Ο πόλεμος των 12 ημερών και άλλες κωμωδίες του παραλόγου – ΣΥΡΙΖΑ: Η φτώχεια φέρνει γκρίνια… κι η κάλπη εφιάλτες – Νέος υπουργός, παλιά κασέτα: “Φταίνε οι άνεμοι και οι εμπρηστές”

Αν δεν ήταν αληθινό, θα ήταν σκετσάκι των Μόντι Πάιθον (Monty Python). Και όμως, είναι το διεθνές δελτίο ειδήσεων του πλανήτη, όπως ξετυλίγεται μπροστά μας με ρυθμό καλύτερο από το «Dr. Strangelove» του Κιούμπρικ.

Ο Τραμπ ειρηνοποιός: Ο Χρυσός Δαίμων του… Truth Social

Ναι, σωστά διαβάσατε. Ο Ντόναλντ Τραμπ – ο γνωστός, ο μόνος, ο 45ος  και 47ος – ανακοίνωσε εκεχειρία στη Μέση Ανατολή. Και όχι απλώς την ανακοίνωσε. Της έδωσε και τίτλο: «Ο Πόλεμος των 12 Ημερών». Ένα ριμέικ του «12 Ημέρες Χριστουγέννων», αλλά χωρίς χιόνι και γεμάτο πυραύλους.

Ο άνθρωπος που έχει μπλοκάρει μισό πλανήτη από το Truth Social τώρα φέρνει την ειρήνη. Ή έτσι τουλάχιστον λέει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τεχεράνη – που μόλις του είχε στείλει πυραύλους – του απάντησε με «θερμές ευχαριστίες». Με άλλα λόγια: «Σου ρίχνω, αλλά με αγάπη. Μην το πάρεις προσωπικά». Είναι το νέο είδος… ψηφιακού πολέμου. Αναπνοή, εξισορρόπηση ενέργειας και λίγο πυραυλάκι για το balance.

Το Ισραήλ συνεχίζει. Κάποιος ξέχασε να του στείλει το δελτίο Τύπου

Εν τω μεταξύ, το Ιράν λέει ότι ο Τραμπ τους ικέτευσε για ειρήνη. Το Ισραήλ όμως δεν μπήκε στο mood. Απλώς συνέχισε να βομβαρδίζει. Μάλλον κάποιος ξέχασε να τους ενημερώσει για το νέο επεισόδιο.

Ο Τραμπ, από την άλλη, βλέπει «απεριόριστο μέλλον» για Ιράν και Ισραήλ. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ σε δόσεις ή φέτος θα έχουμε bonus εμπόλεμης ρήτρας. Αλλά ο Ντόναλντ βλέπει μέλλον. Όταν έχεις αυτοπεποίθηση, έχεις και οράματα. Ή παραισθήσεις. Ή και τα δύο.

Ο Αζέρος κατάσκοπος και η ινφλουένσερ του ασανσέρ

Στην πιο ήσυχη γωνιά της Μεσογείου, δηλαδή στη Σούδα, ένας Αζέρος έβγαλε – λέει – 5.000 φωτογραφίες. Τόσες βγάζει μια μέση ινφλουένσερ μεταξύ ισογείου και 3ου στο ασανσέρ. Αν ήταν ρολόι του Instagram, θα είχε ξεπεράσει και το story limit. Η διαφορά; Εκείνη ψάχνει φως. Αυτός στρατιωτικούς στόχους.

Το ΠΑΣΟΚ, η Λάμψα και η φωτογραφία που έγινε εθνική προδοσία

Και ενώ ο κόσμος καίγεται, εδώ ζούμε το δικό μας δράμα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ζήτησε απαντήσεις από το ΠΑΣΟΚ για τη συμμετοχή της Ελένης Λάμψα σε συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο Τατάρ. Το ΠΑΣΟΚ απάντησε πως πήγε ως ακαδημαϊκός, όχι ως στέλεχος.

Αλλά κάπου χάθηκε το ουσιώδες: από πότε η συνομιλία έγινε προδοσία; Δηλαδή, συγγνώμη, θα γίνει πενταμερής τον Ιούλιο με τον Τατάρ παρόντα, αλλά δεν μπορούμε να τον δούμε σε τραπέζι διαλόγου γιατί… βγήκε άσχημος στη φωτογραφία;

Και στα εσωτερικά: Ο Κυρανάκης σε mode ‘No Thanks’ και ο Λυμπερόπουλος σε διανομή αντίστασης

Την ώρα που ο κόσμος αναρωτιέται πού πάμε, ο ΣΑΤΑ του Θύμιου Λυμπερόπουλου πήρε θέση: φυλλάδια στις στάσεις του μετρό με τον Κυρανάκη σε στάση… απαγορευμένης διέλευσης. «No Thanks» λέει η αφίσα – και τα ταξί απέξω κορνάρουν συνθηματικά. Ο πόλεμος πλέον δεν γίνεται μόνο με πυραύλους. Γίνεται με στοπ καρέ και σλόγκαν.

Σινά, Σίσι και (άλλη) μια αναβολή στην έρημο

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Μητσοτάκης τα ξαναλέει με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Σίσι. Θέμα: η Μονή Σινά. Η Αθήνα ζητά συμφωνία «σύντομα». Η Αίγυπτος απαντά πως ο θρησκευτικός χαρακτήρας της Μονής δεν θα αλλάξει. Για το ιδιοκτησιακό όμως… το βλέπουμε. Προς το παρόν, έχουμε άλλη μια αναβολή στην έρημο. Κάτι σαν το Lawrence of Arabia, χωρίς τον Λόρενς, χωρίς Άραβες και χωρίς φινάλε.

Και όπως λέει κι ο Γούντι Άλεν:
«Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε σταυροδρόμι: το ένα μονοπάτι οδηγεί στην απελπισία και την απόγνωση. Το άλλο στην ολοκληρωτική καταστροφή. Ας ελπίσουμε να διαλέξουμε σωστά».

Και καλή τύχη σε όλους μας.

Από τη Μέση Ανατολή στις τοπικές ΝΟΔΕ – η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια
Εκεί που τα λέμε όλα…

Η κρίση της Μέσης Ανατολής, η κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ και η σταθερότητα της γαλάζιας βάσης

Η επικαιρότητα φλέγεται. Κυριολεκτικά στη Μέση Ανατολή και μεταφορικά με τις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι όμως, στη Νέα Δημοκρατία κρατούν σταθερά την πορεία. Όχι απαραίτητα την πολιτική· την κοινωνική. Οι γαλάζιοι δεν χάνουν την επαφή με τις τοπικές κοινωνίες, τις πίτες, τις βαρελίσιες μπύρες και τα απογευματινά ποτά με φόντο τον πολιτικό καύσωνα.

Πειραιώς και Μαξίμου έχουν δώσει γραμμή: συνεχίστε το «τάισμα βάσης» μέχρι τη ΔΕΘ. Εκεί που θα κριθεί το νέο πολιτικό trailer του Κυριάκου. Το μομέντουμ, λέει, πρέπει να διατηρηθεί. Και η συνταγή θυμίζει κάτι από The King’s Speech – όταν δεν έχεις κάτι δυνατό να πεις, τουλάχιστον πες το σωστά και μπροστά σε κοινό που σε αγαπάει.

Το μοντέλο άμυνας: Φταίνε οι προηγούμενοι – και οι επόμενοι, και οι διπλανοί

Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ απειλεί να ταράξει τα νερά. Ούτε για πρώτη φορά, ούτε για τελευταία. Η κυβέρνηση απαντά με copy-paste φράσεις: «Θα τοποθετηθούμε όταν φτάσει η δικογραφία στη Βουλή». Ή αλλιώς: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν απαντώ».

Στην απέναντι πλευρά, η αντιπολίτευση κουνά το δάχτυλο με όρους «θα καταθέσουμε Προανακριτική, αν…». Και στο ενδιάμεσο, η κοινή γνώμη παίζει τον ρόλο του πελάτη σε The Big Short, που βλέπει την αγορά να καταρρέει αλλά δεν καταλαβαίνει ούτε γιατί, ούτε πώς.

Η κυβέρνηση, με τη φινέτσα του Gone with the Wind, μας εξηγεί ότι όλα ξεκίνησαν από τις… σοσιαλιστικές αμαρτίες του 1980. Ενώ οι «διαρροές» – αυτές οι γνωστές, άυλες πηγές που μιλάνε πιο συχνά κι από τους υπουργούς – πετάνε σπόντες για πασόκους, συριζαίους και μισό αγροτικό σύμπαν. Ειδικά κάτι φίλοι του Τσίπρα – κι ας μην έχει καν εμφανιστεί στο κάδρο ακόμα. Πάντα φταίει κάποιος που δεν είναι στο πλάνο. Όπως στα Star Wars, που ο Darth Vader ευθύνεται και για τον κακό καιρό.

Η παλιά καλή συνταγή

Το κόλπο είναι τόσο παλιό όσο και η Μεταπολίτευση. Πιθανόν και παλιότερο – μπορεί να το έλεγαν και στη Σπάρτη. Η συνταγή είναι απλή: «Φταίνε όλοι όσοι κυβέρνησαν πριν από εμάς. Εμείς απλώς προσπαθούμε να μαζέψουμε τα σπασμένα». Και κάπως έτσι, φτάσαμε από το The Social Network στο The Usual Suspects – όλοι φταίνε, εκτός από τον πρωταγωνιστή που κάθεται στο τραπέζι.

Αλλά το κοινό κουράστηκε. Οι επαναλήψεις δεν φέρνουν νούμερα. Και ο κόσμος δεν συγκινείται από το «φταίει το παρελθόν», όταν το παρόν μοιάζει με το ίδιο κακογραμμένο σίκουελ. Οι μόνοι που πείθονται είναι οι «πιστοί», οι προσηλυτισμένοι, οι γνωστοί φανατικοί χειροκροτητές – οι ίδιοι που θα χειροκροτούσαν και στη σκηνή με το «πού είναι τα λεφτά» αν την έλεγες ανάποδα.

Τοπική κομματική realpolitik: ποτά, καρέκλες και μικροί εμφύλιοι

Κι όσο στην Αθήνα παίζουν με τις λέξεις, στα τοπικά κομματικά μαγαζιά παίζουν με τις καρέκλες. Κυριολεκτικά. Στις ΝΟΔΕ, στις ΔΕΕΠ, στα τραπέζια και στα πηγαδάκια, υπουργοί και βουλευτές κάνουν check-in, σαν να είναι influencers σε πολιτικά pop-up events.

Υπάρχει αγώνας. Όχι για την ψήφο, αλλά για την εντύπωση. Ποιος εμφανίστηκε πρώτος, ποιος μίλησε με ποιον, ποιος ήπιε ποτό με τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου. Αν υπήρχε εφαρμογή Blue Tactic Tracker, θα είχε ήδη σπάσει ρεκόρ. Γιατί εδώ δεν έχουμε μόνο εκλογική προετοιμασία – έχουμε House of Cards σε ελληνική εκδοχή, με φόντο το ούζο και το τυροπιτάκι.

Το σύστημα που καίει τους πάντες: από την αυτοάμυνα στην αυτοϋπονόμευση

Η γραμμή άμυνας της ΝΔ είναι ξεκάθαρη: όλοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Αλλά όσο πιο πολύ το λες, τόσο πιο βρώμικα φαίνονται όλα. Και κάπου εκεί, το πολιτικό σύστημα χάνει ακόμα ένα κομμάτι αξιοπιστίας. Γιατί όταν όλοι είναι «ίδιοι», το κοινό αρχίζει να αποσύρεται από την κάλπη και να αφοσιώνεται στο Netflix.

Όπως στο Don’t Look Up, όλοι βλέπουν τον κομήτη (βλέπε: την απαξίωση της πολιτικής), αλλά προτιμούν να κάνουν δημόσιες σχέσεις μέχρι το τέλος.

Επίλογος χωρίς κάθαρση – προς το παρόν

Η κυβέρνηση βαδίζει προς τη ΔΕΘ ελπίζοντας ότι η ατζέντα θα καθαρίσει. Η αντιπολίτευση εύχεται να προλάβει να την ανατρέψει. Κι εμείς, οι θεατές του θεάματος, περιμένουμε την επόμενη σκηνή. Ίσως με λίγο καλύτερο σενάριο.

Ή τουλάχιστον με λιγότερα déjà vu από το προηγούμενο επεισόδιο.

Όπως έλεγε και ο Μάικλ Κέιν στον Σκοτεινό Ιππότη: «Μερικοί άνθρωποι απλώς θέλουν να βλέπουν τον κόσμο να καίγεται». Εμείς, πάλι, θέλουμε απλώς να καταλαβαίνουμε γιατί και από ποιον.

Κατα- κατα-ρέω…

Για μια άπιστη έγραψε το τραγουδάκι αυτό ο Νικόλας Ασιμος, αλλά ταιριάζει γάντι στον ΣΥΡΙΖΑ που δείχνει να καταρρέει: Ακόμη κι αν δεν ισχύει η τελευταία μέτρηση(της Interview) που τον μετράει στο 2,9(!), όλα συνηγορούν στο ότι η Κουμουνδούρου συνεχίζει χωρίς φρένα στον κατήφορο.

Υποτίθεται ότι το πρόσφατο Συνέδριο θα έδινε πνοή στον ΣΥΡΙΖΑ. Συνέβη το αντίθετο: Τσακωμοί, διχόνοια, αστείες στιγμές και, βέβαια, το ματάκι των περισσοτέρων συνέδρων στον Τσίπρα. Υπάρχουν όμως και χειρότερα:

Αμέσως μετά, άρχισαν να φαγώνονται για την ηλεκτρονική ψηφοφορία, σχετικά με την εκλογή των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Είναι αντικαταστατική αυτή η επιλογή δήλωσε στεντορεία τη φωνή ο Πολάκης και η ομάδα του, ενώ ακόμη και σοβαρά στελέχη με ήπια συμπεριφορά, όπως ο Τρύφων Αλεξιάδης, έβαλαν τις φωνές και κατήγγειλαν την διπλή διαδικασία(το Καταστατικό προβλέπει την ψηφοφορία με κάλπη).

Φυσικά(!) σημειώθηκαν και κάποιες παραιτήσεις στελεχών, ενώ ανάστατοι είναι οι εργαζόμενοι στα κομματικά μίντια(Αυγή/Κόκκινο), καθώς έμειναν κουβέντες του αέρα οι υποσχέσεις της ηγεσίας για ρύθμιση του θέματος.

Κάποιοι λένε-και εμείς συμφωνούμε-ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, πέραν των άλλων, πληρώνει ακριβά την υπόθεση Κασσελάκη και ειδικά τον σταλινικό τρόπο με τον οποίο τον έθεσαν εκτός κόμματος.

Νόμισαν οι εξυπνάκηδες της Κουμουνδούρου ότι η κοινωνία τρώει κουτόχορτο κι ότι δεν έχει μάτια να δεί την κυνική επιχείρηση εκκαθάρισης εναντίον του Κασσελάκη.

Το αστείο είναι ότι αν δεν ανακάμψει σύντομα, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει-σύμφωνα με τις σημερινές μετρήσεις- να μείνει εκτός Βουλής και να μπούν ο Κασσελάκης και ο Βαρουφάκης!

Βέβαια, είναι νωρίς για εκτιμήσεις και προβλέψεις, αλλά η καλή η μέρα απ΄το πρωί φαίνεται. Κάποια αισιοδοξία δημιουργείται από την πιθανότητα να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ ορισμένα στελέχη της Νέας Αριστεράς και να αλλάξει κάπως το κλίμα. Αλλά τι να σου κάνουν κι αυτά τα παλικάρια. Συνεχώς γύρω στο 1,5% βολοδέρνουν.

Οπότε, άστα να πάνε. Εκτός κι αν ο Τσίπρας σηκώσει πανιά και μπούνε στο καράβι τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ…

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια… κι η κάλπη εφιάλτες

Εκεί που τα λέμε όλα

Όταν το ποσοστό γράφει “2,9%” και το μάτι θολώνει

Μπορεί η πολιτική να λέγεται «η τέχνη του εφικτού», αλλά μερικές φορές θυμίζει περισσότερο την τέχνη της αριθμητικής απελπισίας. Κάπως έτσι, στην Κουμουνδούρου είδαν την τελευταία δημοσκόπηση της Interview και δεν ήξεραν αν πρέπει να βγάλουν ανακοίνωση ή να καλέσουν εξορκιστή. Το 2,9% που τους δίνει η μέτρηση – μετά μάλιστα από το Συνέδριο που επανεπιβεβαίωσε το “νέο ξεκίνημα” – θύμισε περισσότερο τίτλο από sequel του Gone Girl. Gone voters.

Και η αντίδραση ήταν ανάλογη: “παντελώς αναξιόπιστη”, “μαγειρεμένα στοιχεία”, “ψευδή ποσοστά”, “σύστημα Μαξίμου με εργαλεία για κάθε χρήση”. Μόνο το μπλέντερ δεν ανέφεραν. Αλλά σ’ αυτή την κουζίνα, όλοι ξέρουν ποιος κρατάει τη μαχαίρα και ποιος… το θερμόμετρο.

Η πολιτική κουζίνα θυμίζει Masterchef – αλλά χωρίς πιάτο ημέρας

Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για «μαγειρέματα» δημοσκοπήσεων, η Interview συνεχίζει να σερβίρει τα πιάτα της, και το κοινό μένει να βλέπει τη βαθμολογία. Το μόνο που λείπει είναι ο Σκαρμούτσος να λέει «αυτό δεν τρώγεται». Γιατί εδώ δεν μιλάμε για αποτύπωση κοινής γνώμης. Μιλάμε για διαγωνισμό παραμόρφωσης πραγματικότητας.

Και σε κάθε τέτοιο διαγωνισμό, όλοι φωνάζουν «στημένο», αρκεί να μην τους βγάζει πρώτους. Αν τους έδινε 14% θα μιλούσαμε για τεχνοκρατική ακρίβεια. Αλλά τώρα; Είναι σα να βλέπεις τον Joker του Φίνιξ να λέει: «You get what you f**ing deserve»*.

Ο ΣΕΔΕΑ ως deus ex machina – ή το φάντασμα της αξιοπιστίας

Στην ανακοίνωση, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει επίκληση στον ΣΕΔΕΑ. Αναμένει – λέει – αντίδραση για την καταπάτηση της δημοσκοπικής δεοντολογίας. Είναι η στιγμή στο σενάριο που περιμένεις να εμφανιστεί ο σοφός γέροντας, να σηκώσει το σπαθί και να βάλει τάξη. Μόνο που, όπως στις περισσότερες οσκαρικές ταινίες, η κάθαρση αργεί… ή δεν έρχεται ποτέ.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος μαγείρεψε τη σούπα, αλλά γιατί οι πελάτες την αφήνουν στο τραπέζι. Αν ο κόσμος δεν πείθεται πια ούτε από τα νούμερα, ούτε από τις αντιδράσεις, ίσως το πρόβλημα να μην είναι στο θερμόμετρο – αλλά στον πυρετό.

Η πολιτική επιβίωση είναι σαν το Revenant: Πρέπει να σέρνεσαι για να φτάσεις στην κάλπη

Η πτώση από το 4,6% στο 2,9% – ακόμη κι αν δεν είναι ακριβής – συμβολίζει κάτι βαθύτερο. Ότι οι προσδοκίες της βάσης, μετά από συνέδρια, μεταμορφώσεις και νέες ηγεσίες, δεν αποδίδουν. Και σε αυτό δεν φταίνε μόνο οι απέναντι. Όταν δίνεις στο κοινό τη συνέχεια του δράματος, αλλά χωρίς καθαρή πλοκή, μην περιμένεις standing ovation. Στο τέλος, μένεις με τους συντρόφους να χειροκροτούν μόνοι τους, όπως στο φινάλε του Birdman.

Και τότε έρχεται η γκρίνια. Για τις εταιρείες, τις μεθόδους, τα ποσοστά. Για όλα, εκτός από εκείνο που πονάει πιο πολύ: ότι ίσως, για άλλη μια φορά, δεν πείσαμε. Ή, πιο απλά, ότι το αφήγημα δεν τσουλάει.

Οργή χωρίς στρατηγική είναι σαν sequel χωρίς σενάριο

Το Μαξίμου – λέει η Κουμουνδούρου – έχει ομάδες για κάθε χρήση: «δολοφονία χαρακτήρων», «εργαλεία δημοσκοπικά», και ίσως και delivery μηνυμάτων. Ίσως. Αλλά όσο ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τον μηχανισμό, ξεχνά ότι ο κόσμος δεν παρακολουθεί μόνο τον αντίπαλο. Βλέπει και τον καταγγέλλοντα. Και όταν δεν βλέπει εναλλακτική, γυρνάει κανάλι.

Σε τελική ανάλυση, η φτώχεια δεν φέρνει μόνο γκρίνια. Φέρνει και μοναξιά.

Όπως έλεγε και ο Άντονι Χόπκινς στον «Άνθρωπο Ελέφαντα»: «I am not an animal, I am a human being!»
Και οι δημοσκοπικά ταπεινωμένοι θέλουν απλώς να ακουστούν ως άνθρωποι. Όχι ως ποσοστά.

Η Χίος, το πρώτο καμπανάκι και οι υποσχέσεις που (ξανά) καπνίζουν

Η Χίος δεν άναψε μόνο από τη ζέστη. Άνοιξε και τη φετινή αντιπυρική περίοδο – και μάλιστα με φλόγες, όχι με δηλώσεις. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, δηλώσεις υπήρξαν. Πολλές. Όπως κάθε φορά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές, και καμία δεν πήρε Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Ανήκει μάλλονστην κατηγορία “Best Remake of a National Tragedy”.

Το νησί βρέθηκε στο επίκεντρο των πυρκαγιών και, μαζί του, βρέθηκε στο προσκήνιο το ερώτημα: Φέτος θα είναι αλλιώς; Ή θα δούμε το Groundhog Day – ξανά και ξανά;

Ο νέος υπουργός και η παλιά κασέτα: “Φταίνε οι άνεμοι”

Ο Γιάννης Κεφαλογιάννης ανέλαβε το τιμόνι της Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Ωραίος τίτλος. Σχεδόν κινηματογραφικός. Κάτι μεταξύ The Day After Tomorrow και Only the Brave. Αλλά το θέμα δεν είναι το λογότυπο. Είναι το σενάριο. Και προς το παρόν, ακούγεται γνώριμο.

Όχι άλλο «ήταν ασύμμετρο φαινόμενο», όχι άλλο «δεν προλάβαμε». Δεν αντέχει άλλο ο πολίτης να βλέπει στα δελτία drone πλάνα με καμένη γη και δηλώσεις τύπου “ήμασταν έτοιμοι, αλλά…”. Αυτό το «αλλά» μάς έχει κάψει. Ο στραηγός άνεμος… οι εμπρηστές που μας καίνε…

Η αντιπυρική περίοδος δεν είναι trailer – είναι πραγματικότητα

Το στοίχημα δεν είναι απλώς τεχνικό. Είναι πολιτικό. Είναι υπαρξιακό. Είναι καλοκαίρι στην Ελλάδα. Όταν κάθε νησί κινδυνεύει να γίνει Silent Hill, και κάθε δήμαρχος να μετατραπεί σε αυτοσχέδιο πυροσβέστη.

Η κυβέρνηση έχει ποντάρει πολλά στην έννοια της “επιτελικότητας”. Ωραία λέξη, με corporate χροιά. Ταιριάζει σε power point. Το ερώτημα είναι αν φέτος θα γίνει και επιχειρησιακή ικανότητα. Αν ο κωδικός “δάσος” στο επιτελικό manual έχει σχέδιο δράσης ή μόνο copy-paste ευχολόγια.

Φέτος, οι δικαιολογίες είναι ήδη στάχτη – από πέρυσι

Το δυστύχημα με τη φωτιά είναι ότι δεν έχει rewind. Δεν έχει delete. Δεν έχει καν κλάμα στο φινάλε – γιατί στο φινάλε μένουν μόνο στάχτες. Η χώρα δεν μπορεί να μπει ξανά σε ρυθμό “καιγόμαστε αλλά έχουμε σχέδιο”. Γιατί τότε το σχέδιο θα πρέπει να αλλάξει τίτλο σε “Burn After Reading”.

Η Πολιτική Προστασία πρέπει φέτος να γίνει αυτό που λέει το όνομά της. Προστασία. Όχι σκιάχτρο μετά την καταστροφή.

Ο Ιούλιος πλησιάζει. Και τα “αν” δεν σβήνουν φωτιές

Η Χίος είναι η πρώτη προειδοποίηση. Αν δεν λειτουργήσει ως αφύπνιση, τότε μάλλον θα λειτουργήσει ως εισαγωγή στο ίδιο δράμα. Με άλλη τοποθεσία. Με άλλους ήρωες. Αλλά με την ίδια τελική σκηνή: καμένο τοπίο και μάτια που κοιτάνε προς το κενό.

Και αυτή τη φορά, ούτε το Don’t Look Up δεν θα μας σώσει. Γιατί όλοι κοιτάμε – και όλοι ξέρουμε. Απλώς περιμένουμε να δούμε αν εκείνοι που έχουν την ευθύνη… έχουν και τη βούληση.

Όπως έλεγε και ο Τομ Χανκς στο «Captain Phillips»: «I’m the captain now».
Αν είσαι στην καρέκλα, έχεις και το τιμόνι. Και αν δεν κρατήσεις το πηδάλιο, θα σε πάρει το κύμα. Ή η φωτιά. Ή και τα δύο.

Καλή αντιπυρική σεζόν. Με λιγότερα λόγια και περισσότερες αντοχές.

• Ιράν
• Ισραήλ
• Κωνσταντίνος Κυρανάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ