Ο Μητσοτάκης πάει… βάση: Ησυχία στο κατάστρωμα – Η Μπατζελή, ο Δούκας και «Οι Δέκα Μικροί ΠαΣΟΚοι» – Ε-ε-ερχεται… φωνάζει ο Καρτερός!

Και άλλες καλοσχεδιασμένες κινήσεις όταν το πλοίο γέρνει

Ο Μητσοτάκης πάει… βάση

Μια περιοδεία στην Αγία Βαρβάρα, μια βόλτα στα οικοτροφεία της Εκκλησίας, δυο χαμόγελα με Ιερώνυμο και μια εξαγγελία για επίδομα που έπρεπε να έχει γίνει πριν δεκαετίες — και να ‘σου η στρατηγική “επανασύνδεσης με τη βάση”. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν πρόκειται ούτε για reconnect ούτε για reboot. Είναι αυτό που στην πολιτική λέμε κατεβασμένο manual επιβίωσης.

Ο πρωθυπουργός ξαναχτίζει τις γέφυρες με την κοινωνία με το γνωστό μοντέλο “είμαστε δίπλα σας”, ενώ στους πιο υποψιασμένους θυμίζει περισσότερο την ατάκα από το The Godfather Part III:

«Just when I thought I was out, they pull me back in».

Το δίπολο “παροχές & προσευχή”

Το νέο μήνυμα του Μαξίμου: λίγη κοινωνική πολιτική, λίγη ευσέβεια, και μια μεγάλη κουταλιά ηρεμίας εντός και εκτός κόμματος. Οι σχέσεις με την Εκκλησία μπήκαν ξανά στο ψυγείο μετά την ψήφιση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών, αλλά τώρα φαίνεται να βγαίνουν απόψυκτες — με γαρνιτούρα «τροπολογία για παρένθετη μητρότητα» για να υπάρχει και κάτι για το εσωτερικό κοινό.

Σαν να λέμε: «εθνική συνεννόηση, εφόσον είναι στα μέτρα μας». Ή όπως έλεγε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ:

«Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί, ήταν σχεδιασμένο έτσι».

Μοιράζουμε ρόλους – όχι υπουργεία

Καθώς ο ανασχηματισμός δεν ικανοποίησε κανέναν και εκνεύρισε τους μισούς, η λύση ήταν πιο… κομψή: αντί για θέσεις υπουργών, δώσε “εκπροσώπους” στις Επιτροπές. Δηλαδή πολιτικό ρετουσάρισμα με το Photoshop της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ο Καιρίδης στα εξωτερικά, ο Πέτσας στα οικονομικά, ο Μαρκόπουλος στο εμπόριο και ο Κελέτσης στη Δικαιοσύνη. Ή αλλιώς: The Avengers: Low Budget Edition.

«Δεν έχει σημασία πώς παίζεται το παιχνίδι, αλλά ποιος κρατάει τα πιόνια»,
έλεγε ο Τσώρτσιλ – και στο Μαξίμου αυτή τη στιγμή κρατούν όλα τα πιόνια αλλά φοβούνται ότι παίζουν… μόνοι τους.

Ο Χατζηδάκης, ο κατευναστής: Από Υπουργός… μασέρ 

Ο μόνος που δυσανασχετεί  ελαφρώς είναι ο Κωστής Χατζηδάκης. Γιατί εκτός από το γεγονός ότι δεν έχει ουσιαστικό κυβερνητικό ρόλο έγινε και Φιλιππινέζος  μασέρ  στις φυλές της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Από σκληρούς δεξιούς μέχρι φιλελεύθερους-φάντασμα, όλοι βρίσκουν στον Κωστή έναν άνθρωπο πουν τον πόνο — και αυτό είναι ήδη ένα πολιτικό θαύμα από μόνο του.

“Τα καλύτερα έρχονται”; Ή απλώς δεν ήρθαν τα χειρότερα;

Όπως λέει κι ο Τσάρλι Τσάπλιν:

«Η ζωή είναι μια τραγωδία από κοντά, αλλά μια κωμωδία από μακριά».
Το ίδιο και η πολιτική. Γιατί ενώ το Μέγαρο Μαξίμου διαφημίζει “τα καλύτερα που έρχονται”, στον δρόμο οι πολίτες ακόμα ψάχνουν να βρουν αυτά που… πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

Το 30% μοιάζει με το Άγιο Δισκοπότηρο: όλοι το αναζητούν, αλλά κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει πια. Η αποστροφή του πρωθυπουργού στο Monocle, ότι η αντιπολίτευση «εκμεταλλεύτηκε την τραγωδία» θυμίζει την κλασική πολιτική συνταγή: «Όταν δεν μπορείς να εξηγήσεις, κατηγόρησε».

Μεταρρυθμίσεις à la carte

Αυτός ο σχεδιασμός θυμίζει το La La Land — με τη διαφορά ότι εδώ χορεύουν μόνο οι δημοσκοπήσεις. Και εκεί που ο Κυριάκος ελπίζει να στείλει μήνυμα ηρεμίας, από κάτω γράφει με ψιλά γράμματα: Η παράσταση μπορεί να διακοπεί χωρίς προειδοποίηση αν πέσει κι άλλο η πρόθεση ψήφου.

Κι έτσι πορευόμαστε προς το Πάσχα: με bonus παροχών, αυγοκόψιμο επικοινωνιακής στρατηγικής και ένα μεγάλο ερώτημα:

Θα πιάσει το “συνεχίζουμε δυνατά”; Ή θα συνεχίσουμε απλώς… για να λέμε ότι συνεχίζουμε;

«Ξανά στου Στρέφη με αγάπη»

Και η πολιτική παραμένει το άθλημα των ψιλοτσακωμένων ξαδέρφων

Εξάρχεια: Η πλατεία των θαυμάτων

Μία συναυλία. Μία φωτιά. Μία ροζ σημαία. Και δύο πρώην σύμμαχοι που παίζουν σταθερά σε live αναμετάδοση το “Marriage Story”, μόνο που αντί για Σκάρλετ και Άνταμ, έχουμε Κώστα και Χάρη. Πιο ελληνικό και από μπουγάτσα με γύρο.

Ο λόφος του Στρέφη ξαναγίνεται το Άλφα και το Ωμέγα της αστικής σύγκρουσης. Για κάποιους ήταν συναυλία. Για άλλους πυρήνας αναρχίας. Και για τον Κώστα Μπακογιάννη, ήταν η αφορμή που περίμενε για να ρίξει στον διάδοχο το κλασικό:

«Εγώ σου τα έλεγα, εσύ δεν άκουγες».

Το “πολιτισμένο” σερί: Από τα πεζοδρόμια στο Facebook

Κάποτε οι διαφορές λύνονταν με γκαζάκια. Τώρα, με δελτία Τύπου. Ο Χάρης Δούκας –σε ρόλο «The Revenant» με ανατριχιαστικό come back– απαντά στον Μπακογιάννη ότι τα επεισόδια δεν σχετίζονται με τη συναυλία. Όπως είπε, δεν έγινε στον Στρέφη, αλλά στις γύρω οδούς. Λεπτομέρεια που θυμίζει το σπουδαίο ρητό του Ντε Γκολ:

«Στην πολιτική, το να έχεις δίκιο πολύ νωρίς είναι το ίδιο με το να έχεις άδικο».

Ο Δούκας συνεχίζει με φυτεύσεις, παιδικές χαρές και γήπεδα. Ο Μπακογιάννης αντιγυρίζει με παρατημένα εργοστάσια, φωτιές και εγκατάλειψη. Η Αθήνα στο φόντο μοιάζει με σίκουελ του Fight Club, αλλά χωρίς τα μπράτσα του Μπραντ Πιτ.

Η σημαία, τα κλειδιά και το Γηροκομείο

Σαν να μην έφταναν τα Εξάρχεια, ήρθε και η “ροζ σημαία” της Georgia Lale να πυροδοτήσει νέα επεισόδια – αυτή τη φορά εντός δημαρχείου. Η ένταση για το εικαστικό έργο ξεδιπλώθηκε σαν πολιτική version του La La Land, όπου ο καθένας παίζει το δικό του σκοπό και στο τέλος… κανείς δεν χορεύει.

Και ενώ στο υπόγειο παίζεται το δράμα της έμφυλης βίας, στο ισόγειο το Γηροκομείο ζητά λεφτά για το ρεύμα και την εκποίηση ακινήτων. Εν ολίγοις, η Αθήνα είναι πάλι το Everything Everywhere All at Once, αλλά με λιγότερη Michelle Yeoh και περισσότερους δημοτικούς συμβούλους που λένε «στείλαμε επιστολή».

Οδός Μπενάκη, γωνία παρεξήγησης

Ποιος ευθύνεται; Ο Δήμος; Το κράτος; Η ΕΛ.ΑΣ.; Ή μήπως το παλιό καλό ελληνικό «κανείς»; Ο Δούκας θυμίζει ότι επί Μπακογιάννη «κάθε μέρα έπεφταν κρότου-λάμψης» και ο Κώστας απαντά με την Εριουργία. Ένας χαμένος διάλογος που αν ήταν ταινία θα ήταν το Who’s Afraid of Virginia Woolf?, αλλά γυρισμένο στο Πεδίον του Άρεως.

Η μικρή μας Αθήνα

Η δημοτική Αρχή σε δύσκολη πίστα. Η αντιπολίτευση σε mode «εγώ-δεν-τα-έκανα». Το κοινό σε σύγχυση, και η πόλη σε φάση Lost in Translation. Κι ενώ η πρωτεύουσα προσπαθεί να επιβιώσει μεταξύ realpolitik και ροζ συμβολισμών, το μόνο που ακούγεται σταθερά από τα μικρόφωνα είναι η φράση του Φραγκλίνου Ρούζβελτ:

«Η πολιτική δεν είναι μαθηματικά. Είναι τέχνη να πάρεις το μισό καρβέλι και να κάνεις τον άλλον να νομίζει πως πήρε ολόκληρο».

Αλλά όπως δείχνει η κόντρα Δούκα – Μπακογιάννη… ούτε ψίχουλα δεν έμειναν.

Ε-ε-ερχεται…

Ενώ στο στρατόπεδο ΣΥΡΙΖΑ και περιχώρων(Νέας Αριστεράς, ντέ) επικρατεί κατήφεια λόγω δημοσκοπήσεων και αστείων διαξιφισμών για το…μεγάλο Μέτωπο της Αριστεράς (τρομάρα τους! Δεν βλέπουν ότι γελάει ο κόσμος μαζί τους;), το στρατόπεδο Τσίπρα φαίνεται να ετοιμάζεται για την μεγάλη επιστροφή.

Κατ΄αρχάς να πούμε ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει από τις ΗΠΑ το Μεγάλο Σάββατο. Τι φέρνει στο «σακκούλι» του πέρα από την εμπειρία του (ομιλίες και γνωστές επαφές) που είχε στο Αμέρικα; Ισως την απόφαση να μπεί με παρεμβατικό τρόπο στον στίβο της ενεργού πολιτικής.

Εντάξει, είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, πετάει κάπου κάπου τις σπόντες του για την αδυναμία των προοδευτικών κομμάτων να αποτελέσουν αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη, αλλά κινήσεις αρχηγικού τύπου δεν έχει κάνει μέχρι τώρα.

Επειδή λέγονται και γράφονται διάφορα για τον Τσίπρα- αρνητικά και θετικά-, γεγονός είναι ότι η μιντιακή και πολιτική πιάτσα ασχολούνται μαζί του. Αυτό  επισημαίνει και ο στενός συνεργάτης του Θανάσης Καρτερός (άρθρο στο Dnews) κι έχει δίκιο.

Όμως τα σπουδαία τα αφήνει για το τέλος του άρθρου. Εκεί , σημειώνει ότι «το πολιτικό κεφάλαιο του Τσίπρα παραμένει αρκετά ψηλά» και κλείνει ως εξής:

«Κι αυτό το κεφάλαιο, που σήμερα το αξιοποιεί προσεκτικά με τις παρεμβάσεις και τις σιωπές του, εύλογα μπορεί να προβλέψει κανείς ότι δεν πρόκειται αύριο να το καταθέσει στις οφσόρ του συστήματος, ή να το σπαταλήσει σε μάχες χαρακωμάτων. Θα το επενδύσει όταν και όπως και για όσα θεμελιώδη πίστευε. Και πιστεύει. Τα υπόλοιπα είναι για τους σεναριογράφους, τους αστρολόγους και τον Φρόιντ…».

Με δυό λόγια, ο Τσίπρας έρχεται. Και κάποιοι δικοί του, όχι μονάχα ο Καρτερός, πιστεύουν στον πρώην και επενδύουν σ΄αυτόν. Μόνο που απέναντι- όχι μωρέ στα κυβερνητικά λημέρια, αλλά στον χώρο της Κεντροαριστεράς- τον περιμένουν Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.

Υπάρχουν στελέχη της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ-και μάλιστα πρώην υπουργοί του- που ακούνε το όνομά του και διαολίζονται. Αρκετοί δε, θεωρούν ότι ο Τσίπρας είναι «καμμένο χαρτί», όπως και ο συνομιλητής του Γιώργος Παπανδρέου.

Ετσι λένε, αυτά σας μεταφέρουμε…

«Διώξε με να γίνω ήρωας» – Η Μπατζελή, ο Δούκας και τα χαμένα μπόνους ενότητας στο ΠΑΣΟΚ

Σενάριο: πολιτικό δικαστικό δράμα. Πρωταγωνιστές: Ένας Πρόεδρος, μια πρώην Υπουργός, ένας “ενοχλητικός” Δήμαρχος. Τίτλος; «Οι Δέκα Μικροί ΠαΣΟΚοι». Ή καλύτερα: “There Will Be Blood”.

«Η εξουσία δεν φθείρει. Αποκαλύπτει» – Robert Caro

Αν το ΠΑΣΟΚ ήταν άνθρωπος, θα βρισκόταν τώρα καθισμένος στον ψυχολόγο, εξηγώντας γιατί νιώθει διαρκώς την ανάγκη να αυτοτραυματίζεται. Αν ήταν ταινία, θα ήταν Requiem for a Dream – με δόσεις αυταπάτης και σταθερής κάθαρσης από… στελέχη.

Με την επιτροπή δεοντολογίας να τινάζει στον αέρα ό,τι απέμεινε από την εσωκομματική αυτοσυγκράτηση, η Χαριλάου Τρικούπη μοιάζει να διαχειρίζεται την υπόθεση Μπατζελή όχι ως κρίση, αλλά ως τελετουργία εξιλέωσης. Μόνο που στο τέλος μένεις με την αίσθηση ότι «έσφαξες τη γυναίκα του καφενείου για να στείλεις μήνυμα στην αντιπολίτευση».

Το “χαστούκι” του Δούκα και οι υπόκωφες ρωγμές

Ο Χάρης Δούκας, με την ακρίβεια Σημιτικού Μπαλζάκ, άφησε το υπονοούμενο: «Οι διαγραφές δεν έλυσαν ποτέ πολιτικά προβλήματα». Και πρόσθεσε κάτι που άκουσε, ίσως, να το λέει ο Μάκης στο καφενείο της Χαριλάου: «Οι σχέσεις εμπιστοσύνης χτίζονται με συλλογικές λειτουργίες».

Με άλλα λόγια: το μαχαίρι μπήκε, αλλά μάλλον στο λάθος ψαχνό.

«Η Δημοκρατία είναι η τέχνη να κόβεις κεφάλια δημοκρατικά» – Ανώνυμος ΠΑΣΟΚος παλιού τύπου

Η Μπατζελή, με τη δική της φλεγματική αξιοπρέπεια, υπονόησε ότι η απόφαση ήταν αποτέλεσμα ενός εσωτερικού διακανονισμού – στην ΕΔΕΚΑΠ τόνισα ότι δεν υπάρχει λόγος πειθαρχικής δίωξης μου. Δεν το είπε, αλλά αν τη ρωτούσες, μάλλον θα σου απαντούσε: «Δε με έφαγε η δήλωσή μου, με έφαγε το βίντεο της Ομάδας Αλήθειας».

Το οξύμωρο είναι ότι ακόμα και η ΝΔ, με το αναρτημένο βίντεο-μνημείο των δηλώσεών της, πέτυχε αυτό που αποτυγχάνει να κάνει ο Ανδρουλάκης: να πειθαρχήσει το κόμμα του.

«Όταν δεν έχεις αφήγημα, φτιάξε έναν αποδιοπομπαίο» – Πολιτικός κανόνας πρώτης θητείας

Το αφήγημα της “κομματικής συνοχής” μοιάζει πια περισσότερο με εορταστική κορδέλα σε χαλασμένο πακέτο. Γιατί όταν το μόνο που έχεις να δείξεις ως εσωτερική πειθαρχία είναι η διαγραφή μιας πρώην υπουργού – χωρίς να προλάβεις να βγάλεις ούτε ένα δυνατό αντιπολιτευτικό αφήγημα στην κοινωνία – τότε το πρόβλημα δεν είναι η Μπατζελή. Είναι ότι δεν μπορείς να παράγεις πολιτική που να μην θυμίζει ΦΕΚ εσωτερικής διοίκησης.

Ο Ανδρουλάκης επιμένει στο «θα κατανοήσουν τη συνέπεια λόγων και πράξεων μας». Μα δυστυχώς, οι πράξεις μέχρι τώρα έχουν εσωστρέφεια και οι λόγοι… μονόλογο.

«Όποιος δεν μπορεί να ενώσει, διώχνει. Όποιος δεν μπορεί να εμπνεύσει, τιμωρεί» – η σύγχρονη τραγωδία του ΠΑΣΟΚ

Και ενώ τα ποσοστά κατηφορίζουν, οι πολίτες ρωτούν αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να κυβερνήσει ή να οργανώσει την τέλεια… εσωτερική κάθαρση.

Από την άλλη, αν στόχος ήταν να ξαναμπεί ο Δούκας στο κάδρο και η Μπατζελή να «ταυτιστεί» με τους διωκόμενους του παρελθόντος, τότε όλα πήγαν τέλεια.

Γιατί όπως έλεγε και ο Michael Corleone στον Νονό: «Κράτα τους φίλους σου κοντά, αλλά τους εσωκομματικούς σου εχθρούς… με απόφαση αναστολής».

 «Σκηνές από έναν (πολιτικό) χωρισμό»

Ή αλλιώς: Όταν η Αριστερά κοιτά τον καθρέφτη και αναρωτιέται ποιος έφυγε πρώτος

Το τέλος μιας υπόσχεσης

Στο μυθικό La La Land, η Έμα Στόουν και ο Ράιαν Γκόσλινγκ αγαπήθηκαν, ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν κοινό μέλλον… αλλά στο τέλος πήγε ο καθένας στη δουλειά του. Κάπως έτσι και η Νέα Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ: ξεκίνησαν με κοινές αφίσες, αναμνήσεις από αγώνες και κομματικές μπουγάδες στον ίδιο αυλόγυρο, αλλά πλέον… ούτε καλημέρα.

Η Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς είπε “όχι τώρα, ίσως αργότερα, ή και ποτέ” στη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να στήνει πλειοψηφία και τον Αλέξη Χαρίτση να μαζεύει τα κουκιά του. Ο πρόεδρος παρέμεινε όρθιος, αλλά σίγουρα δεν έφυγε με το χέρι ψηλά.

«Στην πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι. Υπάρχουν μόνο σύμμαχοι και πρώην σύμμαχοι» – Τσώρτσιλ, ή μήπως ο Φίλιππος Σαχινίδης με άλλο προφίλ;

Η “πλειοψηφία” και οι παλιές αγάπες που πάνε στον Παράδεισο

Αν η «νέα πλειοψηφία» της Κεντρικής Επιτροπής ήθελε να στείλει μήνυμα, το έστειλε σε παλιό καλό καλιαρντό: “δε μασάμε με το comeback του πρώην”. Το λαϊκό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ κρίθηκε… βιαστικό, παλιομοδίτικο και κυρίως, μονογαμικό. Κι όπως λέει και ο Όσκαρ Ουάιλντ:

«Η μονογαμία είναι για τους πολύ αναποφάσιστους».

Το μόνο που δεν απαντήθηκε είναι αν ο Χαρίτσης μένει αρχηγός για να τον στήνει ο Τσακαλώτος ή αν ο Τσακαλώτος χτίζει πλειοψηφία για να δείξει στον Χαρίτση πόσο ανώριμο είναι να θες αποκλειστικότητα στην Αριστερά. Πιο μπέρδεμα κι από τον Inception.

ΣΥΡΙΖΑ: Στο βάθος… Σωκράτης

Εν τω μεταξύ, στη διασταύρωση Πατησίων και Ζαΐμη, κάποιοι έχουν στήσει καρέκλες και περιμένουν: το ΣΥΡΙΖΑϊκό στρατόπεδο δηλώνει ψύχραιμο – ή αλλιώς, «κρατάμε την αξιοπρέπεια μέχρι να φτάσει το νερό στ’ αυλάκι». Ο Φάμελλος, πάντα νηφάλιος με το στυλ “The King’s Speech”, υπενθυμίζει πως όποιος δεν θέλει συνεργασίες, να το πει στους ψηφοφόρους – όχι στον Μητσοτάκη.

Ο Νίκος Παππάς, με φλεγματικό υπαινιγμό, απαντά πως δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που κάνει πίσω, αλλά οι άλλοι που «σπρώχνουν το βαγόνι της ήττας».

«Στην πολιτική, το να χάνεις μόνος σου είναι τίμιο. Το να χάνεις και να λες “φταίει ο άλλος”, είναι ορισμός της γραφικότητας» – όπως θα έλεγε κι ο Μπένι (Βενιζέλος).

Ρήγματα, αναμονές και προοδευτικές μελαγχολίες

Το πιο ενδιαφέρον; Οι 8 στους 11 βουλευτές της Νέας Αριστεράς είναι με τον Χαρίτση. Που σημαίνει: απόφαση από τη βάση, αλλά εκκρεμότητα στο ταβάνι. Και στην πολιτική, όπως και στα παλιά νεοκλασικά της Πατησίων, αν δεν φτιάξεις τη σκεπή, πέφτει το σπίτι.

Θα υπάρξουν αποχωρήσεις; Θα έχουμε αυτόνομες μεταγραφές; Μήπως η Νέα Αριστερά γίνει τελικά ένα πολιτικό… The Menu, που ξεκινά ως γαστρονομική εμπειρία και καταλήγει σε horror;

Ποιος θα φορέσει το σακάκι της ενότητας;

Η Κουμουνδούρου, πάντως, συνεχίζει με το manual της «διεύρυνσης». 10+1 προγραμματικοί άξονες. Και μια σταθερή επωδός:

«Όποιος δε θέλει να ενωθεί, να το πει στην κοινωνία».

Το ερώτημα πια δεν είναι ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, αλλά ποιος θα πει πρώτος το “συγγνώμη, είχα άδικο”. Αν το ακούσουμε από τα χείλη πολιτικού, τότε –και μόνο τότε– θα έχουμε την πρώτη οσκαρική στιγμή της ελληνικής Κεντροαριστεράς.

Μέχρι τότε, όμως, θα βλέπουμε το ίδιο πολιτικό έργο ξανά και ξανά. Πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Με τους ίδιους ρόλους. Απλώς κάθε φορά… αλλάζουν κόμμα.

• Κυριάκος Μητσοτάκης