Ο Μαραντόνα, ο γιος του και οι πορφυρογέννητοι πολιτικοί

Δε πα να είσαι ο γιός του Μαραντόνα; Αν δεν έχεις ταλέντο, δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ μεγάλος ποδοσφαιριστής. Το ίδιο ισχύει για την προοπτική παιδιών που γεννήθηκαν από μουσικούς, συγγραφείς, ηθοποιούς, δημοσιογράφους κ.α.

Μπορεί  μέσω δημοσίων σχέσεων της οικογένειας  να «αποκατασταθούν» επαγγελματικά στο ίδιο πεδίο με τους γονείς τους, αλλά οι επίγονοι –παιδιά, ανήψια κ.α.-θα μείνουν εκεί, μέτριοι και ασήμαντοι, αν δεν έχουν ταλέντο  και  γνώσεις, συνδυασμένες με σκληρή δουλειά.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει με τους πολιτικούς, ιδία αν πρόκειται για επιφανείς που έχουν μετάσχει πρωταγωνιστικά στην διακυβέρνηση της χώρας και εν γένει στην πολιτική ζωή (π.χ. Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Κύρκος).

Η διαφορά με άλλα επαγγέλματα είναι η εξής: τα  πολιτικά «τζάκια» είχαν πάντοτε την αμέριστη υποστήριξη μεγάλων οικονομικών παραγόντων, οι οποίοι  στήριζαν ποικιλοτρόπως τις πολιτικές αυτές οικογένειες. Το ίδιο εν πολλοίς και οι πρεσβείες σημαντικών χωρών. Η «αρωγή» αυτή δεν σταματούσε στον πατριάρχη της οικογένειας, αλλά συνεχιζόταν με τους επιγόνους, εφόσον έμπαιναν στον πολιτικό στίβο.

Πορφυρογέννητοι, λοιπόν, οι επίγονοι, με «πλάτες» από το ξεκίνημά τους, αλλά και με οικογενειακό περιβάλλον που τους εξοικειώνει εξ απαλών ονύχων με την πολιτική. Μεγάλα πλεονεκτήματα σε σχέση με τον ανταγωνισμό-με άλλα στελέχη του ίδιου κόμματος, δηλαδή-, αλλά συνήθως κατώτερες οι επιδόσεις τους σε σύγκριση με τους πατριάρχες της οικογένειας.

Βαθύρριζη, λοιπόν, η οικογενειοκρατία στη χώρα μας, αλλά και ανθεκτική, παρά την κατά καιρούς κριτική και την δυσθυμία της κοινωνίας. Αναπόφευκτος, επομένως, ο προβληματισμός περί το αν η οικογενειοκρατία διατηρεί δυναστικό προβάδισμα έναντι της αξιοκρατίας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ισχύει, αλλά η οικογενειοκρατία επ΄ουδενί εκτοπίζει τους άξιους που δεν ανήκουν σε «τζάκια» . Και, φυσικά, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, αρκετοί επίγονοι διαθέτουν ταλέντο και ικανότητες, έστω  κι αν δεν έφτασαν ποτέ στο ύψος του πατέρα , του παππού, του θείου κ.α.

Κατόπιν όλων αυτών, η δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να ικανοποιεί το θυμικό ενός μέρους  της κοινωνίας, που βαρέθηκε να βλέπει συνεχώς τα ίδια «τζάκια»  στην πολιτική, αλλά επι της ουσίας είναι βαθιά λαϊκίστικη.

Όχι μόνο γιατί αδικεί κάποια επιφανή, ικανά και έμπειρα στελέχη. Κυρίως  διότι ,πρώτον, η χώρα δεν έπεσε στον γκρεμό λόγω οικογενειοκρατίας, αλλά εξαιτίας συγκεκριμένων επιλογών και νοοτροπίας του πολιτικού κατεστημένου.

Και ,δεύτερον, διότι όπως είναι απεχθής η «οικογενειακή ευθύνη», άλλο τόσο είναι απωθητικός ο αποκλεισμός ή ο εξοστρακισμός των επιγόνων από την πολιτική ζωή, επειδή έτυχε να γεννηθούν σε  οικογένεια πολιτικών.

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Μαραντόνα