Ο Μίμης Ανδρουλάκης τα βγάζει όλα στη… φόρα – Πρόβες κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ – Συνεργαζόμενη Αριστερά –  Συνδιοίκηση ή Χάος; Το νέο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ – Το μήνυμα Μητσοτάκη σε «φίλους» και εχθρούς»

Καλώς ήρθατε στα «Hard Talks» και σε μια ακόμα παράσταση του ελληνικού πολιτικού θεάτρου, όπου ο χρόνος μετριέται σε δημοσκοπήσεις, οι στρατηγικές θυμίζουν Οσκαρικές ταινίες και τα πρόσωπα κινούνται ανάμεσα στη δόξα του Gladiator και την τραγωδία του Τιτανικός. Σήμερα, αναλύουμε πώς ένας ναύαρχος γίνεται «υποβρύχιο», το ΠαΣοΚ προσπαθεί να μην βγει «κομπάρσος», και ο εκλογικός νόμος μοιάζει με το Inception – μια ατέρμονη σπείρα πολιτικής. Ποιος είναι ο πρωταγωνιστής, ποιος ο σκηνοθέτης και ποιος θα μείνει χωρίς θέση στο πολιτικό καστ του 2027; Ώρα να δούμε τι κρύβεται πίσω από τις αυλαίες.

 Η Φιέστα του μετρό και η αόρατη χελώνα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκοψε κορδέλες στο μετρό της Θεσσαλονίκης, πλέοντας σε μια θάλασσα ευτυχίας, λογικό καθώς δεκαετίες είχε καταντήσει ανέκδοτο από την εποχή της «τρύπας» του Κούβελα. Όμως, όπως θα έλεγε κι ο Αίσωπος, η χελώνα πάντα κερδίζει τη μάχη με τον λαγό. Αλλά βγήκε κι η Κουμουνδούρου κι είπε πως τουλάχιστον 45% του έργου επί των ημερών της «πρώτης κυβέρνησης αριστεράς»! Αλλά μετά χάθηκε η μπάλα με του μουσαμάδες… Κι αυτό λογικό. Θα μπορούσαν στο πλαίσιο της πολιτικού πολιτισμού  να είχαν καλέσει πχ και τον Αλέξη Τσίπρα… άντε τον Σπίρτζη για να ευθυμούσαμε λίγο.

 Συνδιοίκηση ή Χάος; Το νέο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ

Σωκράτης Φάμελλος και Παύλος Πολάκης σε ρόλο Μπάτμαν και Ρόμπιν, συναντιούνται ξανά για να αποφασίσουν πώς θα κινηθεί το κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σκηνή από το Συνηθισμένοι Ύποπτοι: μισό κόμμα απέναντι στο άλλο μισό, ενώ ο “Κάιζερ Σόζε” παραμένει αθέατος. Συνδιοίκηση ή σύγχυση; Το ερώτημα μένει ανοιχτό.

 ΠΑΣΟΚ: Από το σοβαρό στο λαϊκίστικο – Ποιος κερδίζει τον πόντο;Το ΠΑΣΟΚ, κάπου μεταξύ του Σιωπηλός Εχθρός και Ο Νονός 2, δέχεται επίθεση από τη ΝΔ που παίζει το παιχνίδι του “διαίρει και βασίλευε”. Η Άννα Διαμαντοπούλου αναδύεται ως η “σοβαρή φωνή”, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης δίνει τη μάχη για να διατηρήσει το κόμμα στη ρητορική του κέντρου. Μήπως, όμως, το κοινό έχει ήδη αλλάξει κανάλι;

 Έλεγχος, μηδέν – Οι ψυχομετρικές τραγωδίες του συστήματος

Η υπόθεση του αστυνομικού που φωτογραφίζεται με πολιτικούς ενώ καταγγέλλεται για αδιανόητες πράξεις στο σπίτι του, φέρνει στην επιφάνεια ερωτήματα για την επιλογή και αξιολόγηση των ένστολων. Η ασφάλεια μοιάζει με σκηνικό από το Επικίνδυνη Αποστολή, μόνο που αυτή τη φορά ο κακός δεν αποκαλύπτεται, παρά μόνο όταν είναι ήδη αργά. Όπως θα έλεγε κι ο Πλάτωνας, «Όταν ο άνθρωπος αποτυγχάνει στην ηθική, η κοινωνία αποτυγχάνει στην επιτήρηση».

Ο Βασιλιάς μιλάει, αλλά ποιος ακούει;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μια αυτοπεποίθηση που θυμίζει τον Γκοντζίλα απέναντι σε μια μικρή πόλη, δήλωσε από τη Θεσσαλονίκη πως θα είναι υποψήφιος πρωθυπουργός το 2027. Κι αν στη ΔΕΘ μας άφησε με την εντύπωση ότι μια τέτοια ανακοίνωση είναι «αυτοαναφορική και αλαζονική», τώρα μοιάζει περισσότερο με σκηνή από το Ρόκι 3, όπου ο πρωταγωνιστής ανακοινώνει πως επιστρέφει στο ρινγκ για να αποδείξει πως δεν τελείωσε. Οι λόγοι; Η κυβέρνηση βυθίζεται σε χαμηλές δημοσκοπικές θερμοκρασίες, κι εκείνος φαίνεται να ελίσσεται, προσπαθώντας να κρατήσει τους δελφίνους του κόμματός του μακριά από το θρόνο. Όπως θα έλεγε και ο Μάο Τσε Τουνγκ, «η πολιτική είναι πόλεμος χωρίς αίμα» – μόνο που στο εσωτερικό της ΝΔ, το αίμα βράζει.

Μήνυμα στους αντιπάλους: Ο χειμώνας είναι μακρύς

Η εξαγγελία του 2027 δεν είναι απλώς μια δήλωση ισχύος, αλλά ένας τρόπος να κλείσει πόρτες και στόματα – τόσο στα δεξιά του, όσο και στις φιλοδοξίες της αντιπολίτευσης. Ο Σαμαράς φλερτάρει με νέο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει αλλά αργά, κι ο ΣΥΡΙΖΑ στέκει ως σκιώδης αντίπαλος, κάπου μεταξύ Σταρ Τρεκ και Οδύσσειας του Διαστήματος. Στο μεταξύ, οι πολίτες παραμένουν θεατές ενός πολιτικού σκηνικού που μοιάζει περισσότερο με το Matrix: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο Μητσοτάκης επιδιώκει να παρουσιαστεί ως ο αναντικατάστατος καπετάνιος του καραβιού, ακόμη κι αν η πλώρη του δείχνει σε αχαρτογράφητα νερά.

Και ενώ ο χειμώνας μπαίνει βαριά, οι θερμοκρασίες στο Μαξίμου πέφτουν κατακόρυφα. Ο πρωθυπουργός μπορεί να διαφημίζει το μετρό Θεσσαλονίκης ως Mission Accomplished, αλλά οι πολίτες, κοιτώντας τις άδειες τσέπες τους, μοιάζουν περισσότερο με το κοινό του Η Σιωπή των Αμνών. Ο Μητσοτάκης ίσως νομίζει ότι παίζει τον «βασιλιά των πολιτικών θρόνων», όμως η Ιστορία μας έχει διδάξει, από τον Περικλή μέχρι τον Λίνκολν, πως «η εξουσία δοκιμάζει τον χαρακτήρα». Κι αν ο πρωθυπουργός θέλει να παραμείνει στο θρόνο το 2027, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από δηλώσεις ισχύος – ίσως και μια δόση αυτοκριτικής, σαν εκείνη που λείπει από το «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποιος είναι ο Πρωθυπουργός;»

Τι θα κάνει, τι;

 Εμείς, εδώ στο NewPost, σας το είπαμε πρώτοι: Ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα. Πάει και τελείωσε. Χθές μάλιστα, με κάτι σιβυλλικά στο φού μπού, δόθηκε η εντύπωση ότι θα ανακοίνωνε την ίδρυση κόμματος στις 29 Νοεμβρίου, δηλαδή χθές, καθώς την ημερομηνία αυτή(29 Νοεμβρίου 2009) εξελέγη Πρόεδρος της ΝΔ.

Από άριστη πηγή μάθαμε ότι «πολύ σύντομα κάτι θα κάνει ο Σαμαράς». Θα ανακοινώσει επίσημα την δημιουργία κόμματος; Μήπως θα προϊδεάσει για κόμμα σε κάποια παρέμβασή του; Θα δούμε. Πάντως, δεν θα πάει στη Βουλή, κατά την συζήτηση και την ψηφοφορία για τον Προϋπολογισμό. Όμως θα πάνε και θα τον ψηφίσουν οι προσκείμενοι σε αυτόν βουλευτές.

Σας είχαμε πεί επίσης ότι διάφορα στελέχη της ΝΔ ανά  την Ελλάδα θα αρχίσουν να παραιτούνται και να πλαισιώνουν το κόμμα Σαμαρά. Ορισμένα μάλιστα άρχισαν να φεύγουν από τώρα. Συγκεκριμένα, μετά από την διαγραφή του.

Πρόκειται για τους :Αντώνη Σελλιανάκη, πρώην πρόεδρο του ΤΣΜΕΔΕ και ιστορικό στέλεχος της ΝΔ, τον Γιώργο Λουλουδάκη, στέλεχος της ΝΔ στην Κεφαλονιά, την Βάσω Παπουτσή-Μήττα, πρώην υποψήφια βουλευτή από την Καβάλα, τον Χριστόφορο Μίχο, πρώην τομεάρχη Οργανωτικού στην Ηπειρο και τον Κωνσταντίνο Καλλή, πρώην Γραμματέα Οργανωτικού της ΝΔ επι Σαμαρά.

Στις παραιτήσεις τους, οι περισσότεροι εξ αυτών εκφράζουν την ευθεία αντίθεσή τους στη ΝΔ του Μητσοτάκη(ο Σελλιανάκης μιλάει για Μουσαφίρηδες στο κόμμα) και τάσσονται υπερ του Αντώνη Σαμαρά.

Αυτά προς το παρόν. Κι αν γίνει κάτι εντός των ημερών ή λίγο αργότερα θα το μάθετε αμέσως και μαζί με όλο το παρασκήνιο…

Πατατράκ στο Σαμαρέικο!

 Τριάντα χρόνια κοντά στον Αντώνη Σαμαρά η Γεωργία Γκίκα, στενή συνεργάτις και γραμματέας, άκουσε ξαφνικά ότι απολύεται. Το δυσάρεστο νέο της μετέφερε ο Κώστας Μπούρας, επικεφαλής του γραφείου του πρώην πρωθυπουργού.

Κάποια δημοσιεύματα έλεγαν ότι η κ.Γκίκα είχε αποφασίσει να παραιτηθεί, αλλά φαίνεται ότι την πρόλαβε η απόλυση. Γιατί όμως; Τι έφταιξε και δημιουργήθηκε το ρήγμα με αποτέλεσμα να απολυθεί η πιστή γραμματέας;

Ο σύζυγος της κ.Γκίκα είναι η αιτία. Δηλαδή, ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Διονύσιος Σταμενίτης, βουλευτής Πέλλας της ΝΔ και πρωτοπαλίκαρο του Σαμαρά από την εποχή της «Πολιτικής Ανοιξης».

Ο Σταμενίτης, λοιπόν, εκλεγείς βουλευτής στις εκλογές του 2012 και του 2019 ορίστηκε υφυπουργός στη νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Ιούνιο του ΄23, και αργότερα ψήφισε τον γάμο των ομοφύλων προς μεγάλη απογοήτευση του Σαμαρά.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του Σταμενίτη με την οποία χαρακτήρισε δικαιολογημένη την απόφαση του Μητσοτάκη να διαγράψει τον Μεσσήνιο. «Με τη στάση του ο Σαμαράς δεν άφησε άλλα περιθώρια», είπε ο πρώην-πια- Σαμαρικός προκαλώντας όχι απλώς δυσαρέσκεια αλλά οργή στον Σαμαρά.

Και τι φταίει η σύζυγος, θα μου πείτε; Ελα,ντε. Αν το δείς από μιά πλευρά, η απόλυση υπακούει στην ανατριχιαστική λογική της οικογενειακής ευθύνης. Από την άλλη, όμως, θα ήταν το λιγότερο άχαρο να παραμένει στο πλευρό του Σαμαρά η γραμματέας του, όταν ο υφυπουργός σύζυγός της στράφηκε έμπρακτα, σε κρίσιμα ζητήματα, εναντίον των θέσεων αλλά προσωπικά εναντίον του πρώην πρωθυπουργού.

Πάντως η απόλυση …έχει παρελθόν. Συγκεκριμένα, τον Φεβρουάριο του 2024 η εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας είχε πρωτοσέλιδο για την Γεωργία Γκίκα, γράφοντας ότι απολύθηκε από τον Σαμαρά επειδή ο σύζυγός της ψήφισε το νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Τότε η κ.Γκίκα διέψευσε οργισμένη το συγκεκριμένο δημοσίευμα μιλώντας για ολίσθημα,, συκοφαντία, ψευδές δημοσίευμα, αποκύημα φαντασίας, αντιδεοντολογική προσέγγιση(σ.σ. επειδή δεν τη ρώτησαν αν ισχύει η πληροφορία), και εμμονή για να πληγεί το κύρος του πρώην  πρωθυπουργού και να απαξιωθεί «η μεγάλη, ιστορική πολιτική διαδρομή του».

Ελα όμως που σχεδόν ένα χρόνο μετά, η απόλυση είναι γεγονός! Αλήθεια, πως τα φέρνει η πο@@@@@α η ζωή, ε…

Σκηνοθετώντας την «κυβερνητική τροχιά»

Η Χαριλάου Τρικούπη θυμίζει σκηνικό από το Όλα για την Εύα: όλοι θέλουν να είναι στην πρώτη γραμμή, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος αν παίζουν στο σωστό έργο. Με δημοσκοπήσεις που δίνουν στο ΠαΣοΚ μια ανάσα από τη ΝΔ, το κόμμα δείχνει να έχει βγει από το καμαρίνι πιο φιλόδοξο από ποτέ. Το inSocial και οι κοινωνικοί φορείς γίνονται το νέο «κλειδί του Σολ», αλλά όπως θα έλεγε κι ο Αριστοτέλης, «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Το άλλο ήμισυ; Να μην ξεχαστούν τα «επαναστατικά» συμπεράσματα της στεγαστικής κρίσης σε κάποιο συρτάρι της Βουλής.

Οι «Διάλογοι» του Ανδρουλάκη: Από τον Καίσαρα στο ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς

Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα πολυαναμενόμενο πολιτικό sequel. Αν και το θέμα των υποκλοπών έμεινε εκτός, η ένταση της συνομιλίας θύμισε κάτι από Οι Γέφυρες του Μάντισον: πολλή ένταση, αλλά κανένα πραγματικό τέλος. Με μια ατζέντα γεμάτη εξωτερική πολιτική και οικονομία, ο Ανδρουλάκης ελπίζει να δείξει ότι κρατά το σενάριο στα χέρια του, ενώ ο Μητσοτάκης μοιάζει περισσότερο με έναν σκηνοθέτη που προσπαθεί να μαζέψει το budget για το μεγάλο φινάλε του.

ΠαΣοΚ: Το μεγάλο στοίχημα ή το La La Land της πολιτικής;

Η προσπάθεια του ΠαΣοΚ να επαναπροσδιορίσει τη θέση του θυμίζει το κλασικό Κράμερ Εναντίον Κράμερ: ένα πολιτικό δράμα γεμάτο συγκρούσεις, φιλοδοξίες και πολλά δάκρυα (ενίοτε κροκοδείλια). Ο διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση της σοσιαλδημοκρατικής αναγέννησης, αλλά όπως θα έλεγε και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, «Η ζωή τιμωρεί εκείνους που αργούν». Με το ΠαΣοΚ να προσπαθεί να κλείσει την ψαλίδα, η πρόκληση είναι αν μπορεί να παραμείνει συνεπές στο αφήγημά του ή αν θα χαθεί στη σκιά των μεγαλύτερων παικτών. Αν η πολιτική είναι το απόλυτο θέατρο, τότε το ΠαΣοΚ βρίσκεται σε πρόβα τζενεράλε – το ερώτημα είναι αν θα γίνει πρωταγωνιστής ή αν θα μείνει κομπάρσος.

«Συνεργαζόμενη Αριστερά» και… λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις!!!

Υπάρχει άραγε δυνατότητα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά;

Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια προοπτική. Αλλά στην πολιτική ποτέ μη λες ποτέ.

Αξιόπιστη πηγή σημειώνει ότι ο Σωκράτης Φάμελλος έχει ήδη προχωρήσει σε βολιδοσκοπήσεις για να μπορέσει να βρει τον τρόπο προσέγγισης με τη Νέα Αριστερά. Μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι μπορεί να αποτελέσει την συγκολλητική ουσία ανάμεσα στις δυο πλευρές.

Η ίδια πηγή επισημαίνει ότι μια τέτοια εξέλιξη και θα πάρει χρόνο αλλά ταυτόχρονα έχει και πολλές δυσκολίες. Από την πλευρά της Νέας Αριστεράς τόσο η κυρία Αχτσιόγλου όσο και ο κ. Τζανακόπουλος θεωρείται δύσκολο να συμφωνήσουν και πόσο μάλλον να συμβιβαστούν με τέτοια ιδέα. Αλλά και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ είναι πασίδηλο ότι θα υπάρξουν αντιρρήσεις και ενστάσεις.

Το ζητούμενο είναι εάν τελικά θα καταφέρουν οι δύο πλευρές να ξεπεράσουν τα εμπόδια και τις προσωπικέςκόντρες και πικρίες ώστε να καταφέρουν να βρουν τη χρυσή τομή. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η «Συνεργαζόμενη Αριστερά» θα ξαναγίνει και πάλι αξιωματική αντιπολίτευση. Έστω υπό τον τίτλο ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά

Σκάνδαλα, υποκλοπές και πολιτικά παιχνίδια: Το σκηνικό του ραντεβού

Στις 4 Δεκεμβρίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης συναντιούνται για πρώτη φορά σε θεσμικό πλαίσιο. Όμως, όπως θα έλεγε κι ο Αριστοτέλης, «Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση». Το Ραντεβού με την Άβυσσο των τηλεφωνικών υποκλοπών δεν έχει ξεχαστεί, και τα “μολυσμένα” SMS του Predator εξακολουθούν να αιωρούνται σαν φάντασμα πάνω από το τραπέζι της συζήτησης. Το Μέγαρο Μαξίμου μιλά για “αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου”, αλλά η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι οι πολιτικοί διάλογοι συχνά θυμίζουν σκηνές από το Οι Ασυγχώρητοι: κανείς δεν ξεχνά και κανείς δεν συγχωρεί.

Εκλογικός νόμος και Προεδρία: Από το σενάριο «Στεφανόπουλου» στο κόκκινο χαλί

Ο εκλογικός νόμος και η Προεδρία της Δημοκρατίας είναι τα δύο μεγάλα “υπονοούμενα” της συνάντησης. Μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει στον Νίκο Ανδρουλάκη έναν “θεσμικό συνομιλητή” που μπορεί να κλείσει το κεφάλαιο ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως το ΠαΣοΚ προσπαθεί να παίξει το δικό του Παιχνίδι των Θρόνων; Η πιθανότητα ενός “σεναρίου Στεφανόπουλου” θυμίζει το Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λώρενς: γεφυρώσεις μέσα σε συνθήκες πολιτικής σύγκρουσης. Αλλά όπως είπε κι ο Λίνκολν, «Ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον είναι να το δημιουργήσεις». Και αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν και οι δύο.

Από τον θεσμικό διάλογο στις δημοσκοπήσεις: Ποιος έχει το πάνω χέρι;

Για τον Μητσοτάκη, το ραντεβού είναι μια ευκαιρία να δείξει πως κρατά τον έλεγχο, παρά τις ρωγμές στο αφήγημά του. Για τον Ανδρουλάκη, η συνάντηση είναι μια Ευκαιρία Σωτηρίας, ένα βήμα για να σταθεροποιήσει τη θέση του ως αξιωματική αντιπολίτευση. Και αυτό το ραντεβού μοιάζει περισσότερο με Σιωπηλός Εχθρός: πολλά ειπωμένα αλλά και περισσότερα ανείπωτα. Η συνέχεια αναμένεται να γραφτεί στη Βουλή, με τα ξίφη υψωμένα πάνω από τον προϋπολογισμό – το απόλυτο Καθρέφτης, Καθρέφτης μου για το ποιος έχει την ισχύ και ποιος απλά την ψευδαίσθηση της.

«Ποιος το ξέρει;» – Όταν η ιστορία φλερτάρει με το Χάος

Μίμης Ανδρουλάκης, ο άνθρωπος που πάντα φλερτάρει με τις λέξεις όπως ο Κέβιν Σπέισι φλερτάρει με το κοινό στο American Beauty: άμεσος, διεισδυτικός και ανυπόφορα απολαυστικός. Στην τρίτη και, όπως φαίνεται, πιο αιχμηρή αυτοβιογραφική του κατάθεση με τίτλο «Ποιος το ξέρει; Ποιος το ξέρει;», μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι στην καρδιά της ελληνικής κρίσης. Όχι όμως σαν τουριστικός οδηγός τύπου Eat Pray Love, αλλά σαν χειρουργός που ανατέμνει ένα πολιτικό σώμα γεμάτο πληγές, αυταπάτες και… υπερβολική δόση από Καζαντζίδη.

Το δράμα της κρίσης: Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «δεν υπάρχει τίποτα»

Η κρίση, αυτή η ακατάπαυστη τραγωδία που θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τον Ευριπίδη, αναδύεται στις σελίδες του βιβλίου του Ανδρουλάκη σαν σκηνή από το Τιτανικός. Όπως ο Τζακ βυθίζεται στα παγωμένα νερά, έτσι και η Ελλάδα βυθίστηκε στη δίνη των μνημονίων, των λάθος αποφάσεων και των ονειρώξεων περί «γραμμικής σύγκλισης» με την Ευρώπη. Αντί για τη Ρόουζ, εμείς κρατούσαμε το χρέος, σφιχτά, μέχρι να παγώσουμε.

Ο Ανδρουλάκης μάς υπενθυμίζει την περίφημη δήλωση περί «Τιτανικού» από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, μια φράση που θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος στο Apocalypse Now. Με την ίδια ειλικρίνεια ανατέμνει τις επιλογές Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα, και Βενιζέλου, αποκαλύπτοντας πτυχές που θυμίζουν την ίντριγκα του House of Cards. Ή μήπως ήταν House of Fools;

Δημοψήφισμα 2015: Ο «τριπλαδόρος» Αλέξης

Ο Τσίπρας, ο μέγας τακτικιστής της πολιτικής σκηνής, περιγράφεται σαν τον τριπλαδόρο του Space Jam, μόνο που το παιχνίδι δεν είχε happy ending. Το δημοψήφισμα του 2015 παρουσιάζεται ως μια κίνηση «ό,τι βγει» – ίσως η πιο εντυπωσιακή τρίπλα του, αλλά με τις τράπεζες κλειστές και το λαό να ζει ένα Mad Max οικονομικό σκηνικό. Στο τέλος, όπως επισημαίνει ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας έδειξε τόλμη και δεξιοτεχνία, αλλά και μια διάθεση για παιχνίδι με τη φωτιά.

Από τον Παπανδρέου στον Παπαδήμο: Μια Οδύσσεια Πρωθυπουργών

Ο Ανδρουλάκης φωτίζει και τη θρυλική λίστα πρωθυπουργήσιμων του Παπανδρέου – ένα cast που θυμίζει το Ocean’s Eleven. Από τον Πετσάλνικο μέχρι τον Λουκά Παπαδήμο, η επιλογή θύμιζε οντισιόν για τον επόμενο James Bond. Κι όμως, ο Παπαδήμος, παρά τις αντιρρήσεις, έσωσε τα προσχήματα, όπως ακριβώς ο Μπρους Γουίλις σώζει τον κόσμο στο Die Hard.

Μια νέα αρχή ή το τελευταίο show;

Ο Ανδρουλάκης αφήνει αιχμές για τον Τσίπρα, υπογραμμίζοντας πως η συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλά το στρατηγικό αδιέξοδο της Αριστεράς. Ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει με ήρωα από το Gladiator, που επιστρέφει στη Ρώμη, αλλά οι πληγές από την αρένα είναι βαθιές. Θα έχει άλλη ευκαιρία; Ίσως, αν «ακούσει τη φωνή της ερήμου», όπως λέει ο Ανδρουλάκης. Προς το παρόν, όμως, μοιάζει περισσότερο με το The Revenant: ένας άντρας που επέζησε από την καταιγίδα, αλλά ακόμα ψάχνει την εκδίκηση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Τραγωδία ή φάρσα;

Η τρίτη κατάθεση του Μίμη Ανδρουλάκη είναι μια απαραίτητη υπενθύμιση ότι η πολιτική δεν είναι μόνο αριθμοί και πολιτικές. Είναι ανθρώπινα λάθη, φιλοδοξίες και αυταπάτες – ένας κόσμος γεμάτος τραγικές αντιφάσεις που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να καταγράψει με τέτοια μαεστρία.

Κλείνοντας, ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου μας αφήνει με ένα ερώτημα: «Ποιος το ξέρει;» Ίσως κανείς, ίσως όλοι. Σίγουρα, όμως, ο Μίμης ξέρει να μας κρατάει σε εγρήγορση. Και κάπως έτσι, το All the President’s Menμετατρέπεται σε All the Crisis’ Men.

Εκλογικοί νόμοι, Ναύαρχοι και άλυτα παζλ – Όταν η πολιτική παίζει μονόπολη

Οι συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου θυμίζουν κάτι από Το Δωμάτιο Πανικού. Προτάσεις για αλλαγές στον εκλογικό νόμο, από το μπόνους εδρών μέχρι το πλαφόν, έπεσαν στο τραπέζι, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται αμετακίνητος. Ή μήπως όχι; Σαν άλλος Νονός, δηλώνει ότι ο εκλογικός νόμος δεν είναι παιχνίδι, αλλά οι ψίθυροι στις παρυφές της ΝΔ μιλούν για σενάρια που περιλαμβάνουν τα πάντα – από αυτοδυναμία μέχρι χάος. Ο Περικλής έλεγε, «Είναι επικίνδυνο να εμπιστεύεσαι τον άνεμο της τύχης».

ΠαΣοΚ: «Δούρειος Ίππος» ή σιωπηλός σύμμαχος;

Το ΠαΣοΚ, στη νέα του θέση ως αξιωματική αντιπολίτευση, θυμίζει κάτι από το «Η Σιωπή των Αμνών». Δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του για τον εκλογικό νόμο, αλλά οι φήμες για γερμανικό σύστημα ή άλλες αλλαγές κρατούν το Μαξίμου σε εγρήγορση. Ο Μητσοτάκης ξέρει ότι, αν ο Ανδρουλάκης ρίξει την πρώτη πέτρα, η κουβέντα θα ανοίξει. Αλλά παραφράζοντας θα έλεγα, η πολιτική είναι η τέχνη του πιθανού. και εδώ, τα πάντα είναι πιθανά.

 Η πολιτική ως εγχείρημα αντοχής: Ο λαγός, η χελώνα και η αυτοδυναμία

Η άρνηση του πρωθυπουργού να αλλάξει τον εκλογικό νόμο ερμηνεύεται ως στοίχημα αντοχής. Είτε πιστεύει ότι θα καταφέρει την αυτοδυναμία, είτε αφήνει την πολυδιάσπαση των κομμάτων να οδηγήσει σε χάος. Η στρατηγική αυτή θυμίζει τον λαγό του Αισώπου, που έτρεχε γρήγορα αλλά δεν έφτανε πρώτος. Το 2027 είναι μακριά, αλλά η ΝΔ φαίνεται να τρέχει με ένα μάτι στις δημοσκοπήσεις και το άλλο στη διεθνή σκακιέρα.

Εκλογικοί νόμοι και πολιτική μοναξιά: Ποιος κερδίζει το Τζάκποτ;»

Η πολιτική σκακιέρα είναι γεμάτη ρίσκα. Αν ο Μητσοτάκης παραμείνει αμετακίνητος, ίσως τελικά βρεθεί μόνος, σαν τον Άνθρωπο που Γύρισε από το Κρύο. Οι πιθανότητες αυτοδυναμίας μειώνονται, αλλά η σταθερότητα που υπόσχεται είναι το μόνο χαρτί που μπορεί να παίξει. Όπως θα έλεγε κι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «Η επιτυχία δεν είναι τελική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία – αυτό που μετράει είναι το θάρρος να συνεχίζεις».

Ο Ναύαρχος που έφυγε: Από το Περλ Χάρμπορ στο καράβι που βυθίζεται»

Ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ένας βετεράνος των στρατιωτικών μαχών αλλά νέος στη πολιτική, άφησε την έδρα του ΣΥΡΙΖΑ και ανεξαρτητοποιήθηκε. Η κίνηση αυτή προκάλεσε πανικό στον Τσίπρα, που είδε άλλη μία επιλογή του να πλέει προς “ξένα λιμάνια”. Σαν άλλος Δόκτωρ Στρέιντζλαβ, ο πρώην ναύαρχος κλείνει την πόρτα στην πολιτική ευθύνη, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί αμήχανα.

Και κάπως έτσι, η πολιτική μας σκηνή συνεχίζει να θυμίζει ένα μίγμα από House of Cards και La La Land, με τις δολοπλοκίες να κρύβονται κάτω από την επιφάνεια και τις μεγάλες υποσχέσεις να ηχούν κούφιες στις άδειες τσέπες των πολιτών. Θα καταφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ξαναγράψει το σενάριο της αυτοδυναμίας ή θα χαθεί στο λαβύρινθο του κοινοβουλευτικού χάους; Θα μπορέσει το ΠαΣοΚ να βρει τη δική του θέση στο κάδρο ή θα παραμείνει ένας αναποφάσιστος δευτεραγωνιστής; Όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ, «Όλος ο κόσμος μια σκηνή». Μόνο που εδώ, οι ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους πιο γρήγορα κι από τις δημοσκοπικές μετατοπίσεις.

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Μίμης Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ