Ο Stefanos συνάντησε τον… Τσίπρα στο αεροδρόμιο και τον τρόλαρε – Μητσοτάκης, Καραμανλής, Σαμαράς… πολιτικές χειραψίες και υπόγεια ρήγματα – Nein-μάιερ: Το Κρητικό «Όχι»!

Καλώς ήρθατε στη στήλη Hard Talks, εκεί όπου το πολιτικό φλέγμα συναντά την ειρωνεία και οι σκηνές από ταινίες μπλέκονται με τα παρασκήνια της εξουσίας. Αν εδώ ψάχνετε για πολιτικές παροιμίες και απόλυτες αλήθειες, μάλλον μπήκατε στο λάθος χώρο – γιατί στη στήλη αυτή, η αλήθεια δεν λέγεται ποτέ «καθαρά», όπως θα έλεγε κι ο Ταλλεϋράνδος. Έτοιμοι για κριτική με αιχμές και μια δόση από σινεμά; Δέστε ζώνες, η πτήση ξεκινά!

Όταν η πολιτική κριτική σε βρίσκει… στον δρόμο της επιστροφής

Μια όχι και τόσο ευχάριστη έκπληξη περίμενε τον Αλέξη Τσίπρα στο αεροδρόμιο της Τύνιδας, καθώς ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην Ελλάδα μέσω Ρώμης. Εκεί που περίμενε ήσυχος να επιβιβαστεί, εμφανίζεται μια κυρία – ελληνικής καταγωγής από όσο μπόρεσα να καταλάβω – και ξεκινά μια… πολιτική ανάκριση σε πρώτο πρόσωπο. «Πώς αισθάνεστε για την πορεία της χώρας;» τον ρωτάει, αφήνοντάς τον λίγο αμήχανο, ενώ εκείνος ζητά ευγενικά περισσότερες διευκρινίσεις. Όταν η συζήτηση κατευθύνθηκε στη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον Κασσελάκη, ο πρώην πρωθυπουργός απάντησε με φλεγματικό ενδιαφέρον: «Α, τώρα κατάλαβα, είναι ο Stefanos το θέμα σας…»

Η κυρία, ωστόσο, είχε άποψη για το ποιος φέρει την ευθύνη της παρουσίας του Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, ξεκαθαρίζοντας ότι ο νέος ηγέτης δεν «ήρθε μόνος του». Σαν σκηνή από πολιτικό σίριαλ όπου όλοι ξέρουν ότι το «κακό νέο» δεν εμφανίζεται τυχαία, η συζήτηση ολοκληρώθηκε με μια αίσθηση έντασης – λίγο πριν επιβιβαστούν στην πτήση.

Οι αεροπορικές πτήσεις κρύβουν… παγίδες

Το να αναγκάζεσαι να απαντάς σε πολιτικά παράπονα στον δρόμο για το αεροπλάνο δεν είναι ό,τι θα ονειρευόταν κανείς μετά από ένα ταξίδι στην Τυνησία, αλλά η σκηνή που περιγράφεται έχει κάτι το σχεδόν κινηματογραφικό. Θυμίζει εκείνες τις στιγμές του «Lost in Translation», όπου οι χαρακτήρες προσπαθούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο σε ξένο έδαφος, αλλά εδώ η αναγνώριση είναι σαφής και ο διάλογος απλός: «Κασσελάκης» και «ευθύνη ΣΥΡΙΖΑ».

Ο πρώην πρωθυπουργός αντέδρασε και ρώτησε την κυρία τί λέει για το 41% εκείνη όμως διευκρίνισε ότι αναφέρεται στην στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον κ. Κασσελάκη.

Κι ενώ ο Τσίπρας φαίνεται να διαχειρίστηκε το συμβάν με ευγένεια, το ερώτημα της κυρίας «ποιοι έφεραν τον Κασσελάκη» φαίνεται να συνοψίζει την ευρύτερη απορία που πλανάται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ένταση στην πολιτική σκηνή έχει φτάσει πια και στις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου, με τους πολίτες να διατυπώνουν τα ερωτήματά τους με τόλμη και απλότητα, σαν να λένε στον Τσίπρα: «Τι κάνετε με αυτό το νέο κεφάλαιο της αριστεράς;»

Ευτυχώς που δεν συνέχισαν στο αεροπλάνο…

Τελικά, η επιβίβαση έφερε μια ανακούφιση, αφού δεν υπήρξε συνέχεια εν πτήσει. Το γεγονός όμως αποτυπώνει με σαφήνεια την ένταση που έχει δημιουργηθεί γύρω από τον Κασσελάκη και τον ΣΥΡΙΖΑ, με τους πολίτες να θέλουν απαντήσεις και να αναζητούν τις ευθύνες χωρίς καθυστέρηση – και, όπως αποδεικνύεται, χωρίς να διστάζουν να τις ζητήσουν στα πιο αναπάντεχα σημεία.

Ο Τσίπρας απέδειξε για ακόμα μία φορά την πολιτική του ευγένεια, αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει πως οι αντιδράσεις για τον Κασσελάκη, ακόμα και σε μακρινά αεροδρόμια, δείχνουν ότι το ζήτημα «ΣΥΡΙΖΑ και Stefanos» δεν είναι απλώς ένα κομματικό θέμα. Είναι ένα «υψηλής πτήσης» ερώτημα που ζητά απαντήσεις.

Η σύναξη των «φατριών» της παράταξης

Λες και είναι βγαλμένο από σκηνή του «Νονού», οι δυναστείες της Νέας Δημοκρατίας συγκεντρώθηκαν υπό το βλέμμα του ιδρυτή τους. Ένα πολιτικό «πανηγύρι» όπου οι συμμετέχοντες έφτασαν από νωρίς, ο καθένας με τη δική του ατζέντα, τον δικό του σκοπό. Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «Οι άνθρωποι κρίνουν κατά βάση από το αποτέλεσμα, και όχι από τις προθέσεις».

Η πρώτη πράξη της συνάντησης άρχισε με την άφιξη του Κυριάκου Μητσοτάκη, σε απόσταση ασφαλείας από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά αν και έπεσαν οι χειραψίες, «τυπικές» . Ήταν το πρώτο «σμίξιμο» των τριών από το συνέδριο του Απριλίου, όπου κάθε βλέμμα και κάθε χειραψία έμοιαζαν να έχουν το βάρος μίας πολιτικής διαμάχης που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό.

Σκηνή από μια άλλη εποχή 

Ο χώρος ήταν ιδανικός για τέτοιες συναντήσεις, με το «άρωμα» της Φιλοθέης να δίνει το κατάλληλο φόντο στην πολιτική ίντριγκα. Σε μια σκηνή που θα θύμιζε «Dr. Strangelove», οι παρευρισκόμενοι κρατούσαν τα προσχήματα με τη χαρακτηριστική ευγένεια των «παλαιών σχολών», αλλά η υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ του Κυριάκου και των «πρώην» έβραζε ακριβώς κάτω από την επιφάνεια. Αν και η πολιτική ευγένεια ήταν δεδομένη, όπως θα έλεγε και ο Ταλλεϋράνδος, γνωστός για τον κυνισμό και τη διπλωματική του δεξιοτεχνία, «η αλήθεια στην πολιτική είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να λέγεται καθαρά».

Το μήνυμα του Σαμαρά και η… στρατηγική του Καραμανλή

Ο Αντώνης Σαμαράς, με μία γραπτή του δήλωση, κατέστησε σαφές πως η παρουσία του στα γενέθλια της ΟΝΝΕΔ είναι περιττή, χρησιμοποιώντας ευγενικά την πρόφαση «ανειλημμένων υποχρεώσεων». Ο Κώστας Καραμανλής, πάλι, αντί να τιμήσει την εκδήλωση, δήλωσε πως θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση βιβλίου – μια αθώα πρόφαση ή μήπως μία ακόμα πολιτική δήλωση από απόσταση;

Αυτές οι απουσίες ήταν η νέα μορφή αντίστασης, μια έμμεση απάντηση στις κυβερνητικές επιλογές που, όπως φαίνεται, δεν συγκινούν ιδιαίτερα τις παλιές φρουρές της παράταξης. «Ο πρώτος κανόνας του πολέμου είναι να μην μάχεσαι τον εχθρό στον τόπο και στο χρόνο που αυτός επιλέγει», θα μπορούσε να είναι η σκέψη τους – ένα αξίωμα που τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Καραμανλής δείχνουν να υιοθετούν.

Τέλος, μια απόσταση γεμάτη νόημα

Η εκδήλωση, από ένα απλό εορταστικό γεγονός, εξελίχθηκε σε μία διακριτική επίδειξη πολιτικών μηνυμάτων και συμβολισμών. Το «παρών» των μεγάλων ονομάτων συνοδεύτηκε από το καθαρό μήνυμα της απόστασης. Αν μπορούσε να ήταν παρών ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ίσως να ψιθύριζε ένα στίχο από τον Μακιαβέλι: «Οι αλλαγές δεν έρχονται από εκείνους που έχουν κάτι να χάσουν».

Παγωνιά ανάμεσα σε Μητσοτάκη και Μεϊμαράκή 

Παρά τη φωτογραφία, η θερμοκρασία μπορεί να είναι ακόμα να είναι καλοκαιινή στην Αθήνα, αλλά στο Μαξίμου επικράτησε ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να συγκριθεί με το ψύχος ενός χειμώνα σε πλήρη εξέλιξη. Στην πρόσφατη συνάντηση των ευρωβουλευτών της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης και Βαγγέλης Μεϊμαράκης έδειξαν ότι το μεταξύ τους κλίμα θυμίζει κάτι από τους παλιούς ψυχρούς πολέμους: σιωπές, ψυχρά βλέμματα και καμία διάθεση για αβρότητες. Οι αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν μια σκηνή σαν από ταινία, όπου όλοι γνωρίζουν την ένταση αλλά κανείς δεν μιλά γι’ αυτήν. Και όπως λένε οι γνώστες, αυτή η ρήξη δεν θα εξαφανιστεί τόσο εύκολα…

Ο κύκλος των χαμένων διεκδικήσεων 

Η επίσκεψη του Γερμανού Προέδρου στην Ελλάδα δεν έφερε μόνο χειραψίες και χαμόγελα. Φάνηκε να κρύβει και μια γνωστή πικρή αλήθεια: τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, η οποία παραμένει περισσότερο σαν σκηνή από το «Groundhog Day» παρά σαν κεφάλαιο που οδεύει σε λήξη. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις στηρίζουν το ελληνικό αίτημα – ενωμένοι στο ίδιο όραμα, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει με τα λόγια του Winston Churchill: «Θα πολεμήσουμε για το αδύνατο, γνωρίζοντας ότι δεν θα το κατακτήσουμε».

Βέβαια, η ομοφωνία στη Βουλή είναι ένα εντυπωσιακό φαινόμενο. Όλοι έχουν τον ίδιο στόχο, με διαφορετική γλώσσα, αλλά η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι Γερμανοί απλώς δεν πρόκειται να δώσουν τίποτα. Η Ελλάδα διεκδικεί, η Γερμανία αρνείται, και εμείς όλοι παραμένουμε ακίνητοι στο ίδιο έργο – σαν μια παράσταση του «Μπεκετικού» θεάτρου που συνεχίζεται στο άπειρο.

«Δεν θέλω να πιάσω το χέρι του Σφαγέα»: «Θερμές» υποδοχές, κρύες απαντήσεις και γερμανική αδιαφορία

Σκηνή από μια άλλη εποχή – Ο Σταϊνμάιερ και οι αποζημιώσεις

Η υποδοχή του Γερμανού προέδρου Σταϊνμάιερ στην Κρήτη ήταν κάτι παραπάνω από «θερμή», πιο κοντά σε σκηνή από το «V for Vendetta», με πανό, συνθήματα και ανατριχιαστικές φωνές από τους απογόνους των θυμάτων της γερμανικής κατοχής. «Δεν θέλω να πιάσω το χέρι του σφαγέα», ακούστηκε να λέει μια απόγονος επιζώντων στον Γερμανό πρόεδρο, και η φράση αυτή αντήχησε σαν θλιβερό ρεφρέν της αδικοχαμένης δικαιοσύνης που διεκδικούν οι Έλληνες.

Με μια συμβολική κίνηση, ο Σταϊνμάιερ βρέθηκε στο νησί για να αποδείξει, υποτίθεται, τη «δέσμευση στη μνήμη», αλλά η αντίδραση του κοινού του υπενθύμισε ότι ο δρόμος προς την αληθινή δικαιοσύνη παραμένει όσο μακρινός και άπιαστος, όσο και το «υπερβατικό» μήνυμα που κήρυξε η χώρα του για δεκαετίες. «Αν οι Γερμανοί ήταν ποτέ να πληρώσουν, θα το είχαν κάνει ήδη», μουρμούρισε ένας ντόπιος στο πλήθος, αναφερόμενος στην αέναη υποσχετική που θυμίζει τους διαλόγους του «Groundhog Day»: ξανά και ξανά, αλλά με την ίδια προβλεπόμενη κατάληξη.

 «Αυτά που χρωστάτε δεν χωράνε σε τυπικότητες»

Και τι ειρωνεία – οι ίδιοι οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι παρέθεσαν «θερμές» χειραψίες, λόγια περί «ιστορικής ευθύνης» και μεγάλα λόγια για το μέλλον. Οι διαμαρτυρίες των πολιτών, ωστόσο, σκιαγράφησαν τη σκοτεινή πλευρά αυτής της ιστορίας. Ο Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος τα είπε με μία καθαρότητα που δεν χωρά παρερμηνείες: «Η χώρα σας όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκε στα χρόνια των μνημονίων, αλλά την έσπρωξε στο ΔΝΤ». Λέξεις σαν αυτές ρίχνουν φως στην αλήθεια που οι διπλωματικές συναντήσεις προσπαθούν να θάψουν κάτω από τόνους πρωτοκόλλων.

Μα οι Γερμανοί δεν μοιάζουν να συγκινούνται εύκολα. Όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, «Η πολιτική είναι το φρούριο των κυνικών», και οι Γερμανοί αξιωματούχοι ακολουθούν πιστά τη δική τους συνταγή: μια αποστασιοποίηση που θυμίζει ότι οι δεσμεύσεις περί «ιστορικής ευθύνης» είναι τελικά μια φράση, όχι μία ουσιαστική πράξη.

Μνήμες χωρίς επιστροφή και η πολιτική του σαλονιού

Η παρουσία των απογόνων των θυμάτων της κατοχής ξανάνοιξε την πληγή, και τα λόγια τους δεν ήταν τίποτα άλλο από μια κραυγή που ακουγόταν με κάθε δυνατό τρόπο. «Πριν ογδόντα χρόνια εκτελέσατε τους γονείς μας, τώρα μας εκτελείτε για δεύτερη φορά», είπε ένας άλλος απόγονος στον Γερμανό πρόεδρο, υπενθυμίζοντας ότι οι μνήμες αυτές δεν μπορούν να «θάβονται» στο πολιτικό σαλόνι με προχειροφτιαγμένες χειραψίες.

Η σκηνή, ωστόσο, τελείωσε χωρίς αλλαγές στο σενάριο. Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ζητά, και η Γερμανία θα συνεχίσει να σιωπά. Η ψυχρότητα αυτή είναι για τους Έλληνες ένα βάρος που αρνείται να σηκώσει η Γερμανία. Αλλά, όπως μας δίδαξε και η ταινία «Θυμωμένος Άνθρωπος», κάποια πράγματα δεν θα πάρουν ποτέ την απάντηση που θέλουν – κι έτσι κι εδώ, το χέρι του σφαγέα δεν θα απλώσει ποτέ τη δικαιοσύνη.

ΕΣΠΑ: Κάμερες, χειροκροτήματα και κουβέντες στα πηγαδάκια

Αφήνοντας πίσω τις διεθνείς σκηνές και γυρνώντας στα ενδοκυβερνητικά, δεν μπορούμε παρά να σχολιάσουμε τον «ενθουσιασμό» των βουλευτών που άκουσαν τον Νίκο Παπαθανάση να μιλά για την πορεία των προγραμμάτων ΕΣΠΑ. Στα φώτα των καμερών, χαμόγελα και υποσχέσεις, αλλά στα πηγαδάκια η αλήθεια ήταν πιο… γήινη. Όπως στον «Μάγο του Οζ», πίσω από την κουρτίνα κρύβεται η αλήθεια: μια διαδικασία που, αντί να τρέχει σαν τον οδοντωτό του Καλαβρύτων, σέρνεται σαν χελώνα που απολαμβάνει την βόλτα της στον ήλιο.

Η επεξεργασία και ο έλεγχος των αιτήσεων είναι τόσο αργοί, που ακόμη και οι άδειες θέσεις στα έδρανα δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να τρέξουν τα πράγματα από τους αρμόδιους φορείς. «Όσο μεγαλύτερη η γραφειοκρατία, τόσο μεγαλύτερη και η ουρά», έλεγε κάποτε ο Orwell, κι εμείς τον επαναλαμβάνουμε σαν μάντρα κάθε φορά που περιμένουμε μια αχτίδα προόδου.

Από τα παχιά λόγια στην παχιά χελώνα

Και πάλι, η υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων και τα κονδύλια ΕΣΠΑ δείχνουν την ίδια παράσταση σε διαφορετικές σκηνές. Η μία είναι γεμάτη με αιτήματα και η άλλη με χρήματα που δεν αποδεσμεύονται. «Οι υποσχέσεις είναι σαν τις παγίδες, εύκολες να στηθούν, δύσκολες να αποφευχθούν», έλεγε Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, κι εδώ μοιάζει σαν να βλέπουμε τις παγίδες να γίνονται μέρος της καθημερινότητάς μας, όπου οι υποσχέσεις είναι εύκολες και η απογοήτευση είναι το μόνο που παραμένει σταθερό.

Το προεδρείο του συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ: Από ρουτίνα σε ρωμαϊκή αρένα

Η μάχη για το προεδρείο στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται να είναι η πρώτη πράξη ενός δράματος που θυμίζει ρωμαϊκή αρένα, όπου κάθε ψήφος θα κρίνεται σαν απόφαση ζωής και θανάτου. Το καταστατικό μιλάει για ανοιχτή διαδικασία, αλλά εδώ παίζεται κάτι βαθύτερο: το ερώτημα είναι αν το προεδρείο θα ανοίξει την υπόθεση Κασσελάκη ή θα ακολουθήσει την «εντολή» της Κεντρικής Επιτροπής, αφήνοντας τον αποκλεισμό κλειδωμένο και αδιαπραγμάτευτο. Ο τρόπος με τον οποίο το προεδρείο θα στηθεί δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα – είναι η πρώτη μεγάλη μάχη.

Όπως θα έλεγε και ο Φράνσις Άντεργουντ από το «House of Cards»: «Όποιος ελέγχει το τραπέζι, ελέγχει το παιχνίδι». Και εδώ το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε.

Η Επιτροπή νομιμοποίησης… σε ρόλο εισαγγελέα

Η Επιτροπή Νομιμοποίησης Συνέδρων, μια επιτροπή που κανονικά θα έπρεπε να ασχολείται μόνο με διαδικαστικά θέματα, έχει μετατραπεί σε μια ιδιότυπη «δικαστική εξουσία» που απειλεί να βγάλει ακόμη και τον ίδιο τον Κασσελάκη εκτός διαδικασίας. Πρόκειται για μια απόφαση που προκαλεί κύματα αντιδράσεων, με τους υποστηρικτές του να θεωρούν πως οι «87» έχουν καταστήσει τον αποκλεισμό του κάτι σαν εθνικό σπορ.

Σαν άλλη επιτροπή από το «12 Angry Men», εδώ το ερώτημα δεν είναι η αθωότητα ή η ενοχή αλλά ποιος είναι αρκετά «αρκετός» για να κάτσει στην αίθουσα. Όπως σχολίασε κάποιος, «Αν συνεχίσουν έτσι, στο τέλος θα αποκλείσουν και τον τελευταίο ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, απλά για να δουν πόσο χαμηλά μπορεί να πάει το ποσοστό».

Απ’ το μπουζουξίδικο… στο χάος

Κι αν η είσοδος στο συνέδριο είναι απλή υπόθεση – μια μάζωξη 3.000 ανθρώπων σε έναν χώρο που είναι μπουζουξίδικο – το θέμα είναι πώς όλοι αυτοί θα βγουν μαζί, ενωμένοι, την ίδια ώρα. Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να διασφαλίσουν ότι θα φύγουν όλοι την ίδια μέρα, χωρίς το συνέδριο να διασπαστεί σε τόσες «φυλές» όσοι και οι σύνεδροι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι λίγο σαν το τέλος της ταινίας «Reservoir Dogs»: κανείς δεν ξέρει ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος και ποιος θα πάρει τη θέση του στο έδαφος. Και όσο για τους 87 που παίζουν το ρόλο των σκληρών παικτών, μοιάζουν σίγουροι ότι ελέγχουν το παιχνίδι – ή μήπως απλώς ετοιμάζονται να το διαλύσουν για να φορτώσουν την ευθύνη αλλού;

Ένα πικρό ποτήρι και το 3% που τους ακολουθεί

Από τη μεριά του, ο Κασσελάκης δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς βλέπει την κατάσταση: «Θα πιουν μέχρι τέλους το πικρό ποτήρι των επιλογών τους», είπε, αφήνοντας υπονοούμενα για μια πιθανή πτώση του κόμματος σε απελπιστικά χαμηλά ποσοστά. Μήπως οι ίδιοι οι 87 έχουν αρχίσει να ψάχνουν τη δική τους ψήφο;

Στο κάτω-κάτω, όπως λένε και στα συνέδρια που δεν ξεφεύγουν σε δραματικότητα, το μόνο που χρειάζεται να ελέγξεις είναι το προεδρείο. Αλλά εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά: το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ταινία που θα έχει πολύ μεγάλο κοινό, αλλά άγνωστο τέλος.

Πολιτικός πυρετός για τον συνήγορο του πολίτη: Μάχες, καχυποψία και στρατηγικές εντυπώσεων

Σαν να βλέπαμε σκηνή από πολιτικό θρίλερ, η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής βρέθηκε στο επίκεντρο έντονων διαξιφισμών, με την αντιπολίτευση να «φρενάρει» την εκλογή του Δημήτρη Σωτηρόπουλου στη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη. Το ζητούμενο; Γιατί τόση βιασύνη από την κυβέρνηση να αλλάξει η ηγεσία της ανεξάρτητης αρχής πριν ο νυν επικεφαλής, Ανδρέας Ποττάκης, ολοκληρώσει την έρευνά του για το ναυάγιο της Πύλου;

Μοιάζει, θα έλεγε κανείς, με σκηνή από ταινία συνομωσίας: οι ηθοποιοί όλοι στη θέση τους, έτοιμοι να υπερασπιστούν το ρόλο τους με κάθε κόστος. Σαν τον Michael Corleone στον «Νονό», η αντιπολίτευση δήλωσε ότι «η εμπιστοσύνη κερδίζεται, δεν αγοράζεται». Η κυβέρνηση, όμως, φαίνεται πως έχει τη δική της αφήγηση και απαντά με έμφαση ότι το μόνο που επιχειρείται είναι να δοθεί νέα πνοή στις ανεξάρτητες αρχές.

Βορίδης και Ανδρουλάκης σε λεκτική διένεξη με πολιτικό υπόβαθρο

Η ένταση μεταξύ Μάκη Βορίδη και Νίκου Ανδρουλάκη έδωσε στην αντιπαράθεση τη γνωστή, σχεδόν παραδοσιακή, αίγλη των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Ο Ανδρουλάκης, βλέποντας βιασύνη και συμφωνίες πίσω από τις κλειστές πόρτες, ξεσήκωσε τη δική του αντεπίθεση, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση, αφού δεν έκανε τίποτα επί 2,5 χρόνια για τον Συνήγορο του Πολίτη, τώρα επισπεύδει την αντικατάσταση για λόγους… άγνωστους. Ζήτησε μάλιστα να κληθεί ο νυν επικεφαλής στη Βουλή για να δώσει λόγο για την έρευνά του, πριν επισημοποιηθεί οποιαδήποτε διαδοχή.

Ο Βορίδης, από την άλλη, πέρασε στην αντεπίθεση κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ ότι βαδίζει με γρήγορους ρυθμούς προς τη στρατηγική του «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ». Με μια σχεδόν κινηματογραφική προσέγγιση, επέλεξε να αντιμετωπίσει ευθέως μόνο τον Ανδρουλάκη, αφήνοντας τους άλλους στο περιθώριο του… «σεναρίου».

Η Αντιπολίτευση σε ρόλο προστάτη της διαφάνειας

Το κλίμα της συζήτησης θυμίζει παραστάσεις του παρελθόντος, εκεί όπου οι ήρωες παλεύουν για αρχές και διαφάνεια, υποστηρίζοντας ότι το κράτος δικαίου πρέπει να προστατεύεται από βιαστικές και «σκοτεινές» κινήσεις. Για την αντιπολίτευση, η μάχη αφορά τη θεσμική ανεξαρτησία και την προάσπιση της έρευνας για το ναυάγιο της Πύλου, με τα λόγια του Ανδρουλάκη να αντηχούν σαν μια τελευταία προειδοποίηση: «Γιατί βιάζεστε απότομα;».

Το Ψήφισμα της Διάσκεψης και η Πολιτική Αύρα του Θρίλερ

Η ψηφοφορία που ακολούθησε ήταν αποκαλυπτική: 15 βουλευτές της ΝΔ υπερψήφισαν την αλλαγή, ενώ οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και των Σπαρτιατών δήλωσαν «παρών», αμφισβητώντας τη διαδικασία. Από την άλλη, η Ελληνική Λύση, η Νέα Αριστερά, η Νίκη και η Πλεύση Ελευθερίας καταψήφισαν την εκλογή του Σωτηρόπουλου. Μια διαδικασία που μοιάζει να έχει ξεκάθαρα στρατηγικό χαρακτήρα και αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για τις πολιτικές ατζέντες που εξυπηρετεί.

Η ιστορία, όπως θα έλεγε και ο Μάκβεθ, μοιάζει με «μια αφήγηση γεμάτη ήχο και οργή, που δεν σημαίνει τίποτα» για όσους πιστεύουν πως οι θεσμοί πρέπει να παραμείνουν υπεράνω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επόμενη πράξη στο δράμα της αλλαγής ηγεσίας του Συνηγόρου του Πολίτη δεν θα είναι η τελευταία – ίσως, όμως, να είναι η πιο αποκαλυπτική.

Πολιτικές μεταγραφές, νέοι ψηφοφόροι και το ΣΥΡΙΖΑ σε… πολιτιστικό κέντρο

Φήμες λένε πως τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – και όχι από την πασοκογενή πλευρά, παρακαλώ – δεν θα είχαν πρόβλημα να αλλάξουν στρατόπεδο και να βρεθούν στα έδρανα του ΠΑΣΟΚ. Το πράσινο στρατόπεδο μετράει τις πιθανές προσθήκες του και ακούγεται ότι ιδανικά θα ήθελε πέντε για να πάρει και επισήμως τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης το πάει προσεκτικά. Και σωστά. Οι μεταγραφές είναι πάντα ριψοκίνδυνες – όπως θα έλεγε και ο Ταλλεϋράνδος, «η προδοσία είναι ζήτημα χρόνου». Το να «φλερτάρεις» ανοιχτά με τη μετακίνηση είναι επικίνδυνο, αλλά και σαγηνευτικό όταν το έδαφος τρέμει, και ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να ψάχνει γερά πατήματα.

Εκλογικός νόμος: Ράψτε και ξηλώστε για να έρθει στα μέτρα μας

Αλλά εδώ το ερώτημα που καίει αφορά τον εκλογικό νόμο, ο οποίος μοιάζει να γίνεται λάστιχο ανάλογα με τις ανάγκες των ηττημένων ή πιεσμένων. Κάποιοι ζητούν αλλαγές, άλλοι απλώς προσπαθούν να αποφύγουν το ναυάγιο. Μια αλλαγή στον εκλογικό νόμο λίγο πριν τις κάλπες φωνάζει «ηττοπάθεια» από χιλιόμετρα. Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «η τύχη είναι γυναίκα, και όποιος την επιθυμεί πρέπει να την πείσει ότι έχει το πάνω χέρι» – και στην πολιτική, το πάνω χέρι κερδίζεται, δεν χαρίζεται.

Η αμερικανική σκηνή: Από τα παραδοσιακά ΜΜΕ στα Podcasts

Στο μεταξύ, στην απέναντι όχθη, οι εξελίξεις στην αμερικανική πολιτική σκηνή και στα ΜΜΕ μάς διδάσκουν ότι οι παραδοσιακές πηγές επιρροής, σαν τις εφημερίδες και τα κανάλια, παλεύουν να επιβιώσουν. Ο Ντόναλντ Τραμπ, παρακάμπτοντας τα συστημικά μέσα, επέλεξε το «Joe Rogan Experience» για μια συνέντευξη-μαραθώνιο που προκάλεσε αίσθηση. Τα podcasts, οι influencers και οι ανεξάρτητες πλατφόρμες γίνονται οι νέοι μεγάλοι «παίκτες», ακόμα και για τους Δημοκρατικούς. Η αποχώρηση των παραδοσιακών ΜΜΕ αφήνει πίσω έναν χώρο που θα αναδιαμορφώσει την επικοινωνία της εξουσίας μετά τις εκλογές, σε ένα μπρα ντε φερ όπου το σενάριο γράφεται από αυτούς που τολμούν να αρπάξουν το μικρόφωνο.

Ένα βήμα πιο κοντά στην Ιστορική «δικαίωση» Γιαννόπουλου

Και εδώ στην Ελλάδα όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο θόρυβος δεν περιορίζεται στις μεταγραφές: το επικείμενο συνέδριο αναμένεται να λάβει χώρα σε νυχτερινό κέντρο – ένα «πολιτιστικό κέντρο», θα έλεγε με νόημα ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Κάποτε τον κορόιδευαν για τον όρο, αλλά να που τώρα τα σκυλάδικα γίνονται το νέο σημείο πολιτικής ζύμωσης. Τι άλλο να πει κανείς, παρά ότι οι πολιτικοί μας βρήκαν επιτέλους το κατάλληλο μέρος να δώσουν το σόου τους. Αλίμονο σε όποιον έρθει αργά – αυτή η πολιτική βραδιά υπόσχεται να είναι αξέχαστη!

Εδώ κλείνουμε το κεφάλαιο, αφήνοντας αναπάντητες ερωτήσεις να αιωρούνται – κι ίσως να μην απαντηθούν ποτέ. Γιατί, όπως είπε κάποτε ο Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι κρίνουν μόνο το αποτέλεσμα». Κι αν στις πολιτικές αρένες τα πάντα είναι δυνατά, ένα είναι βέβαιο: οι ανατροπές και τα παρασκήνια συνεχίζονται. Ραντεβού στο επόμενο Hard Talk, όπου το πολιτικό παρασκήνιο αποκαλύπτεται και κάθε λέξη φέρει τη δική της… κρυφή ατζέντα.

• Αλέξης Τσίπρας
• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Καραμανλής
• Στέφανος Κασσελάκης