Ο Ντόναλντ Τραμπ και το σίκουελ της “Αυτοκρατορίας του Χάους” – Η Λούκα και τα λεφτά που… δεν υπήρχαν – Εσωστρέφεια, ο αόρατος εχθρός – μια ταινία που το ΠΑΣΟΚ ξαναγυρίζει

Λίγο προτού συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα η υποψήφια για την Προεδρία, Λούκα Κατσέλη, είχαμε μια κουβέντα με υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για τα Προεδρικά και την Λούκα.

«Ικανή επιστήμων, συμπαθής άνθρωπος, αλλά…», άρχισε να μας λέει για τη Λούκα Κατσέλη. Και συνέχισε(μεταφέρουμε την ουσία όσων μας είπε): Όταν έφυγε οριστικά από το ΠΑΣΟΚ, ενσωματώθηκε πλήρως στον «οργανισμό» του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να μην ανήκει τυπικά στο κόμμα, αλλά είναι πιο ΣΥΡΙΖΑία από ορισμένους της Κουμουνδούρου. Πρόκειται για κομματική υποψηφιότητα.

«Και ο Γιαννίτσης κομματική επιλογή είναι», αντιτείναμε εμείς. «Φυσικά. Αλλά αν δεχόμασταν την υποψηφιότητα της Λούκας, αφενός θα έτριβε τα χέρια του ο ΣΥΡΙΖΑ ότι μας σέρνει από τη μύτη και αφετέρου θα είχε να λέει η κυβερνητικά προπαγάνδα για ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ και τα ρέστα».

«Βέβαια, υπάρχει και κάτι άλλο. Θα σας το πω μιας και πιάσαμε την κουβέντα. Η Λούκα ήταν εκείνη που έπεισε τον Γιώργο ότι Λεφτά υπάρχουν. Ένα σύνθημα που το πληρώσαμε ακριβά και ακόμη μας κυνηγάει»…

Εμείς ακούγαμε αλλά δεν είπαμε τίποτε. Το φυλάξαμε για σας. Μιλάμε για το περίφημο «Λεφτά υπάρχουν»… Ακούστε, λοιπόν: Εν όψει εκλογών (Οκτώβριος 2009) η Κατσέλη συζητούσε με τον σύζυγό της Γεράσιμο Αρσένη τις πιθανές εξαγγελίες του Γιώργου για την Οικονομία.

Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι λεφτά υπάρχουν. Η Λούκα μίλησε με τον ΓΑΠ για το θέμα, εκείνος υιοθέτησε τα επιχειρήματα και έτσι βγήκε το γνωστό σύνθημα που σφράγισε την προεκλογική περίοδο, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε μπούμερανγκ.

Υπάρχει κάτι ακόμη. Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ο αείμνηστος Γεράσιμος Αρσένης δεν ανησυχούσε για τα Οικονομικά, αλλά για τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, γιατί γνώριζε την ροπή του Γιώργου για διάλογο που «εγκυμονούσε κινδύνους».

Τελικά, έπεσε έξω και στα δύο. Λεφτά δεν υπήρχαν αλλά ούτε προοπτική για την ελληνική Οικονομία. Όσο για τα Ελληνοτουρκικά, τίποτε επαχθές για τη χώρα. Ισως γιατί ο Γιώργος που ως υπουργός Εξωτερικών το είχε ρίξει στα ζεϊμπέκικα με τον Τζεμ, είχε ως πρωθυπουργός το νου του στο Μνημόνιο κι όχι στα Ελληνοτουρκικά…

Αυτά, λοιπόν. Και διαψεύσεις- ειδικά για τα «Λεφτά υπάρχουν-δεν δεχόμεθα…

«Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», αλλά όταν μιλάμε για τον Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται πως η τέχνη αυτή παραδίδεται στο παραλήρημα του αδύνατου. Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε μια διασταύρωση του The Wolf of Wall Street με το Joker επέστρεψε στον θρόνο του Οβάλ Γραφείου, έτοιμος να αποδείξει ότι η λογική είναι το πρώτο θύμα κάθε πολιτικής του πράξης.

Ας το πάρουμε από την αρχή: Ορκίστηκε πρόεδρος για δεύτερη φορά, και η πρώτη του κίνηση ήταν η χάρη στους «πραξικοπηματίες» της 6ης Ιανουαρίου. Αντί να αποκηρύξει το παρελθόν του, το αγκάλιασε, σαν τον Μάρλον Μπράντο στο The Godfather: «Είναι απλά μπίζνες, τίποτα προσωπικό».

Η λογική; Σε καταστολή.

Ο Τραμπ κήρυξε εθνική έκτακτη ανάγκη στα σύνορα με το Μεξικό, γιατί – προφανώς – τα τείχη και οι στρατοί drones δεν ήταν αρκετοί. Σαν να λέει, «Η ζωή είναι ένας αγώνας, και εγώ είμαι ο Μωυσής που θα σας οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας». Και γιατί όχι; Ίσως ονειρεύεται την ιστορία να τον γράφει ως τον πρώτο πρόεδρο που έκανε την Αμερική πιο απομονωμένη από ποτέ.

Παράλληλα, απέσυρε την Αμερική από τη Συμφωνία του Παρισιού και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κουνώντας το δάχτυλο στη διεθνή κοινότητα: Frankly, my dear, I don’t give a damn. Κλιματική αλλαγή και πανδημίες; Ποιος νοιάζεται, όταν μπορείς να σχεδιάζεις το sequel του «Αγοράζοντας τη Γροιλανδία»;

Το Trump Show: Επιστροφή στις ρίζες

Η παράσταση ξεκίνησε δυναμικά, με στιγμιότυπα που θα ζήλευε ακόμα και ο Σκορτσέζε:

Μάρκαρε την Ιστορία: Υπέγραψε τα πρώτα διατάγματα σαν ροκ σταρ που μοιράζει αυτόγραφα στους θαυμαστές του.
Live για το δράμα: Ανέσυρε την επιστολή Μπάιντεν, υπονοώντας πως το περιεχόμενο είναι τόσο μυστηριώδες όσο το Pulp Fiction.
Εξωτερική πολιτική-φωτιά: Υπόσχεται συνομιλίες με τον Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία «σε 24 ώρες». Κανείς δεν ξέρει αν το ρολόι έχει ξεκινήσει, αλλά ο χρόνος τρέχει.
Εν κατακλείδι: Μια εποχή στο χάος

Η δεύτερη θητεία του Τραμπ μοιάζει με το πιο απρόβλεπτο sequel της ιστορίας, με μπόλικο φλέγμα και μια διάχυτη αίσθηση ότι «η λογική είναι υπερτιμημένη». Σε ένα σύμπαν όπου οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως «παν μέτρον άριστον», ο Ντόναλντ απαντά: «Όχι όταν το μέτρο είναι η υπερβολή».

Και κάπως έτσι, το Trump Show ξεκίνησε. Grab your popcorn.

Εσωστρέφεια, ο αόρατος εχθρός – μια ταινία που το ΠΑΣΟΚ ξαναγυρίζει

«Οι στρατοί νικούν τις μάχες, αλλά οι συζητήσεις χάνουν τους πολέμους» έλεγε ο Κλεμανσό, και αν ζούσε σήμερα, ίσως θα παρακολουθούσε την κακοφωνία στο ΠΑΣΟΚ με ένα μείγμα θλίψης και ειρωνείας. Η Χαριλάου Τρικούπη, σαν άλλη Casa Blanca, ψιθυρίζει στον καθρέφτη: «Here’s looking at you, kid», προσπαθώντας να βρει τον χαμένο της εαυτό ανάμεσα σε προσωπικές απόψεις, κομματικά όργανα και επικοινωνιακές επιθέσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Ο κίνδυνος της εσωστρέφειας

Στο πολιτικό αυτό δράμα, η εσωστρέφεια είναι ο Joker της τράπουλας. Μια στιγμή χαλαρής δήλωσης ή ένας «προσωπικός» σχολιασμός αρκεί για να πυροδοτήσει ερωτήσεις για συνεργασίες, τυχοδιωκτικές στρατηγικές, και φυσικά, το κλασικό ερώτημα: Με ποιον θα πάει το ΠΑΣΟΚ; Ή, όπως θα το έθετε ο Σαίξπηρ: «Να συνεργαστούμε ή να μην συνεργαστούμε, ιδού η απορία».

Η Νέα Δημοκρατία, σαν αδίστακτος σκηνοθέτης, εκμεταλλεύτηκε το σκηνικό για να επαναφέρει τη ρητορική περί «κομμάτων της δραχμής». Ένα σενάριο τόσο φαντασμαγορικό που θα ζήλευε και ο Τζέιμς Κάμερον. Όμως, η πραγματική Titanic στιγμή του ΠΑΣΟΚ είναι η ίδια η συζήτηση, που μοιάζει να ανοίγει τρύπες στο ίδιο του το πλοίο.

Νίκος Ανδρουλάκης: «Απλά και καθαρά»

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε ρόλο The Godfather, θέτοντας τους όρους: «Αυτόνομη πορεία και νίκη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Απλά και καθαρά». Σαν άλλος Δίας, χτύπησε το ραβδί του και ζήτησε από τα στελέχη να κρατούν τις απόψεις τους για τα όργανα του κόμματος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ξέρει ότι το έργο του δεν είναι εύκολο – άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο Τσώρτσιλ, «Η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου».

Η Ν.Δ. στην επίθεση: Από τον Τασούλα στους κεντρώους

Η Νέα Δημοκρατία δεν έχασε την ευκαιρία. Σαν τη Σκάρλετ Ο’Χάρα στο Gone with the Wind, έπιασε την ευκαιρία από τα μαλλιά και την έκανε δικό της. «Ποτέ ξανά μια καλή κρίση να πάει χαμένη», μοιάζει να είναι το δόγμα του κυβερνητικού επιτελείου, που συνεχίζει να πιέζει το ΠΑΣΟΚ στα ευαίσθητα σημεία του: τους κεντρώους ψηφοφόρους.

Το ΠΑΣΟΚ αντεπιτίθεται: Με Μιλένα, Οδυσσέα και… φλέγμα

Η Χαριλάου Τρικούπη προσπαθεί να κλείσει τη συζήτηση, καταγγέλλοντας «οργανωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού» από τη Ν.Δ. Η Μιλένα Αποστολάκη, σαν την Erin Brockovich, κατήγγειλε τις προσπάθειες αλλαγής ατζέντας, ενώ ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος υπογράμμισε ότι οι αποφάσεις για συνεργασίες ανήκουν στο συνέδριο, όχι στα πρόσωπα. Μια δήλωση τόσο κοφτερή που θα την υποστήριζε ακόμα και ο Φρανκ Άντεργουντ από το House of Cards.

Το δίδαγμα: Επόμενη σκηνή

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να θυμηθεί τα λόγια του Περικλή: «Δεν είναι το πιο δυνατό που επιβιώνει, ούτε το πιο έξυπνο, αλλά εκείνο που προσαρμόζεται στις αλλαγές». Στο πολιτικό σκάκι, κάθε κίνηση έχει σημασία. Και η Χαριλάου Τρικούπη οφείλει να σταματήσει να παίζει άμυνα και να δώσει στη δική της ιστορία το happy endingπου αναζητά.

Μέχρι τότε, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι: Stay tuned.

Σακελλαροπούλου, Κατσέλη, αυτογκόλ και σωσίες – Το θέατρο του παραλόγου

«Η Ιστορία είναι μια σειρά από ψέματα που όλοι συμφωνούμε», είπε κάποτε ο Ναπολέων. Και στην ελληνική πολιτική σκηνή, φαίνεται πως όλοι συμφωνούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε το προφανές: ότι ο θεσμός της Προεδρίας μοιάζει περισσότερο με σκηνικό από το Wag the Dog – όλα επικοινωνιακά, τίποτα ουσιαστικό.

Η Σακελλαροπούλου: Ένα φύλο, δύο μέτρα

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, άκουσε τον Πρωθυπουργό να την ευχαριστεί για τη «συνεργασία» και τα «ξεχωριστά χαρακτηριστικά» που έφερε στον θεσμό. Αυτό που δεν είπε είναι ότι αυτά τα χαρακτηριστικά δεν ήταν αρκετά για να της ανανεωθεί η θητεία. Μάλλον, το πρόβλημα ήταν πως αυτά τα χαρακτηριστικά δεν άρεσαν σε κάποιους «γαλάζιους εθνοπατέρες» που ακόμα πιστεύουν πως «η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι, και όχι στο Προεδρικό».

Αν η Ιστορία καταγραφόταν από σκηνοθέτες του Χόλιγουντ, ίσως η Σακελλαροπούλου να πρωταγωνιστούσε στο The Iron Lady της ελληνικής πολιτικής, αλλά, δυστυχώς, η παράσταση κόπηκε πριν καν ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος.

Η υπερκομματική Λούκα: Μια πρόταση, πολλές αποχρώσεις

Η Λούκα Κατσέλη, αφού μίλησε για «σύμβολο συναίνεσης», δήλωσε πως η υποψηφιότητά της είναι υπερκομματική. Αλήθεια, τώρα; Σαν να βλέπεις το Forrest Gump και να νομίζεις ότι το μήνυμα της ταινίας είναι η ταχύτητα, επειδή ο Τομ Χανκς έτρεχε συνέχεια. Όταν η στήριξη προέρχεται κυρίως από πρώην και νυν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και παρακλάδια του, η έννοια της υπερκομματικότητας μοιάζει περισσότερο με σκηνή από το Inception: όλα είναι μια ιδέα μέσα σε μια άλλη ιδέα.

Αυτοδυναμία και πρόωρα πανηγύρια

Η Ντόρα Μπακογιάννη, πάντα έτοιμη να ρίξει μια ατάκα-φαρμάκι, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ανδρουλάκη «δώρο στο πιάτο» για την αυτοδυναμία της Ν.Δ. Σαν άλλος Χάνιμπαλ Λέκτερ, απολαμβάνει τα λάθη του αντιπάλου. Όμως, όπως και στο Titanic, το να προεξοφλείς το αποτέλεσμα δύο χρόνια πριν τις εκλογές είναι σαν να δηλώνεις ότι το πλοίο δεν θα βυθιστεί επειδή είναι αβύθιστο. Η ιστορία έχει δείξει ότι η πολιτική είναι γεμάτη παγόβουνα.

Ο σωσίας του Δουδωνή: Από την παρωδία στην πολιτική

Ο Παναγιώτης Δουδωνής αντιμετώπισε με χιούμορ τη σύγκρισή του με έναν σωσία στην ορκωμοσία του Τραμπ, αλλά στην πολιτική, ακόμα και τα πιο αστεία θέματα μπορεί να γίνουν επικίνδυνα. Οι καλοθελητές πάντα καραδοκούν, και πριν το καταλάβεις, η σάτιρα γίνεται κατηγορία. Σαν άλλος Τζοακίνο Καζανόβα, ο Δουδωνής παίζει με τη φήμη του, αλλά θα πρέπει να προσέχει – οι σωσίες μπορεί να γίνουν οι χειρότεροι εχθροί σου. Στη σκηνή της ελληνικής πολιτικής, τίποτα δεν μένει ασχολίαστο, ούτε καν τα memes.

Το δίδαγμα: Σκηνή από θέατρο παραλόγου

Η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει το Birdman: μια συνεχής παράσταση όπου όλοι προσπαθούν να δείξουν κάτι που δεν είναι. Από τη Σακελλαροπούλου που έγινε θύμα προκαταλήψεων, μέχρι τη Λούκα που πιστεύει ότι η πολιτική της ουδετερότητα είναι πειστική, και την Ντόρα που μετράει τις κότες πριν βγουν από το αυγό, όλα μοιάζουν σαν ένα θέατρο παραλόγου.

Αν κάτι μας δίδαξαν οι αρχαίοι σοφοί, είναι ότι «παν μέτρον άριστον». Στην ελληνική πολιτική, όμως, η μέτρηση δεν έχει καμία σημασία – μόνο η παράσταση. Και το χειρότερο; Το κοινό δεν γελάει.

• Hard Talks