Ο στρατηγός κι ο κομισάριος

Κάθομαι τώρα εγώ και κοιτάω τις σημειώσεις μου από το συλλαλητήριο της Κυριακής. Γιατί ήμουν εκεί, το κρύο μ’ έφαγε, και είδα από κοντά όλα συνέβησαν. Άκουσα επίσης πολύ προσεκτικά όσα ειπώθηκαν από το βήμα. Τόσο από τους διοργανωτές που είχαν καταληφθεί από πνεύμα οσκαρικό (it’s the season!) και ευχαριστούσαν όποιον και όποια μπορούσαν να σκεφθούν εκείνη την ώρα, όσο από και τους δύο πραγματικούς πρωταγωνιστές της εκδήλωσης. Τον στρατηγό Φράγκο και τον κομισάριο Λυγερό. Τη σιδηρά χείρα και το μυαλό της νέας, σοβαρής και φιλικής προς το χρήστη ακροδεξιάς…

Έτσι είναι παιδιά, δεν γίνεται μόνο με τσαμπουκά να στηθεί το καινούριο στόρι. Θέλει κι έναν ιθύνοντα νου να κατεβάζει τη γραμμή, έναν Σουσλώφ παλαιού τύπου να βάνει τα πράγματα στη θέση τους και να φκιάνει τα πλάνα. Οπότε ο στρατηγός Φράγκος αναλαμβάνει να ηγηθεί ως ένα κράμα Τσάβες και Ερντογάν και ο Νίκος Λυγερός κλείνεται στο γραφείο του και καθαρίζει με αυτό μυστήριο πράγμα που το λένε «στρατηγική».

Το είπε κι ο ίδιος άλλωστε στο συλλαλητήριο της συμπρωτευούσης. Με δικά του λόγια:

«Δεν υπάρχουν πιέσεις, υπάρχουν δικαιολογίες. Και δεν υπάρχει τίποτε που δεν μπορεί να αποτραπεί. Γιατί εμείς έχουμε τη στρατηγική!»

Και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, πάρε «στρατηγική», δώσε «στρατηγική», κάθε δυο προτάσεις ξαναρχόταν η «στρατηγική» στο προσκήνιο. Λες και είναι κάτι σαν τον τροχό ας πούμε ή τη φωτιά, που το κατέχουμε μόνο εδώ πέρα στο Ελλαδιστάν και δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Συμπληρώνοντας κάποια στιγμή ότι «έχουμε κυρίαρχη στρατηγική και θα το αποδείξουμε». Σαν να λέμε ότι η δική μας στρατηγική είναι λίγο μεγαλύτερη ή λίγο μακρύτερη απ’ τη δικιά σας. Και την κρατάμε μυστική τώρα, αλλά όταν τη δείτε θα σας πέσει το νεφρί. Λυπούμαι πολύ αλλά περίμενα περισσότερα από έναν Έλληνα που διατείνεται ότι κατέχει το υψηλότερο διανοητικό πηλίκο ανάμεσα σε όλους τους συμπατριώτες μας…

Όσο για τον στρατηγό Φράγκο ομολογώ ότι με εντυπωσίασε ο τρόπος με τον οποίο ενσωμάτωσε στην ομιλία του στοιχεία από πλείστες όσες ιδεολογικές πλατφόρμες. Και με τα μνημόνια τσαμπουκαλεύτηκε και την οικογένεια με τους πολύτεκνους υπερασπίστηκε και τα στήθη του προέταξε για την δόλια την αριστεία και την ορθοδοξία ύμνησε και δεν μάσησε να αποκαλέσει τους γείτονές μας «γυφτοσκοπιανούς». Χώρια η επίδειξη μαύρου, κατάμαυρου χιούμορ όταν πρότεινε στον Μάθιου Νίμιτς να ονομάσει Monkey Macedonia τα Σκόπια. Πολυσυλλεκτικός αναμφιβόλως, αλλά έχω την εντύπωση ότι κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθεί ότι δεν γίνεται να χωρέσουν όλα τα καρπούζια απ’ το μποστάνι σε μία και μοναδική μασχάλη. Αν θέλει να έχει κάποιο μέλλον στην κανονική πολιτική, όπου ο κόσμος ψηφίζει πίσω από παραβάν και όχι μπροστά  σε εξέδρες!

• Μάθιου Νίμιτς
• Ούγκο Τσάβες
• Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
• συλλαλητήριο
• Φράγκος Φραγκούλης