Ο θάνατος του εμποράκου (και του αναρχοδεξιού;)

Τρέχει ένας καυγάς επί του θέματος, αλλά ας το δεχτούμε ότι πρώτος ο Ναπολέων χαρακτήρισε «έθνος από μαγαζάτορες» την Βρετανία. Τους οποίους μαγαζάτορες δεν κατάφερε να νικήσει παρά την αναμφισβήτητη στρατιωτική ιδιοφυία του, όλοι και όλες το ξέρουν αυτό. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια για να γίνει πραγματικότητα η φαντασίωση και ω του θαύματος την εργολαβία την ανέλαβε η κόρη του μπακάλη! Η Μάργκαρετ Θάτσερ αυτοπροσώπως, που άλλαξε το πρόσωπο της χώρας περνώντας σε μια νέα εποχή απασχόλησης:
Μεροδούλι μεροφάι, στο έλεος του αφεντικού. Ή της οποιασδήποτε αναποδιάς, τώρα που είσαι τάχα μου αφεντικό του εαυτού σου στην gig economy…

Κατά εκεί πάμε κι εμείς στην Ελλαδάρα, μιας και ζεσταίνει τουρμπίνες το σχέδιο Πισσαρίδη. Από το 2020 θα είχε μπει μπροστά, αλλά μεσολάβησαν η πανδημία, η καραντίνα και το παρτάκι των πενήντα δισεκατομμυρίων που επέτρεψαν οι Ευρωπαίοι να φορτωθούν στο εθνικό μας χρέος. Λίγδωσαν αντεράκια αναμφιβόλως, αντίκρισε ο άλλος πεντοχίλιαρο στον τραπεζικό του λογαριασμό που είχε να το δει από τον Σημίτη, έριξε αναλόγως το κουκί, ορίστε ρε 41τακατό. Και νόμιζε ότι ήταν μαλακίες των κομμουνιστών και θεωρίες συνωμοσίας των ψεκασμένων, όλα όσα γράφονταν και λέγονταν για το πλάνο εξόντωσης του μικρομαγαζάτορα, του μικρέμπορου, του μικρομεσαίου εν γένει…

Υποτίθεται ότι οι ανωτέρω είναι ένα μόρφωμα (καλά τα λέω Πάνο μου;), που αριθμεί γύρω στις 750 χιλιάδες ψυχές και δεν αφήνει την ελληνική οικονομία να κάνει βζιιιν και να απογειωθεί. Δεν τα λέω εγώ αυτά, ο Πισσαρίδης τα λέει και προϋποθέτει την ελαχιστοποίηση του αριθμού τους, να πάει ξερωγώ εκεί γύρω στις 150.000 χιλιάδες άμα θέλουμε να δούμε προκοπή σ’ αυτόν τον τόπο. Να έρχονται τα φαντς, ας πούμε, και να χώνουν λεφτά δεξιά κι αριστερά, να ρέει το χρήμα, να κολυμπάμε στα ευρώπουλα, στα γιουάν, στα ντάλαρς. Να ψωνίζουν ασφαλιστικούς κολοσσούς μπιρ παρά και να βγάζουν τα έξοδα της αγοράς τους σ’ έναν χρόνο μέσα…

Συγγνώμη, ξέφυγα. Επιστρέφω στο θάνατο του εμποράκου, τώρα που στρίβει η βίδα με το χιλιοπεντακοσάρι κεφαλικό φόρο στους ελεύθερους επαγγελματίες, με την προειδοποίηση ότι σχεδόν 1.700.000 ασφαλισμένοι κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την 1η Μαρτίου αν δεν ρυθμίσουν τις οφειλές τους (χώρια η χθεσινή αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές κατά 3,46 % «λόγω πληθωρισμού»), με τους πλειστηριασμούς να φουντώνουν μέρα με την ημέρα (ρωτείστε και κάναν φίλο σας δικηγόρο, να σας πει το ποίημα), με τα ενοίκια να ανεβαίνουν ώρα με την ώρα (ακόμη κι ο Χριστοδουλάκης, σε άρθρο του στην “Αυγή”, ζήτησε να καταργηθεί η golden visa), που ‘σαι ρε Χένρυ Τζέημς να ξαναγράψεις το «Στρίψιμο της Βίδας» στην Ελλάδα 2.0…

Κι επειδή όλα είναι πολιτική σε αυτόν τον ντουνιά και του εμποράκου η εξαφάνιση θα έχει πολιτικό αντίκτυπο:
Την εξάλειψη των αναρχοδεξιών, αυτής της τόσο κρίσιμης αλλά και τόσο απρόβλεπτης κοινωνικής κατηγορίας, που δεν κλείνεται εύκολα στο μαντρί και άμα της την βαρέσει πάει και το ρίχνει το κουκί ως και στα κουμμούνια!

Γιατί είναι ρουτίνα το μικρομάγαζο και τσιπιά και αλλοτρίωση, αλλά έχει και ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με το μεροδούλι μεροφάι:
Δικό σου είναι, άμα λάχει το βάζεις φωτιά και το καις!

Έτσι όμως δεν είσαι αιχμάλωτος του εργοδότη, δεν είσαι αιχμάλωτος των κρατικών μηχανισμών, δεν είσαι καν αιχμάλωτος της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης που οραματίστηκε για τον τόπο ο γίγαντας Γιάννης Οικονόμου. Είσαι απρόβλεπτος με δυο λόγια και τους απρόβλεπτους δεν τους γουστάρουν εκείνοι εκεί οι τύποι που είχε κακοχαρακτηρίσει ο Καραμανλής στον Μπαϊρακτάρη…

Πάνε αυτά όμως, αλλάζει η εποχή, σώνεται το λαδάκι των μικρομεσαίων, φρέσκα κουλούρια φωνάζει ο κουλουράς. Θα τα γευθούμε θέλοντας και μη, όπως τα γεύθηκε και η Γηραιά Αλβιών, και θα καταπιούμε κιόλας. Ο καινούριος κόσμος είναι εδώ, γινόμαστε επιτέλους Ευρώπη.

• Μάργκαρετ Θάτσερ
• μικρομεσαίες επιχειρήσεις