Ο Κασσελάκης στη Βουλή: Γιατί η Πόπη Τσαπανίδου πρέπει να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της έδρας του Ηλίοπουλου 

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την παραίτηση του Όθωνα Ηλιόπουλου από τη θέση του βουλευτή Επικρατείας, θέτουν επί τάπητος το ζήτημα της διαδοχής στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Ενώ η Πόπη Τσαπανίδου είναι η επόμενη επιλαχούσα στη λίστα Επικρατείας του κόμματος, η θέση της για τη διεκδίκηση της έδρας εγείρει σοβαρές ενστάσεις και ζητήματα ηθικής τάξης.

Πρώτον, η θέση της Πόπης Τσαπανίδου στη λίστα επικρατείας δεν είναι αποτέλεσμα της άμεσης ψήφου του ελληνικού λαού, αλλά ενός διορισμού που βασίζεται στην εμπιστοσύνη του εκάστοτε αρχηγού κόμματος. Αυτό σημαίνει ότι η είσοδός της στη Βουλή δεν έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση που απαιτεί η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Η τοποθέτησή της στη θέση αυτή έγινε με βάση την εκτίμηση του Αλέξη Τσίπρα και όχι με βάση την άμεση βούληση των ψηφοφόρων. Και πλέον αρχηγός του κόμματος, εκλεγμένος από τη λαϊκή βάση του κόμματος είναι ο Στέφανος Κασσελάκης.

ΣΥΡΙΖΑ: Παραιτήθηκε ο Όθωνας Ηλιόπουλος – Ζητάει να δοθεί η έδρα του στον Κασσελάκη

Δεύτερον, η παρουσία του Στέφανου Κασσελάκη, προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή είναι ζωτικής σημασίας για την ανανέωση και τον αναπροσανατολισμό του κόμματος σε μια περίοδο κρίσιμων αλλαγών. Ο ίδιος ο Όθωνας  Ηλιόπουλος, που παραιτήθηκε, τόνισε τη σημασία της εκπροσώπησης των αποδήμων Ελλήνων από έναν εξ αυτών, υπονοώντας ευθέως ότι ο εκλεγμένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει ενεργό ρόλο στο κοινοβουλευτικό έργο.

Η Πόπη Τσαπανίδου, λοιπόν, οφείλει να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της έδρας, όπως και οι υπόλοιποι επιλαχόντες και να επιτρέψει στον Στέφανο Κασσελάκη να αναλάβει το ρόλο που δικαιούται ως πρόεδρος του κόμματος. Η πολιτική ευθύνη απαιτεί την υποχώρηση των προσωπικών φιλοδοξιών μπροστά στις ανάγκες του κόμματος και της κοινωνίας. Αντί να δημιουργηθεί μια νέα εστία έντασης και διχασμού στον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στη συνοχή και την ενότητα του κόμματος.

Η Πόπη Τσαπανίδου έχει μια μοναδική ευκαιρία να αποδείξει ότι βάζει το καλό του κόμματος και της χώρας πάνω από προσωπικά συμφέροντα. Οι τακτικισμοί που παρατηρούμε τελευταία στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κουράσει όχι μόνο τα στελέχη του κόμματος αλλά και τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.

Εκτός από τους λόγους που ήδη αναφέρθηκαν, υπάρχει ακόμα ένα σημαντικό στοιχείο που εμπλέκει άμεσα τον Αλέξη Τσίπρα. Αν η Πόπη Τσαπανίδου διεκδικήσει την έδρα και μπει στη Βουλή, θα αναζωπυρώσει τις εικασίες και τις εντάσεις γύρω από την πραγματική επιρροή του πρώην προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι φήμες περί παρασκηνιακής επιρροής του Τσίπρα θα ενισχυθούν, αν η Τσαπανίδου, μια προσωπική επιλογή του, καταλάβει τη θέση, ειδικά τη στιγμή που ο Στέφανος Κασσελάκης, ως νέος πρόεδρος, έχει ανάγκη από καθαρό πεδίο δράσης και ξεκάθαρη ηγετική παρουσία στη Βουλή.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έχει ήδη αποχωρήσει από την ηγεσία, θα πρέπει να στηρίξει με πράξεις τον νέο πρόεδρο και να μην αφήσει την εντύπωση ότι προσπαθεί να διατηρήσει σκιώδη έλεγχο του κόμματος μέσω προσωπικών επιλογών. Η παραίτηση της Πόπης Τσαπανίδου θα στείλει ένα σαφές μήνυμα ενότητας και ανανέωσης, αποδεικνύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά πραγματικά μπροστά, αφήνοντας πίσω τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Η έδρα του Όθωνα Ηλιόπουλου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα έπρεπε φυσικά να περάσει στον Στέφανο Κασσελάκη, καθώς είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και η παρουσία του στη Βουλή είναι απαραίτητη. Αυτό είναι το πολιτικά ηθικό. Από την άλλη οι επιλογές του Αλέξη Τσίπρα στις εκλόγιμες θέσεις του Επικρατείας αλλά και σε αυτές που ήταν επιλαχούσες αποδοκιμάστηκαν από τον ελληνικό λαό με την εκλογική συντριβή. Στην περίπτωση της Πόπης Τσαπανίδου, η επιλογή της αποδείχτηκε η χειρότερη καθώς η εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ ναυάγησε όχι μόνο «έλα με φόρα Αλέξη» αλλά και σε άλλες πολλές περιπτώσεις, ενώ η τέως εκπρόσωπος αποστασιοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας… διακοπάρες.

Από πολιτική και συνταγματική λογική, οτιδήποτε άλλο θα καταστρατηγούσε την αρχική πρόθεση του νομοθέτη που εισήγαγε την ψήφο των εκτός επικρατείας Ελλήνων. Η αύξηση των βουλευτών Επικρατείας από 12 σε 15 δεν έγινε τυχαία, εξασφαλίζει την αντιπροσώπευση των αποδήμων, η οποία δεν μπορεί να ακυρωθεί μέσω παραιτήσεων. Ουσιαστικά, αυτό θα ήταν σαν να υπονομεύεται η ίδια η βούληση των εκλογέων του εξωτερικού. Αν επιτραπεί αυτή η πρακτική, τα κόμματα θα μπορούσαν να αγνοούν τους αποδήμους, τοποθετώντας στη θέση τους εν Ελλάδι μη εκλεγμένους με σταυρό, υποβαθμίζοντας έτσι τη σημασία της ψήφου των εκτός επικρατείας Ελλήνων.

• Β​ουλή
• Πόπη Τσαπανίδου
• Στέφανος Κασσελάκης