Ο Πούτιν με «αίμα» αποκαλύπτει την υποκρισία της Δύσης και των ελληνικών κομμάτων

Οι αθλιότητες των Ρώσων στην Ουκρανία παραπέμπουν ευθέως στις χειρότερες σελίδες φρίκης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Μπούκα έγινε σφαγή και εγκλήματα πολέμου. Ελάτε να φωνάξουμε όλοι μαζί, «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών»…να βγούμε στους δρόμους με Ρωσικές σημαίες!

Ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις δεν χωρούν σε εγκλήματα, αλλά αλήθεια ποιος ήταν ο δάσκαλος; Μα φυσικά η δύση, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί. το ίδιο το ΝΑΤΟ;

Το «αίμα» στα χέρια του Πούτιν έχει και ηθικούς αυτουργούς, και αυτό όχι για να δικαιολογηθούν τα εγκλήματα των Ρώσων αλλά για τη συμπεριφορά της «Δύσης» στα αυταρχικά καθεστώτα. Ναι αυτοί που ζητάνε ξεκάθαρη θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι οι ίδιοι που άφησαν τον Πούτιν στη Γεωργία, την Τσετσενία και στην Κριμαία να κάνει τα ίδια σε μικρότερη κλίμακα. Είναι οι ίδιοι που άφησαν ατιμώρητα τα εγκλήματα της Τουρκίας σε βάρος του Ελληνισμού, στην Κύπρο. 

Έχουν αφήσει χωρίς κυρώσεις τον Ερντογάν να προκαλεί με μονομερείς ενέργειες που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, όπως η παρενόχληση ερευνητικών πλοίων που έχουν αδειοδοτηθεί από την Ελλάδα ή την Κύπρο δημιουργώντας επιθετικό περιβάλλον υπό την απειλή χρήσης βίας.

Ο Ερντογάν προσπαθεί να εμφανιστεί ως «ειρηνοποιός», να δείξει με επιτήδειο τρόπο ότι η Τουρκία συμπεριφέρεται λίγο πολύ ουδέτερα. Είναι θλιβερό το θέαμα μιας Ευρώπης και του ΝΑΤΟ να βρίσκονται σε πανικό και εγκλωβισμένοι σε ισορροπίες του τρόμου. Ενώ όλοι έχουν συνασπιστεί και βρίσκονται στην ίδια γραμμή πλεύσης ενάντια στον πόλεμο, η Τουρκία αποτελεί την εξαίρεση. Δηλαδή, ενώ αποφασίζουν, την επιβολή κυρώσεων, παρακολουθούν με απάθεια τα όσα η Τουρκία, δυστυχώς, πράττει μη υλοποιώντας την οποιαδήποτε κύρωση, με την ανάπτυξη της θεωρίας ότι δεν είναι κυρώσεις οι οποίες υπεβλήθησαν από τον ΟΗΕ.

Ο Πούτιν βάφει τα χέρια του με αίμα αλλά θα πρέπει και η Ευρώπη να θυμηθεί τι αντιπροσωπεύει. Οι οικονομικές συναλλαγές δεν μπορούν να μην είναι συνδεδεμένες με έναν κώδικα σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Βλέπουμε τι γίνεται στην Ουγγαρία με τον Ορμπαν, ο οποίος στις εκλογές, σύμφωνα με τον ίδιο, νίκησε τις Βρυξέλλες, τον Ζελένσκι και το διεθνές σύστημα ενημέρωσης. Ο φίλος του Πούτιν που αρνείται να επιβάλει κυρώσεις και είναι ακόμα μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουμε ακροδεξιούς, ακροαριστερούς και κάποιος ξεχασμένους αριστερούς να συναντιούνται στη πλατεία της… συμπάθειας για τον Πούτιν. Στην προεκλογική εκστρατεία των γαλλικών προεδρικών εκλογών, οι υποψήφιοι της Ακροδεξιάς και της ριζοσπαστικής αριστεράς προσπαθούν να κρύψουν τα θερμά τους λόγια στο παρελθόν για τον «ισχυρό ηγέτη» Πούτιν. Και ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Η λαϊκιστική Δεξιά και η αριστερά των ευρωσκεπτικιστών είναι εδώ και μαζί με τον Πούτιν θέλουν να αλλάξουν την πυξίδα της «ΔΥΣΗΣ» αλλά ποια θα είναι η πορεία; Η πορεία του αυταρχισμού ή του «σταλινισμού»; 

Και όλοι οι παραπάνω έχουν χάσει το παιχνίδι; Όχι, γιατί η οικονομική δυσπραγία θα αλλάξει την ατζέντα και δεν θα είναι πόλεμος ή ειρήνη, δημοκρατία ή αυταρχισμός παρά μόνο η συνθήκη της επιβίωσης. Και στο τελευταίο οι λαϊκιστές διαθέτουν πολλές μαγικές λύσεις αλλά το ισχυρότερο όπλο τους είναι η οργή που δεν έχει πολιτικό πρόσημο.  Ναι στην αρχή η σύγκρουση στην Ουκρανία έδειξε και υπενθύμισε τον καλύτερο εαυτό της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Υπενθυμίζει στον δυτικό κόσμο μετά τον Στάλιν και τον ψυχρό πόλεμο ότι οι προκλήσεις παραμένουν οι ίδιες.

Οι πραγματικές αξίες μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου έγιναν οικονομικές συναλλαγές με το ευαγγέλιο του παγκόσμιου καπιταλισμού και των οίκων αξιολόγησης. Χωρίς τον «εξωτερικό εχθρό» υποχώρησε η αλληλεγγύη και η πολιτική και επανακαθορίστηκαν τα κριτήρια ποιος είναι Ευρωπαίος, δυτικός και δημοκράτης και ποιος όχι. Αντικαταστάθηκαν με σύμφωνα σταθερότητας, περικοπές, ευέλικτες μορφές εργασίας και παραγωγικότητα χωρίς δίκαιη ανάπτυξη.

Είναι άτοπο και χρονικά ξεπερασμένο το δίλλημα ανάμεσα στη «Δύση» και την «Ανατολή». Το ερώτημα είναι εάν η Ευρώπη και το δυτικό σύστημα διαπνέεται από ένα σύνολο αξιών που δεν καθορίζεται από τα κέρδη και τους ρυθμούς ανάπτυξης για τα υπερκέρδη των πολυεθνικών κολοσσών χωρίς κοινωνικό μέρισμα. Και στην Ελλάδα τα κόμματα δεν μπορούν να καταδικάζουν τον Ερντογάν, αλλά να έχεις μια στάση διφορούμενη απέναντι στον Πούτιν. Και οι δύο αμφισβητούν εξίσου αυτό για το οποίο η Ευρώπη υπάρχει. Την ύπαρξη της Ελλάδας, απλώς βάλτε στη θέση της Ουκρανίας τη χώρας μας και στη θέση του Πούτιν, τον Ερντογάν.

Δεν ξέρω αν ο πόλεμος του Πούτιν θα συνεχίσει να υπενθυμίζει στην Ευρώπη τις αξίες της ή αν η κόπωση και οι επιπτώσεις θα τη διχάσουν. Θα πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι δεν μπαίνουν όλα στο χρηματιστήριο. Και επειδή τα πάντα προεξοφλούνται και αποτυπώνονται σε δείκτες, ας θυμηθούμε το συμπέρασμά του Μάρξ ότι «τα μικρά ψάρια καταβροχθίζονται από τους καρχαρίες και τα πρόβατα από τους λύκους του χρηματιστηρίου». Αλλά κυρίως ότι οι καπιταλιστές είναι ικανοί να πουλήσουν στους προλετάριους ακόμα και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουν».

Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι προλετάριοι είναι η μεσαία τάξη και οι φτωχοί και το σχοινί μπορεί να το περάσουν εύκολα στο ίδιο το σύστημα. Δηλαδή πολύ απλά, ο εξαθλιωμένος μπορεί να περάσει τη θηλιά στη δημοκρατία, όπως έγινε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά με την άνοδο στην εξουσία της Ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ το 1933.

• Αδόλφος Χίτλερ
• Βίκτορ Όρμπαν
• Βλαντιμίρ Πούτιν
• Ματέο Σαλβίνι
• ΝΑΤΟ
• Πόλεμος στην Ουκρανία