας μας, της Νέας Δημοκρατίας αλλά και το δικό του. Ισως κάποτε να γράψω ένα βιβλίο με όλες αυτές τις συζητήσεις μας. Προς το παρόν σέβομαι και τηρώ αυστηρά το off the record και επιλέγω κι εγώ τη σιωπή. Καλύτερα για πολλούς…

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι ιστορική. Τραβήχτηκε στις 23 Μαρτίου 1997, τη μέρα της πανηγυρικής εκλογής του ως Πρόεδρος της ΝΔ. Κι ενώ τον συγχαίρω, εκείνος μού απαντά χαρούμενος: «Η συνέντευξη που μου πήρες χτες, στάθηκε τυχερή»!

• Κώστας Καραμανλής