Ο ΣΥΡΙΖΑ της υπόγας και το τσουνάμι των παραιτήσεων – Ο Παππάς δεν το έχει με τα… μικρόφωνα – Ο Φάμελλος με εξώδικο εξορκίζει το… κώνειο – Πυρ και μανία με τον Κυρανάκη

Καλώς ήρθατε στα Hard Talks και σε άλλη μια γεμάτη ένταση και χιούμορ περιήγηση στο πολιτικό θέατρο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, το μενού περιλαμβάνει τα ανοιχτά μικρόφωνα που έπιασαν τα κορυφαία στελέχη να «συγχαίρουν» εαυτούς για τα κατορθώματα στην Ιερά Οδό, τις κινήσεις του Φάμελλου που προσπαθεί με εξώδικα να ξορκίσει το «κώνειο» της πολιτικής φθοράς, και, φυσικά, το αινιγματικό εγχείρημα του Στέφανου Κασσελάκη να στήσει το δικό του κόμμα. Σαν να μην έφταναν αυτά, η συζήτηση γύρω από τις αποχωρήσεις και τις «παρακαταθήκες» της υπόγας καλά κρατεί, καθώς οι συμμαχίες κλονίζονται και οι βουλευτές μετρούν τις επόμενες κινήσεις τους με φόντο τη νέα πολιτική χρονιά. Οι πρωταγωνιστές του δράματος προχωρούν σε κάθε νέο σκηνικό με θριαμβολογίες και όρκους για ανασυγκρότηση, αλλά, πίσω από την αυλαία, η αβεβαιότητα βασιλεύει.

Το μεγάλο όνομα: Κασσελάκης και η τέχνη της επινόησης κόμματος

Στον κόσμο της πολιτικής, το όνομα ενός κόμματος είναι συχνά η μισή μάχη. Ο Στέφανος Κασσελάκης αναζητά εκείνο το “χρυσό” όνομα που θα συγκινήσει τους πολίτες και θα ενσαρκώσει την «νέα αρχή». Όπως στην ταινία “Inception”, η ιδέα πρέπει να φυτευτεί βαθιά στο συλλογικό υποσυνείδητο. Και ποια είναι η πρόταση; Ίσως «Δημοκρατική Παράταξη», ίσως κάτι εντελώς νέο. Για τον Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι θα σε κρίνουν από αυτό που φαίνεσαι, όχι από αυτό που είσαι» – και εδώ φαίνεται πως το στοίχημα είναι να φανεί όσο πιο δημοκρατικό γίνεται.

Η δύναμη της βάσης και το τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Σαν να βρισκόμαστε σε σκηνή από το “The Godfather”, τα ονόματα πέφτουν στο τραπέζι, και το κοινό θα αποφασίσει. Το θέμα είναι αν αυτό το «δημοκρατικό» πρόσωπο μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη μιας βάσης που έχει κουραστεί από τις υποσχέσεις. Ο Κασσελάκης μιλά για νέα αρχή, αλλά, όπως θα του έλεγε και ένας πολιτικός φιλόσοφος, «ό,τι είναι καινούργιο, δεν είναι απαραίτητα καλύτερο». Μένει να δούμε αν αυτή η νέα αρχή θα είναι κάτι περισσότερο από αλλαγή ονόματος – ή απλώς μια ακόμα πράξη στο μεγάλο θέατρο της πολιτικής αυταπάτης.

Η παραίτηση ως πολιτικό σπορ και ο ύστατος…  Μαραθώνιος

Η Ολυμπία Τελιγιορίδου, παρέα με άλλα 77 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, πήρε τη μεγάλη απόφαση: να αφήσει πίσω της το κόμμα και να βγει από το δαχτυλίδι, σαν τον πρωταγωνιστή σε μια ταινία του Κιούμπρικ, που κουράστηκε να πολεμάει μέσα στον λαβύρινθο της εξουσίας. Με Zoom call –η πιο αντιηρωική έξοδος– η Τελιγιορίδου παραιτείται, περιγράφοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα μπερδεμένο αρχαίο θέατρο, όπου οι πρωταγωνιστές είναι κλειδωμένοι σε VIP αίθουσες, ενώ οι υπόλοιποι περιφέρονται σαν «αρουραίοι» σε σκοτεινά γκαράζ. Μια σκηνή που θυμίζει κάτι από “La Dolce Vita” του Φελίνι, όπου όλοι ψάχνουν απεγνωσμένα μια διέξοδο από το χάος.

Τα τεχνητά μαξιλαράκια της πλειοψηφίας και το φάντασμα του Κασσελάκη

Στην επιστολή τους, οι 77 αποχωρούντες αναφέρουν «τεχνητές πλειοψηφίες», και αυτό από μόνο του αποτελεί το σήμα της γενικής δυσαρμονίας. Οι εσωκομματικές αναταράξεις, θα μπορούσε να το πει αφού είναι στην ανάλυση του, ο Θουκυδίδης, «είναι αποτέλεσμα εξωτερικών πιέσεων και εσωτερικής φθοράς». Ο Στέφανος Κασσελάκης, σαν άλλο… φάντασμα, αιωρείται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, και οι αποχωρούντες μιλούν για αποκλεισμούς και καταστατική παραβίαση. Το δράμα μοιάζει πιο πολύ με το “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” (στα ελληνικά: Στη Φωλιά του Κούκου), με τα στελέχη να αποδρούν από ένα πολιτικό ίδρυμα όπου πλέον κανείς δεν ξέρει τι γίνεται.

Όταν οι φίλοι σου, σου γυρνάνε την πλάτη – και ο μικρός ήρωας αποχωρεί

Η αποχώρηση από το κόμμα δεν είναι απλώς πολιτική πράξη, είναι μια δήλωση μη ανοχής στην απολυταρχική τροπή των πραγμάτων, όπως δηλώνουν οι διαφωνούντες. Οι βουλευτές και τα στελέχη απομακρύνονται, όπως οι ήρωες που φεύγουν στο τέλος μιας ταινίας του Ταρκόφσκι, κουρασμένοι και εξαντλημένοι από τη συνεχή αναζήτηση της εσωκομματικής αλήθειας. Ποιος είπε ότι η πολιτική είναι εύκολη; Όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, «δεν είναι οι εχθροί που σε προδίδουν, είναι οι φίλοι». Στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι οι φίλοι πια τελείωσαν, και το μέλλον είναι γεμάτο… αποχωρήσεις και ατέλειωτη μοναξιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της υπόγας και των κωδικών…

Συνεχίζονται να αλληλοσφάζονται οι λεβέντες της πάλαι ποτέ ελπιδοφόρας Αριστεράς. Είστε Τραμπικοί και τραμπούκοι λέει στους Κασσελίστας η παρεούλα των «87», είστε λωποδύτες, απατεώνες και σταλινοφασίστες, απαντούν οι άλλοι.

Εν τω μεταξύ συνεχίζονται οι αποκαλύψεις-άντε, οι ισχυρισμοί- των Κασσελίστας για είσοδο στο Συνέδριο με…κωδικούς, από την πίσω πόρτα και την…υπόγα. Ταυτόχρονα, σωρό οι παραιτήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και οι καταγγελίες για αποκλεισμούς συνέδρων. Κόλαση!

Κι από κοντά, το μαρτύριο της σταγόνας για την Κουμουνδούρου, έτσι που οι επίφοβοι για φευγιό βουλευτές δηλώνουν ότι θα ανοίξουν τα χαρτιά τους όταν το κρίνουν εκείνοι σκόπιμο. Χάος!

Το Hard μέρες τώρα λέει σε όλους τους τόνους ότι αυτή η πρωτοφανής ξεφτίλα έχει καταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ εντελώς ανυπόληπτο. Και γράφαμε ότι κατάφεραν αυτοί οι λεβέντες με τους αποκλεισμούς, την αντιδημοκρατική συμπεριφορά και τον σταλινισμό τους να αφαιρέσουν δια παντός το ηθικό πλεονέκτημα από την συγκεκριμένη Αριστερά. Ε, το ίδιο ακριβώς λέει και ένας υπεράνω υποψίας Αριστερός, ο Κώστας Βαξεβάνης. Παραθέτουμε την τελευταία παράγραφο από άρθρο του στο Documento:

«Οι εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν, τηρουμένων των αναλογιών, με την κατάρρευση του υπαρκτού Σοσιαλισμού(…)Η τελευταία πράξη, αφαίρεσε από την Αριστερά και το θρυλούμενο ηθικό πλεονεκτημα. Άντε τώρα να βγει στέλεχος της Αριστεράς να επικρίνει τον Μητσοτάκη για την ηθική του. Θα του απαντήσει ο Άδωνης Γεωργιάδης με τον κρυφό κωδικό εισόδου στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ».

Ο Σωκράτης και το κώνειο της διαπλοκής: Όταν η πολιτική γίνεται δικαστικό δράμα

Σαν άλλος Σωκράτης, ο Σωκράτης Φάμελλος δεν πρόκειται να πιει «το κώνειο της κατασυκοφάντησης», αντιδρώντας με ένα εξώδικο-ποταμό σε κατηγορίες που αγγίζουν τα όρια της αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Όπως στον “Πολίτη Κέιν”, όπου η αλήθεια παραμένει κρυμμένη κάτω από στρώσεις μύθων, ο Φάμελλος απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε υπόνοια διαπλοκής, επιμένοντας πως η δική του πορεία είναι κρυστάλλινη και προσιτή στη βάση – όσο προσιτή είναι, ας πούμε, η έξοδος κινδύνου σε ένα κλειστό πολιτικό καθεστώς. Οι συντάκτες του άρθρου, μάλιστα, φαίνεται να άγγιξαν νεύρο με το λογοπαίγνιο «κώνειο της διαπλοκής». Όμως, όπως θα έλεγε κι ο Διογένης, «η αλήθεια δεν κρύβεται πίσω από λέξεις». Ο Φάμελλος, λοιπόν, διεκδικεί την αποκατάσταση της τιμής του και θυμίζει σε όλους ότι, στην πολιτική, το να παραμένεις ακέραιος δεν είναι απλώς θέμα απόφασης – είναι θέμα επιβίωσης σε έναν κόσμο γεμάτο δηλητήρια.

Ο ποταμός του Κασσελάκη και η φυγή προς τα μπρος: Κάτι σαν μύθος του Σίσυφου

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ περίμενε ότι με μια δικαστική απειλή θα μπορούσε να σταματήσει τον Κασσελάκη και να ανακόψει το κύμα αποχωρήσεων, ας το ξανασκεφτεί. Όπως στον “Νονό”, εκεί που «πρόταση» γίνεται είτε απειλή είτε απόφαση, ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ απλώς σηκώνει τα χέρια, προσφέροντας τον μηχανισμό και την κοινοβουλευτική ομάδα στον Κασσελάκη σαν… πολιτική προίκα. Κι ενώ η Πολιτική Γραμματεία συζητά για «φυγή προς τα μπρος» και οργανωτική ανασυγκρότηση, θυμίζει κάτι από το “Groundhog Day”, όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς καμία πραγματική αλλαγή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει πως το ποτάμι του Κασσελάκη δεν γυρίζει πίσω· και όσο κι αν προσπαθήσουν να τον σταματήσουν, η πτώση τους μοιάζει προδιαγεγραμμένη σαν την αέναη τιμωρία του Σίσυφου.

«Πράσινος ΣΥΡΙΖΑ» ή «Δεξιός Κατήφορος;»

Σαν σκηνή από το “Gladiator”, οι αψιμαχίες στη Βουλή μας υπενθυμίζουν ότι η πολιτική δεν είναι παρά θέαμα – και κάθε ηγέτης περιμένει το χειροκρότημα από το κοινό του. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, γνωστός για τις θεατρικές του παρεμβάσεις, κατακεραύνωσε τον Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τον για «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ». Σαν να βρισκόταν στο “House of Cards”, ο Γεωργιάδης δεν έχασε ευκαιρία να επιτεθεί με άμεσες και έμμεσες προσωπικές αιχμές. Όμως ο Νίκος Ανδρουλάκης, με την ηρεμία ενός αρχαίου Στωικού, απάντησε: «Μαθήματα λαϊκισμού όχι σε εμάς. Σε εσάς αξίζει το Νόμπελ κοροϊδίας».

Η σκιά του λεφτόδεντρου και τα βαρέα ανθυγιεινά

Ο Ανδρουλάκης, δίχως να μασήσει τα λόγια του, προκάλεσε την κυβέρνηση, υπενθυμίζοντας την τροπολογία του ΠΑΣΟΚ για ένταξη των υγειονομικών στα βαρέα και ανθυγιεινά. Σαν να βρισκόταν στην περίφημη ταινία “Ανθρώπινη Δοκιμασία”, κατηγόρησε τον Άδωνι Γεωργιάδη ότι τώρα το απορρίπτει, ενώ κάποτε οι «γαλάζιοι» καθόντουσαν κάτω από τη σκιά του «λεφτόδεντρου» χωρίς ενδοιασμούς. «Τότε ήταν καλή η κοροϊδία στους υγειονομικούς; Αλλά τώρα είναι λαϊκισμός;» διερωτήθηκε δηκτικά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Σόου και κατηγορίες – Η σκιά του πολιτικού αεροπλάνου

Σε μια αλησμόνητη στιγμή πολιτικού θεάτρου, ο Άδωνις Γεωργιάδης επιτέθηκε προσωπικά στον Ανδρουλάκη, αφήνοντας υπονοούμενα για την παρουσία του στην κηδεία του Μπουτάρη και το γεγονός ότι «δεν αντέχει να δει τον Μητσοτάκη». Ο Ανδρουλάκης, όμως, με το σαρκαστικό ύφος του κλασικού ήρωα των αρχαίων κωμωδιών, ανταπάντησε: «Δεν έχω πρωθυπουργικό αεροπλάνο. Μικρά και ποταπά, δεν θα ασχοληθώ». Θυμίζει κάτι από το “Dr. Strangelove”, όπου οι μεγάλοι ηγέτες καταφέρνουν να γελοιοποιούν τον εαυτό τους με φόντο τις προσωπικές τους έριδες.

Η μάχη για το… Κέντρο

Η κόντρα αυτή μοιάζει με την αιώνια αναζήτηση του Κέντρου, του πολιτικού εκείνου «τόπου» που όλοι διεκδικούν αλλά κανείς δεν κατέχει. Όπως κάποτε πιθανότατα είχε πει ο Βολταίρος, «Η πολιτική είναι η τέχνη του να ψεύδεσαι». Και οι δύο παρατάξεις αγωνίζονται για την εικόνα μιας υπεύθυνης αντιπολίτευσης, αν και το ύφος παραμένει περισσότερο “Μοντέρνοι Καιροί” του Τσάρλι Τσάπλιν, με χτυπήματα εκατέρωθεν που δεν αφορούν πραγματικά τα προβλήματα της κοινωνίας.

Μια ακόμα μέρα στη Βουλή, μια ακόμα παρτίδα φραστικής αντιπαράθεσης με επικήρυξη της συναίνεσης. Όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, «Οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο από ό,τι βλέπουν παρά από ό,τι αισθάνονται». Ίσως οι πολίτες κάποτε κουραστούν από το θέαμα. Αλλά μέχρι τότε, οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν.

Δύο ξένοι στο «Κέντρο»: Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ αναμετρώνται με φόντο την εξουσία

Όπως είπε ο Σουν Τζου, «η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να νικάς χωρίς μάχη». Στην πολιτική μας αρένα, κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ το έχουν κατανοήσει καλά: από τα γαλάζια έδρανα ακούγεται η αιχμηρή παρομοίωση του ΠΑΣΟΚ ως «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ», ενώ από τα έδρανα της της παραπέντε αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Νίκος Ανδρουλάκης διατυμπανίζει την εικόνα μιας αντιπολίτευσης με “τεκμηριωμένες προτάσεις”. Το σκηνικό θυμίζει κάτι από την ταινία “The Good, the Bad and the Ugly”, με τους πολιτικούς αρχηγούς να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για το τελικό… “πιστολίδι” στο Κέντρο.

Ο Ανδρουλάκης σπρώχνει, ο Μητσοτάκης απωθεί

Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με χορογραφία, όπου κάθε κίνηση του ενός οδηγεί σε αντίθετη κίνηση του άλλου. Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να τραβήξει τη Νέα Δημοκρατία δεξιότερα, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την άνεση ενός Μικ Τζάγκερ στη σκηνή, προσπαθεί να “φωτογραφίσει” τον Ανδρουλάκη ως αριστερή αντανάκλαση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κάποτε θα το έλεγε ο Μιτεράν, «Η πολιτική είναι το αίνιγμα των αντιφάσεων». Και ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι το Κέντρο είναι σήμερα πιο αντιφατικό από ποτέ;

Πολιτική μαγεία και τα χειροκροτήματα των δανεικών ψηφοφόρων

Οι κυβερνητικές βολές, η επίκληση του μύθου των «ακοστολόγητων» προτάσεων, και η χορωδία των γαλάζιων στελεχών που προσπαθούν να προσδώσουν σε κάθε πρόταση του ΠΑΣΟΚ την αύρα της “οικονομικής επικινδυνότητας” μας θυμίζουν το ελληνικό ρητό: «Αυτός που θέλει να βρει λάθος, πάντα θα βρει». Σαν να παρακολουθούμε τον Νίκο Παππά και τους υπόλοιπους σε έναν μονόλογο του Σαίξπηρ, “μια παράσταση χωρίς τέλος, όπου η πολιτική και το θέαμα σμίγουν”.

Η αντιπαράθεση φαίνεται προδιαγεγραμμένη για μήνες πολιτικού σασπένς, με πρωταγωνιστές που επιθυμούν να δώσουν την εντύπωση της ρήξης, διατηρώντας όμως μια ισορροπία στα πρόθυρα της πραγματικής σύγκρουσης. Όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, “Ο πόλεμος δεν μπορεί να αποφευχθεί. Μπορεί μόνο να αναβληθεί προς όφελος του αντιπάλου.”

Για τα πανηγύρια

Ρε παιδιά, δεν έχουν τον θεό τους αυτοί οι ΣΥΡΙΖΑιοι. Ημασταν με μια παρέα μετά το αστείο Συνέδριό τους και σχεδόν όλοι τους πανηγύριζαν που κατάφεραν να απαλλαγούν από τον Κασσελάκη.

Η χρόνια γνωριμία με ορισμένους από αυτούς δεν μας απέτρεψε να τους πούμε, «Καλά, δεν ντρέπεστε για τον αποκλεισμό, τα λογής τερτίπια και το καταγέλαστο Συνέδριο; Γιατί πανηγυρίζετε; Δεν καταλαβαίνετε ότι η κοινωνία είτε γελάει μαζί σας είτε σας αποστρέφετε πια;».

Α, μπά. Καταλαβαίνουν αλλά δεν νοιάζονται. Αδιαφορώντας για τα σταλινοφασιστικά καμώματά τους, θεωρούν κατάκτηση το γεγονός ότι έχουν αυτοί το κόμμα(το όνομα και τα οικονομικά οφέλη) και πιστεύουν ότι όλα αυτά θα ξεχαστούν.

«Μετά την εκλογή νέου Προέδρου θα βγούμε στην κοινωνία και θα ταράξουμε τον Μητσοτάκη με σκληρή αντιπολίτευση που θα ασκήσουμε», είπε ένας από αυτούς και το μάτι του γυάλιζε.

Όπως καταλαβαίνετε δεν είχε νόημα να συνεχίσουμε την κουβέντα και την αντιπαράθεση. Ηταν μεθυσμένοι από τον ενθουσιασμό τους για τον εξοστρακισμού «του μιάσματος» (δικός τους χαρακτηρισμός). Του Κασσελάκη δηλαδή.

Μονάχα ένας από αυτούς δεν μιλούσε. Ακουγε συλλογισμένος την συζήτηση και στο τέλος μας πήρε παράμερα και μας είπε: «Φοβάμαι ότι έχετε δίκιο».

Λίγο πριν την καληνύχτα βάλαμε στοίχημα για την επίδοσή τους στις προσεχείς εθνικές εκλογές(δική μας η πρόταση για στοίχημα). Αν πάρετε γύρω στο 4-5% θα είναι επιτυχία, τους είπαμε. Αυτοί γέλασαν και άρχισαν να μιλούν για υψηλές επιδόσεις(πάνω από οκτώ).

Πήγε το στοίχημα. Και όποιος χάσει, θα πληρώσει ένα δείπνο σε κάτι ωραία μαγαζιά εκεί κοντά…στην Κουμουνδούρου…

Οι… αριστεροί

Όταν ο Κασσελάκης έλεγε ότι έγινε αριστερός στα γραφεία της Goldman Sachs εκείνοι χειροκροτούσαν. Και το μόνο που έκαναν, ήταν να αφαιρέσουν(!) τα περί Goldman Sachs από το βιογραφικό του Κασσελάκη όταν μπήκε υποψήφιος στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Επι Τσίπρα, δηλαδή.

Όταν έγινε γνωστό ότι φιλοδοξεί να γίνει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ κα τον κατηγορούσα ότι υμνούσε τον Μητσοτάκη, έλεγαν-όπως κι εκείνος- ότι αυτά τα έκανε σε…μικρή ηλικία!

Όταν αποκάλεσε κρατίδιο το ψευδοκράτος στην Κύπρο, εκείνοι το πέρασαν ντούκου. Α! Υπήρχε κι ένας, Λιάκος ονόματι, ιστορικός(!), ο οποίος υπερασπίστηκε τον Κασσελάκη. Ναι, ο μεγάλος…

Όταν ο Κασσελάκης  βολτάριζε στην Μακρόνησο με τον Ναύαρχο για να δείξει ότι ξέρει και σέβεται την ιστορία της Αριστεράς, εκείνοι απέφυγαν να πούν ο,τιδήποτε για την επικοινωνιακή αυτή φωτοβολίδα Ηταν…ο Πρόεδρος, βλέπετε. Και τα σκυλιά δεμένα…

Όταν έδειχνε τα πλούτη και το σπίτι του στο Κολωνάκι, μονάχα κάνα δυό σχολίασαν αρνητικά το γεγονός. Οι υπόλοιποι, μούγκα.

Όταν ο Κασσελάκης είχε την φαεινή ιδέα να τους καλέσει για…συνεδρίαση στο σπίτι του στις Σπέτσες – όχι μονάχα πήγαν σούμπιτοι, αλλά ορισμένοι, όπως ο Φάμελλος, είχαν πάει με γλυκά στο χέρι!

Όταν ο Κασσελάκης αποκάλεσε το ΝΑΤΟ «ιερή συμμαχία» και πάλι το βούλωσαν. Μονάχα όταν άρχισαν τα τέλια και οι κωλοτούμπες κι έβαλαν τον Κασσελάκη στο στόχαστρο, τότε το θυμήθηκαν. Και την… «ιερή συμμαχία» και όλα τα υπόλοιπα.

Και ξαφνικά ανακάλυψαν το Πόθεν Εσχες και όχι απλώς παρέκαμψαν το γεγονός,  αλλά υπερασπίζονταν με πάθος τον Κασσελάκη. Τώρα ανακάλυψαν ότι πάσχει!

…Αλλά όταν ο Κασσελάκης είπε κάτι σωστό-μίλησε για ένα κόμμα φιλικό στις επιχειρήσεις- εξανέστη ο…αριστερός εαυτός τους και άρχισαν τους πυροβολισμούς λαϊκίζοντας ασύστολα.

Διότι ένα κόμμα που είναι business friendly δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κόμμα των επιχειρήσεων, αλλά ότι διευκολύνει το επιχειρείν, βάζοντας φυσικά όρια και κανόνες. Αλλά όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους αριστερούς της δεκάρας…

Στο ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζουν…κρυφά!

Τρίβουν τα χέρια τους οι ΠΑΣΟΚοι για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν το κάνουν θέμα. Από τον Ανδρουλάκη μέχρι τον τελευταίο βουλευτή αποφεύγουν να εκφράσουν άποψη και αρκούνται σε κοινοτοπίες, ρίχνοντας βάρος στο ότι δεν παρεμβαίνουμε κλπ κλπ.

Πράγματι, δεν τους ενδιαφέρει-τουλάχιστον τη στιγμή αυτή- η μετακίνηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ή φίλα προσκείμενοι στον Κασσελάκη-κρατήστε το αυτό το τελευταίο. Θα δούν πως πάνε τα πράγματα και κάποια στιγμή θα ξεφουρνίσουν τα νέα.

Ποιά νέα; Ακούστε: Τουλάχιστον ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καλοβλέπει το ΠΑΣΟΚ και κάνει ο,τι μπορεί για να «δούν» στη Χαριλάου Τρικούπη ότι εκδηλώνει ενδιαφέρον. Σιγά μη δεν τον βλέπουν οι ΠΑΣΟΚοι. Αλλά είπαμε. Δεν βιάζονται. Ούτε θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι επιχειρούν να πάρουν τώρα κάτι από τα ιμάτια του ναυαγισμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως έχουμε κι άλλα νέα από την Χαριλάου Τρικούπη. Πριν από τις εκλογές για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ ο Ανδρουλάκης είχε επικοινωνήσει με παλιά, μπαρουτοκαπνισμένα στελέχη του κόμματος που μάλιστα είχαν θητεύσει σε υψηλές κομματικές θέσεις και στην Αυτοδιοίκηση και έχουν αποσυρθεί εδώ και χρόνια.

Ε, τώρα θα σημάνει προσκλητήριο για επανενεργοποίηση των στελεχών αυτών τα οποία διατηρούν ειδικό βάρος στις τοπικές κοινωνίες. Κάποιοι εξ αυτών μας είπαν ότι εκτίμησαν πάρα πολύ τον τρόπο που τους είχε μιλήσει ο Ανδρουλάκης γι αυτό και τον υποστήριξαν στις εσωκομματικές εκλογές, παρ΄ότι και κάποιοι άλλοι από τους υποψηφίους τους είχαν τηλεφωνήσει. Μιλάμε με ονόματα και διευθύνσεις, έτσι;

Όλα πρίμα για το ΠΑΣΟΚ; Έτσι φαίνεται. Όμως η σοβαρή αντιπολίτευση θέλει κότσια και προτάσεις, πρωτοβουλίες και θετική παρουσία στα μίντια. Θα τα καταφέρει ο Ανδρουλάκης που έχει πρίμα τον καιρό;

Θα δούμε. Πάντως είναι και προσωπικά στα πάνω του. Με ενισχυμένη αυτοπεποίθηση και καταφανή βελτίωση. Αλλά ως γνωστόν ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνες φαίνεται. Οπότε ας περιμένουμε.

Ο Βαγγέλης ο καρατίστας!!!

Ο κ. Αντώναρος ήταν κατά κοινή ομολογία ο αρνητικός πρωταγωνιστής των ημερών. Κεφαλοκλειδώματα, μπουνιές και μπόλικο χαβαλέ μας προσέφερε ο Βαγγέλης ο καρατίστας. Ναι ο Ευάγγελος που προσπαθεί να πλασαριστεί στο πολιτικό σύστημα ως σημαντικός πολιτικός παράγοντας. Ναι ο βοηθός του Θόδωρου Ρουσσόπουλου. Αυτός που ανέλαβε υπηρεσία ως εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση της ΝΔ και στις εκλογές «έφαγε» δέκα μονάδες στο κεφάλι από το ΠΑΣΟΚ. Τέτοια επιτυχία! Να τα λέμε και αυτά.

Ο δεξιός, λοιπόν , πρώην εκπρόσωπος της ΝΔ παρουσιάζεται σήμερα ως υπέρμαχος μιας αριστερής φράξιας. Μάλιστα με θράσος διαφημίζει την θητεία του δίπλα στον πρώην Πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή.

Και το θράσος του συνίσταται στο γεγονός ότι ο κ. Καραμανλής τον είχε διώξει κυριολεκτικά από το γραφείο του τονίζοντας του ότι δεν χρειάζεται να ξαναπεράσει από την Παναγή Κυριακού. Με λίγα λόγια τόσο για τη Νεα Δημοκρατία όσο και για τον κ. Καραμανλή είναι persona non grata!

Πυρ και μανία με τον Κυρανάκη

Φίλοι πολιτικοί μηχανικοί με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο πνέουν μένεα εναντίον του υφυπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης ,Κωνσταντίνου Κυρανάκη, υπεύθυνου για το Κτηματολόγιο.

Το τι μας είπαν δεν λέγεται. Ότι είναι αυταρχικός και συγκεντρωτικός, ότι δεν ακούει την αντίθετη άποψη και ότι νοιάζεται μονάχα για τον χρόνο παράδοσης του έργου και όχι για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι υπεργολάβοι πολιτικοί μηχανικοί/τοπογράφοι κ.α. στους οποίους έχει ανατεθεί το έργο από τις μεγάλες εταιρείες στις οποίες δόθηκε.

Τι προβλήματα; Μιλούν για χιλιάδες λάθος εγγραφές ακινήτων στο Κτηματολόγιο, γεγονός που θα το βρούν μπροστά τους μελλοντικά οι ιδιοκτήτες…Οι αντιδράσεις είναι σφοδρές, όπως μας είπαν. Αλλά μέχρι στιγμής δεν κουνιέται φύλλο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Κι αν λένε κάτι, ούτε που ακούγεται γιατί δεν του δίνουν το ειδικό βάρος που αρμόζει στο μείζον αυτό θέμα που καιρός είναι πια να διευθετηθεί. Αλλά όχι όπως όπως, κύριε Κυρανάκη. Εντάξει;

ΣΥΡΙΖΑ: Η Ιερά Οδός του αυτοθαυμασμού και τα ανοιχτά μικρόφωνα

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θύμιζε σκηνή από την ταινία “The Wolf of Wall Street”, με τα κορυφαία στελέχη να αυτοθαυμάζονται και να πλέκουν εγκώμια ο ένας στον άλλον. Τα μικρόφωνα, προφανώς ξεχασμένα ανοιχτά, κατέγραψαν τους «θριάμβους» της Ιεράς Οδού, με τους πρωταγωνιστές να γελούν ειρωνικά και να κανονίζουν τη «γραμμή» της επόμενης μέρας στα ΜΜΕ. Ο Νίκος Παππάς, γελώντας ειρωνικά, καθησυχάζει τη «συμμορία» του: «Θα τον ξαναφέρουμε τον Κασσελάκη, μην κλαίτε». Μια σκηνή που θυμίζει την ανεκδιήγητη σκηνή του “Goodfellas”, όπου τα πάντα κανονίζονται με ελαφρότητα και αυταρέσκεια, ενώ το κοινό μένει με την αίσθηση ότι βλέπει μια καλοστημένη φάρσα σε ένα πολιτικό θέατρο που μόνο οι «δικοί» χειροκροτούν.

Το συνέδριο ως θέαμα και οι αποκαλύψεις με ανοιχτά μικρόφωνα: «Όταν η νομιμοποίηση είναι… Τσάμπα»

Σε ένα σκηνικό που θα ζήλευε και ο Μπρεχτ, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αποκάλυψε με ανοιχτά μικρόφωνα τις «πίσω από την κουρτίνα» σκέψεις των στελεχών. Οι διάλογοι για την «τσάμπα νομιμοποίηση» ξεπηδούν σαν ατάκες από μια μαύρη κωμωδία, με τους εμπλεκόμενους να σχολιάζουν ειρωνικά ότι «δεν χρειαζόμασταν καν τη νομιμοποίηση». Η επίφαση δημοκρατικότητας ήταν απλώς μια διακοσμητική λεπτομέρεια – σαν το σκηνικό που κρύβει την πραγματική δράση πίσω από τα παρασκήνια.

“Συγχαρητήρια, σώσαμε το… σπίτι”

Κι εκεί που η αυλαία έπεφτε, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου επανέφερε τον τόνο της «νίκης» με μια συγχαρητήρια ομιλία για τον «καλύτερο Πρόεδρο» και μια προτροπή για καλή δύναμη, να προχωρήσουν μπροστά. Μια φράση βγαλμένη από τον “Μάκβεθ”, όπου η εξουσία εξασφαλίζεται χωρίς καμία αίσθηση δισταγμού ή ενοχής. Όμως, για όποιον παρακολούθησε τη σκηνή, το συνέδριο δεν θύμιζε τόσο μια πολιτική πράξη όσο μια πράξη αυτοθαυμασμού, με τα στελέχη να χειροκροτούν για μια «νίκη» που μάλλον δεν ενδιέφερε κανέναν άλλον – σαν να έσωσαν το σπίτι τους, αλλά το κοινό είχε ήδη φύγει.

Η σκιά του Συμπιλίδη και το χρίσμα του πολιτικού μετεωρίτη

Η Γιώτα Πούλου παίζει το δικό της παιχνίδι, με τον ρόλο της «συνεργαζόμενης» στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να αφήσει πίσω της τις κομματικές καρέκλες – τουλάχιστον προς το παρόν. Δεν θέλει να γίνει η «θηλυκή έκδοση» του Συμπιλίδη, αν και ίσως το σκέφτηκε για μια στιγμή. Άλλωστε, ο καθένας πρέπει να φτιάξει το δικό του πολιτικό μύθο, και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, οι μύθοι είναι πολλοί, από τον Τσίπρα που ήθελε να γίνει Τραμπ ως τους επίδοξους «ρυθμιστές» που παίζουν με τα κουρέλια της μεγάλης αριστερής παράταξης.

Η τραγωδία του προδότη και το παράλογο του Ανήκειν

Ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης από την πλευρά του επιμένει πως δεν έφυγε, τον «εκδίωξαν». Το άκουσμα της λέξης «προδότης» τον ξενίζει, γιατί, όπως έλεγε και ο διάσημος κατάσκοπος Κιμ Φίλμπι, «για να προδώσεις πρέπει πρώτα να ανήκεις». Με την τρέχουσα κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, πόσος κόσμος νιώθει πραγματικά ότι ανήκει; Σαν σκηνή από το “Catch-22” του Τζόζεφ Χέλερ, το πολιτικό παιχνίδι παραμένει παράλογο και κυκλικό – και ίσως κανείς τους δεν καταλαβαίνει ακριβώς τον ρόλο που παίζει σε αυτό.

Νύφη πολύφερνη ή… πολύφερνος αντίπαλος;

Από την άλλη, ο Μιχάλης Χουρδάκης φαίνεται να απολαμβάνει τη φήμη του ως «πολύφερνης νύφης», συζητώντας χαλαρά με εκπροσώπους από κάθε γωνιά της Βουλής, σαν να βρίσκεται σε μια πολιτική version του “The Bachelor”. Ίσως αυτό να δείχνει πόσο έχουν υποβαθμιστεί τα κόμματα, όταν νέοι βουλευτές βλέπουν τον εαυτό τους σαν πολιτικούς μεσολαβητές ή ακόμα και σαν κομματικούς ρυθμιστές. Αλλά στην τελική, όπως θα έλεγε κι ο Κικέρων, «οι καιροί αλλάζουν, και εμείς αλλάζουμε μαζί τους». Στην πολιτική σκηνή, όμως, τα λόγια και τα έργα δύσκολα συγχρονίζονται.

Κι έτσι, φτάνουμε στο τέλος ενός ακόμη επεισοδίου της αριστερής σαπουνόπερας, όπου η δράση δεν σταματά και τα παρασκήνια είναι πιο καυτά από τις δηλώσεις. Το κόμμα μοιάζει να ψάχνει διέξοδο ανάμεσα σε φανταχτερές φιέστες και ηχηρές αποχωρήσεις, αφήνοντας τους πολίτες με ανάμεικτα συναισθήματα και πολλά ερωτήματα. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, όπου νέες ατάκες, ίσως και νέα εξώδικα, θα εμπλουτίσουν το δράμα, μένουμε με τη σκέψη αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει ποτέ την εσωτερική του ηρεμία – ή αν το «πολιτικό του σπίτι» θα παραμείνει ένα άδειο θέατρο. Σας χαιρετούμε, λοιπόν, μέχρι την επόμενη πράξη!

• Κωνσταντίνος Κυρανάκης
• Νίκος Παππάς
• ΠΑΣΟK
• ΣΥ​ΡΙΖΑ