Ο Μητσοτάκης  πιστός στη μέθοδο της «ήρεμης δύναμης» – Το ΠΑΣΟΚ και το ταβάνι του Truman Show – Οι «Ντε Γκρες» και το μητρώο της… Ιστορίας

“Η δημοκρατία είναι η χειρότερη μορφή διακυβέρνησης, εκτός από όλες τις άλλες που έχουν δοκιμαστεί”, είπε κάποτε ο Τσόρτσιλ. Στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, τα γκάλοπ δεν επιβεβαιώνουν απλώς αυτή τη ρήση – την απογειώνουν σε οσκαρική ερμηνεία ακινησίας, με πρωταγωνιστές ένα εκκρεμές που αρνείται να ταλαντευτεί και ένα κοινό που βαριανασαίνει.

Βροχή τα γκάλοπ και το εκκρεμές της στασιμότητας

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σαν άλλος Τρούμαν, αναρωτιέται αν θα καταφέρει να σπάσει το γυάλινο ταβάνι του 20%. Το ερώτημα δεν είναι απλώς αν το ΠΑΣΟΚ θα πετύχει την πολυπόθητη διεύρυνση· είναι αν θα καταφέρει να γίνει το “σεναριακό plot twist” που αλλάζει την πλοκή.

Αν ναι, τότε ο χώρος της κεντροαριστεράς θα αποκτήσει έναν νέο μαγνητικό πόλο, ικανό να φέρει σε δύσκολη θέση ακόμα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν όχι, τότε το σκηνικό μένει στατικό, σαν σκηνή από το Groundhog Day, με τον Μητσοτάκη να ξυπνά κάθε πρωί για να παίξει το ίδιο παιχνίδι: σταθερότητα vs. αστάθεια.

Ο Μητσοτάκης και η παρτίδα όλων για όλα

Ο πρωθυπουργός, πιστός στη μέθοδο της «ήρεμης δύναμης», μοιάζει να σχεδιάζει την τελική ευθεία με το βλέμμα στο 31%-32%. Αν τα καταφέρει, το δίλημμα που θα θέσει στις επόμενες εκλογές – και πιθανώς στις μεθεπόμενες – θα έχει τον αέρα μιας απειλής: “Σταθερότητα ή τρίτες κάλπες”.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει τον Χιου Γκλας στο The Revenant: όλοι τραυματισμένοι, κάποιοι πεσμένοι, αλλά ο νικητής είναι αυτός που επιβιώνει και… αντέχει να συνεχίσει.

Το εκκρεμές, ο χρόνος και η αέναη επιστροφή

Η κατάσταση θυμίζει την Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού: οι ίδιοι πρωταγωνιστές, οι ίδιες επιλογές, ο ίδιος φαύλος κύκλος. Όμως, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης: “Ο χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια”. Το ερώτημα είναι, πόσος χρόνος χρειάζεται για να ταρακουνηθεί το εκκρεμές;

Γιατί αν το ταβάνι δεν σπάσει, αν οι αριθμοί παραμείνουν αμετακίνητοι, τότε το σενάριο των επόμενων μηνών είναι ήδη γραμμένο – και η επανάληψη, όπως είπε ο Μαρξ, είναι απλώς η φάρσα μετά την τραγωδία.

Αναθεώρηση για Ρήγματα

«Όταν οι θεοί θέλουν να καταστρέψουν κάποιον, πρώτα τον τρελαίνουν», έλεγαν οι αρχαίοι. Στην πολιτική σκηνή, όμως, η καταστροφή ξεκινά όταν οι παίκτες μπερδεύουν τις θέσεις τους στο παιχνίδι. Ο Ανδρουλάκης αποφάσισε να χτυπήσει στο κέντρο, αλλά το αν θα δημιουργήσει ρήγματα ή απλώς… γρατζουνιές παραμένει το μεγάλο ερώτημα.

Το ΠΑΣΟΚ και το Ασανσέρ της Άννας

Η Άννα Διαμαντοπούλου περιέγραψε τη δυναμική των κομμάτων με μια δόση αρχιτεκτονικής ειρωνείας: η ΝΔ κατεβαίνει με το ασανσέρ και το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει από τις σκάλες. Αλλά, όπως θα έλεγε ο Αϊνστάιν, «η κίνηση δεν είναι πάντα πρόοδος». Το ΠΑΣΟΚ, παρότι κινείται, δεν δείχνει να απογειώνεται, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει σαν σκηνικό από το Inception.

Η υπομονή είναι αρετή, αλλά η πολιτική σκηνή δεν φημίζεται για την ανεκτικότητα της σε αργά ανερχόμενους πρωταγωνιστές. Μήπως η Άννα είναι υπερβολικά ανυπόμονη; Ή μήπως βλέπει κάτι που δεν βλέπουν οι υπόλοιποι;

Ο Μητσοτάκης και η Αναθεώρηση των… Εντυπώσεων

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μια μαεστρία που θυμίζει τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο There Will Be Blood, επιλέγει το χτύπημα στις λεπτές ισορροπίες του αντιπάλου. Η πρόκληση για συνταγματική αναθεώρηση μοιάζει να είναι περισσότερο δόλωμα παρά πραγματική πρόθεση: είτε για να αναδείξει το ΠΑΣΟΚ ως έναν «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ» που λέει σε όλα «όχι», είτε για να δοκιμάσει τη συνοχή της Χαριλάου Τρικούπη.

Όπως θα έλεγε και ο Σόλων, «μηδέν άγαν». Μήπως, όμως, ο Μητσοτάκης παίζει με τη φωτιά; Το εκκρεμές της πολιτικής μπορεί να ταλαντεύεται για χρόνια, αλλά ένα ρήγμα στο κέντρο θα μπορούσε να το εκτροχιάσει οριστικά.

Από τη μύγα ξύγκι; 

Καλά να είναι η πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση κι από αφορμές για σκληρή κριτική, άλλο τίποτε. Η…αλώβητη ακρίβεια, το μέγα πρόβλημα της στέγης που δεν λύνεται με ημίμετρα, η πυρετωμένη Υγεία κ.α. προσφέρουν καθημερινά άφθονο υλικό στην αντιπολίτευση και στα μίντια να ασκούν τεκμηριωμένη κριτική στο γκουβέρνο. Ετσι δεν είναι;

Επομένως, τι χρειάζονται ρε παιδιά κάτι χαζογκρίνιες για δήθεν κυβερνητικά ψεύδη και κάτι «ανακαλύψεις» δολίων σχεδίων του Μαξίμου; Να τα κάνουμε λιανά:

Θυμάστε τι χαμός έγινε όταν ο Μητσοτάκης ανέβαλε το ταξίδι του στη Βηρυττό; «Λένε ψέματα ότι χάλασε το πρωθυπουργικό αεροπλάνο», «Δεν ανέβαλε την επίσκεψη, αλλά τη ματαίωσε» και άλλα τέτοια λέγονταν και γράφονταν εκείνες τις μέρες.

Ε, λοιπόν, όταν ο Μητσοτάκης επισκέφθηκε τελικά την Βηρυττό, όπως είχε αναγγείλει ότι θα κάνει, τσιμουδιά οι…ξεσηκωμένοι που έβλεπαν ψεύδη και ματαιώσεις. Όμως έτσι δεν γίνεται δουλειά, αγαπητοί μου.

Εκτίθενται οι πολιτικοί και τα μίντια που κάνουν την τρίχα τριχιά. Και ξέρετε κάτι; Βούτυρο στο ψωμί του Μητσοτάκη είναι τέτοιες χαζογκρίνιες και υπερβολές αναμεμιγμένες αρκετές φορές με θεωρίες συνωμοσίας…

Πάμε στο δεύτερο γεγονός, τώρα. Λέγεται, λοιπόν, και γράφεται ότι η κυβέρνηση κάνει το πάν για να πολιτογραφηθούν Ελληνες οι Γλύξμπουργκ. Δηλαδή, βάζει πλάτες και τους διευκολύνει αποσκοπώντας να καλοπιάσει τους εναπομείναντες Βασιλικούς!

Και μάλιστα, ενώ κλείνει το μάτι στους Γλυξβούργους, δεν επιδεικνύει την ίδια συμπεριφορά απέναντι σε ξένους (π.χ. μετανάστες που πληρούν τα κριτήρια). Ετσι λένε, αλλά δεν έχουν δίκιο. Και εκτίθενται διότι έχουν κάθε δικαίωμα οι Γλύξμπουργκ να αιτηθούν την ελληνική ιθαγένεια, χωρίς να χρειάζονται κυβερνητικές διευκολύνσεις και ρουσφέτια. Γιατί όλα ορίζονται από το Σύνταγμα και τον υφιστάμενο νόμο. Συγκεκριμένα:

Οι Γλυξβούργοι υποχρεούνται, πρώτον, να δηλώσουν ότι αποδέχονται το πολίτευμα της χώρας μας και δεύτερον να προτείνουν επώνυμο. Πήγαν, λοιπόν, στο Ληξιαρχείο και δήλωσαν το επώνυμο Ντε Γκρές(για 10 πρόσωπα της οικογένειας) χωρίς να συνοδεύεται από τίτλους ευγενείας ούτε από ιδιότητες προτέρων καταστάσεων(π.χ. Πρίγκιπας κλπ) γιατί αυτό προβλέπεται από το Ελληνικό Σύνταγμα.

Μετά, τα έγγραφα θα πάνε στο Υπουργείο Εσωτερικών, θα ελεγχθούν κι αν είναι εντάξει θα τους δοθεί η ελληνική ιθαγένεια, βάσει του Νόμου 2215 του 1994, που είχε φέρει η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Που βλέπετε, ρε παιδιά, το κυβερνητικό ενδιαφέρον και τις…πλάτες στους Γλυξβούργους, ώστε να…συγκινηθούν οι φιλοβασιλικοί(πόσοι έχουν μείνει, άραγε;) και να ψηφίσουν Μητσοτάκη; Μπα σε καλό σας…

Η Οικογένεια της Βασιλείας: «Αυτονόητη Κίνηση»

Η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε πως τα παιδιά του τέως βασιλιά έχουν δικαίωμα να ζήσουν στην Ελλάδα. Το επιχείρημα θυμίζει σκηνή από το The King’s Speech: το παρελθόν μπορεί να προκαλεί αμηχανία, αλλά το παρόν απαιτεί πρακτικότητα.

Όπως θα έλεγε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος: «Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν». Στην περίπτωση αυτή, όμως, το μέλλον φαίνεται να έχει κλείσει το μάτι στο 1974.

Λυσσάξατε, Αχάριστοι!

Και τέλος, μια σύντομη αναφορά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όχι για το έργο του, αλλά για τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί στους επικριτές του. Μετρό στη Θεσσαλονίκη, οπλικά συστήματα – όλα τα χτυπήματα πάνω στη Δεξιά φαίνονται σαν σκηνές από το Gladiator: μια μάχη μέχρις εσχάτων, αλλά με την αίσθηση ότι το κοινό περιμένει μια πιο εντυπωσιακή πλοκή.

Όπως θα έλεγε κι ο ίδιος: «Η σκόνη μου είναι το πρόβλημά σας». Κι εδώ, το μόνο σίγουρο είναι ότι η σκόνη θα συνεχίσει να αιωρείται για πολύ καιρό ακόμα.

Οι Ντε Γκρες και το Μητρώο της Ιστορίας

«Η ιστορία γράφεται από τους νικητές», έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Στην περίπτωση της τέως βασιλικής οικογένειας, όμως, η ιστορία φαίνεται να ξαναγράφεται – αυτή τη φορά στο Ληξιαρχείο Αθηνών.

Ντε Γκρες: Ένα Επώνυμο, Μια Ιστορία

Ο Παύλος και ο Νικόλαος, γιοι του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, μαζί με άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας, κατέθεσαν αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Το επίθετο που επέλεξαν; «Ντε Γκρες». Αν αυτό δεν είναι εμπνευσμένο από ταινία του Χόλιγουντ, τότε τίποτα δεν είναι. Το The Royal Tenenbaums συναντά το Downton Abbey, με μια δόση ελληνικής τραγωδίας.

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι η Άννα Μαρία, τέως βασίλισσα, δεν υπογράφει την αίτηση. Αν πρόκειται για προσωπική απόφαση ή διπλωματική στρατηγική, παραμένει άγνωστο – όπως και το τι επώνυμο γράφουν τα δανέζικα διαβατήριά τους.

Το Ληξιαρχείο της Δημοκρατίας

Όπως εξήγησε ο Θανάσης Μπαλέρμπας, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, οι «Ντε Γκρες» δεν είναι εγγεγραμμένοι στο Μητρώο Πολιτών. Επομένως, δεν έχουν ελληνική ταυτότητα ή διαβατήριο, παρά μόνο δανέζικο. Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης: «Η εξουσία δεν κατοχυρώνεται από το όνομα, αλλά από τη δύναμη».

Ίσως, λοιπόν, αυτή η αίτηση είναι το πρώτο βήμα για να κατοχυρωθεί μια νέα ταυτότητα – όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά και στη συνείδηση μιας κοινωνίας που έχει αφήσει πίσω της τη μοναρχία εδώ και μισό αιώνα.

Η Δημοκρατία σε Φάση… Επανεγγραφής

Η υπόθεση θυμίζει το The King’s Speech: μια οικογένεια που παλεύει να επανατοποθετηθεί σε μια κοινωνία που έχει προχωρήσει. Η διαδικασία ίσως φαίνεται τυπική, αλλά το ερώτημα είναι βαθύτερο: ποια είναι η θέση μιας τέως βασιλικής οικογένειας σε μια δημοκρατία που, τουλάχιστον στα χαρτιά, δεν αναγνωρίζει τίτλους;

Όπως θα έλεγε κι ο Πλάτωνας: «Η δικαιοσύνη είναι η ψυχή της πολιτείας». Αν η ψυχή αυτή περιλαμβάνει και τους «Ντε Γκρες», τότε η ιστορία δεν είναι παρά ένας κύκλος που συνεχίζει να γυρίζει.

Εκκρεμότητες και Ερωτήματα

Πέρα από την αίτηση, παραμένουν ερωτήματα: Ποια είναι η πολιτική σημασία αυτής της κίνησης; Είναι απλώς μια τυπική διαδικασία ή υποκρύπτει έναν πιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό; Και γιατί, τελικά, τόση επιμονή στη «διαφάνεια» ενός επωνύμου που από μόνο του υποδηλώνει τίτλο και όχι πρόσωπο;

Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Εδώ, όμως, το μέσο είναι το Ληξιαρχείο και ο σκοπός παραμένει ασαφής – τουλάχιστον για όσους κοιτάνε από έξω.

Οι Ντε Γκρες: Από το Παρελθόν στο Παρόν

Η τέως βασιλική οικογένεια φαίνεται να διεκδικεί μια θέση στη σύγχρονη Ελλάδα, έστω και μέσω ληξιαρχικών εγγραφών. Το αν αυτό θα αποτελέσει ιστορική υποσημείωση ή προάγγελο μεγαλύτερων εξελίξεων, μένει να φανεί. Προς το παρόν, αρκεί να πούμε ότι η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ – απλώς ξαναγράφεται, με κάθε αίτηση και κάθε υπογραφή.

Πρόεδρος των Βρυξελλών, ο Νικόλας

Στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Ο Νικόλας Φαραντούρης μπορεί να μην τα κατάφερε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στο ευρωπαϊκό σκηνικό τού έμεινε ο τίτλος του «Προέδρου». Σαν άλλος Μπενίνι στο La Vita è Bella, ο Φαραντούρης δείχνει πως η πολιτική ζωή έχει δεύτερες – και τρίτες – ευκαιρίες.

Η Μάχη του κέντρου και το εκκρεμές της Ιστορίας

Το κέντρο παραμένει το πεδίο της επόμενης μεγάλης μάχης, όπως ορίζουν οι πολιτικές παραδόσεις από τον Περικλή μέχρι τον Μακιαβέλι. Η ερώτηση, όμως, παραμένει ανοιχτή: θα υπάρξουν ρήγματα αρκετά για να αλλάξουν την πορεία του εκκρεμούς ή θα μείνουμε σε ακόμα μία αναθεώρηση που θα ξεχαστεί πριν καν ολοκληρωθεί;

Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης: «Η ιστορία είναι η τέχνη να βλέπεις την αλήθεια μέσα από τη σύγχυση». Το πρόβλημα είναι ότι, προς το παρόν, η πολιτική μας σκηνή μοιάζει περισσότερο με χαοτική πλοκή του Everything Everywhere All At Once.

Πρόεδρε, η Ευρώπη σε χαιρετά!

«Ηγέτης δεν είναι αυτός που περπατά μπροστά, αλλά αυτός που οδηγεί εκεί που κανείς δεν έχει τολμήσει να πάει», είπε κάποτε ο Νέλσον Μαντέλα. Στους διαδρόμους του Ευρωκοινοβουλίου, πάντως, ο «Πρόεδρος» έχει ήδη βρει το κοινό του. Ο τίτλος, άτυπος αλλά γεμάτος νόημα, συνοδεύει έναν ευρωβουλευτή που επιμένει να προκαλεί με «προχωρημένες» ιδέες και προτάσεις.

Η Ευρώπη των… έκτακτων ειδήσεων

Με την αυτοπεποίθηση ενός Κόλιν Φερθ στο Ο Λόγος του Βασιλιά, ο «Πρόεδρος» της Ευρωβουλής μας ενημέρωσε ότι η είδηση της ημέρας είναι η εμφατική του πρόταση για την ένταξη της Σερβίας και του Μαυροβουνίου στην ΕΕ. Οι υπόλοιπες χώρες της Βαλκανικής, όπως είπε με μια δόση αριστοτελικής φρόνησης, «θα περιμένουν εν ευθέτω χρόνω».

Προφανώς, στη μακρά λίστα των προτεραιοτήτων του, η γεωπολιτική στρατηγική δεν σηκώνει βιασύνες. Ή, όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης: «Ο χρόνος είναι ο πιο σοφός σύμβουλος».

Ο Σωκράτης και ο ύμνος του Αλέξη

Στον ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ο Σωκράτης Φάμελλος, σαν άλλος Ράσελ Κρόου στο Gladiator, προσπαθεί να κρατήσει το στάδιο γεμάτο και τη φωτιά αναμμένη. Όταν όμως ρωτήθηκε από τον Νίκο Χατζηνικολάου αν είναι μεταβατικός πρόεδρος που ζεσταίνει τη θέση για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, η απάντηση ήταν ένας πολιτικός «ύμνος».

«70.000 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισαν μεταβατική διαδικασία», είπε, με την ίδια σιγουριά που ο Άλ Πατσίνο στο Scent of a Woman διακήρυξε πως «δε θα τα παρατήσει». Ωστόσο, η φράση «τις απαντήσεις θα τις δώσει μόνος του» αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ προδιαγεγραμμένο – και αυτός, ίσως, να το γνωρίζει ήδη.

Μεταβατικοί ή μόνιμοι;

Η ιστορία διδάσκει ότι η πολιτική είναι γεμάτη από μεταβατικούς ηγέτες που πίστευαν ότι κρατούν το τιμόνι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς οδηγούσαν τη βάρκα προς την επιστροφή του πραγματικού καπετάνιου. Όπως έλεγε και ο Σωκράτης: «Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι δεν γνωρίζω τίποτα». Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ισχύει διπλά: κανείς δεν γνωρίζει αν ο Φάμελλος είναι ο αρχηγός της επόμενης μέρας ή απλώς μια παρένθεση στον δρόμο της επιστροφής του Τσίπρα.

Στο τέλος της ημέρας, η πολιτική είναι μια ταινία χωρίς τέλος – μόνο αμέτρητα sequel. Το ερώτημα είναι αν το κοινό θα παραμείνει στους θεατές ή αν θα σηκωθεί να φύγει, κουρασμένο από τις ίδιες επαναλαμβανόμενες σκηνές.

Ήταν Πολλά τα Λεφτά για τους «Σπαρτιάτες»

«Η εξουσία δεν διαφθείρει, αλλά αποκαλύπτει τους διεφθαρμένους», είπε κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Στην περίπτωση των «Σπαρτιατών», η εξουσία μπορεί να μην κράτησε πολύ, αλλά η αποκάλυψη ήρθε γρήγορα – μαζί με τους αριθμούς.

450.000 λόγοι για να ανησυχείς

Η τροπολογία της κυβέρνησης για την αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης στους «Σπαρτιάτες» ήταν μάλλον το πολιτικό αντίστοιχο του No Country for Old Men: άγριο, αμείλικτο και με μαθηματική ακρίβεια. Με βάση το ΦΕΚ, οι «Σπαρτιάτες» δικαιούνταν συνολικά 788.067 ευρώ για το 2024 – ένα ποσό που προκαλεί σκέψεις για το πώς, ακριβώς, δικαιολογείται η επιμορφωτική χρηματοδότηση σε ένα κόμμα που… δεν φημίζεται για τις ακαδημαϊκές του ανησυχίες.

Ακόμα πιο παράδοξο είναι το γεγονός ότι πήραν χρήματα για εκλογές στις οποίες δεν συμμετείχαν! Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι σαν να διεκδικείς Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού για ταινία στην οποία δεν εμφανίστηκες ποτέ.

Η Κύπρος στις Πολυμερείς Συμμαχίες: Μια «Συμφωνία των 85»

Με συντριπτική πλειοψηφία η αμερικανική Γερουσία άνοιξε τον δρόμο για την ένταξη της Κύπρου σε στρατιωτικά προγράμματα εκπαίδευσης. Η κίνηση αυτή, που θυμίζει The Godfather («θα σου κάνω μια πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς»), ενισχύει τη γεωπολιτική θέση της Κύπρου αλλά ταυτόχρονα την τοποθετεί και στο στόχαστρο μεγαλύτερων ανταγωνισμών.

Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης: «Οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν, οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει». Μένει να δούμε ποια πλευρά θα υπερισχύσει στη σκακιέρα.

Η Τραγωδία των Τεμπών: Μια ταινία χωρίς κάθαρση

Το σκηνικό στη Λάρισα, με συγγενείς θυμάτων να επιτίθενται στον πρώην περιφερειάρχη Κώστα Αγοραστό, είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι τραγωδίες στη χώρα μας σπάνια κλείνουν με κάθαρση. Το The Revenant ήταν σκληρό, αλλά οι επιζώντες αυτής της τραγωδίας ζουν καθημερινά έναν πιο επώδυνο αγώνα για δικαίωση.

Όπως θα έλεγε και ο Σοφοκλής: «Το πιο φοβερό κακό είναι το να γνωρίζεις την αλήθεια και να μην μπορείς να την πεις». Στην περίπτωση των Τεμπών, η αλήθεια είναι βαριά – και η πολιτική της εκμετάλλευση ακόμα πιο θλιβερή.

Το παρασκήνιο της χρηματοδότησης: Εδώ τα… καλά ταλέντα!

Συνολικά, το σκηνικό θυμίζει κάτι από The Wolf of Wall Street: άφθονα χρήματα, λίγο μυστήριο και πολλές ερωτήσεις για το πού καταλήγουν όλα αυτά τα ποσά. Η διαφάνεια, λένε, είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας. Αλλά, όπως απέδειξε ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο There Will Be Blood, όταν το χρήμα ρέει, το αίμα συνήθως ακολουθεί.

Σχέδια, Διάλογοι και Υπαρξιακά Ρήγματα

«Όταν δεν μπορείς να πείσεις τον εχθρό σου, μπέρδεψέ τον», θα έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Στην πολιτική μας πραγματικότητα, φαίνεται πως αυτή η τακτική έχει γίνει ευαγγέλιο, με σχέδια που ξεκινούν από «προοδευτικές συνεργασίες» και φτάνουν ως τα βάθη της υφαλοκρηπίδας.

Η Πατησίων σε κατάθλιψη

Η Νέα Αριστερά, εγκλωβισμένη σε ένα υπαρξιακό δράμα τύπου The Truman Show, παρακολουθεί το 1,3%-1,6% της στις δημοσκοπήσεις σαν μια ανεπιθύμητη επανάληψη. Αν μιλούσαμε για την Πατησίων, θα έλεγες ότι πρόκειται για το Groundhog Day. Οι τόνοι ανεβαίνουν, αλλά το μόνο που κατεβαίνει είναι η διάθεση – κι αυτό εντός των τειχών.

Όπως θα έλεγε κι ο Σωκράτης: «Η αρχή της σοφίας είναι η αναγνώριση της άγνοιας». Η αναγνώριση, βέβαια, μπορεί να χρειαστεί λίγο ακόμα χρόνο για να έρθει.

Η Σακελλαροπούλου: Απόλυτα ενωμένη, απόλυτα αμετακίνητη

Η Ντόρα Μπακογιάννη βλέπει τη ΝΔ απολύτως ενωμένη στην πιθανή επαναπρόταση της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Η περιγραφή μοιάζει με σκηνή από το 12 Angry Men: έντονη συζήτηση, ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, αλλά τελικά όλοι καταλήγουν στην ίδια απόφαση.

Όπως είπε η ίδια, η ΚΟ «είδε αποτελέσματα». Αν τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν και τις δημοσκοπήσεις, μάλλον μιλάμε για τα Hunger Games: επιβιώνει όποιος μπορεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Προοδευτικές συνεργασίες: Η ασπίδα της Χαριλάου Τρικούπη

Ο Σωκράτης Φάμελλος συζήτησε με τον Νίκο Κοτζιά για «προοδευτικές συνεργασίες», ενώ ταυτόχρονα στην Πατησίων σχεδιάζεται η ανάδυση ενός χώρου «πασοκογενών». Σαν να βλέπεις το Inception: ένα σχέδιο μέσα σε ένα άλλο σχέδιο, με απώτερο στόχο να λειτουργήσει ως ασπίδα ενάντια στις διαρροές προς το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι: «Η πολιτική είναι η τέχνη του πιθανού». Η ερώτηση, βέβαια, είναι αν όλο αυτό είναι καν πιθανό να λειτουργήσει.

Διάλογοι και Υφαλοκρηπίδα: Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε

Για τον ελληνοτουρκικό διάλογο, η Ντόρα Μπακογιάννη υιοθετεί μια φιλοσοφία που θυμίζει το Marriage Story: μια σχέση γεμάτη εντάσεις, αλλά που κανείς δεν θέλει να διαλύσει εντελώς. «Δεν παθαίνουμε τίποτα να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε», είπε, με τη σιγουριά ενός διπλωμάτη που ξέρει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι ένα θέμα που δεν θα λυθεί στο ορατό μέλλον.

Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης: «Η ειρήνη είναι ένα διάλειμμα μεταξύ δύο πολέμων». Στην περίπτωσή μας, αυτό το διάλειμμα φαίνεται να επεκτείνεται επ’ αόριστον.

• Hard Talks
• Άννα Διαμαντοπούλου
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής