Ο θάνατος του Μίκη ως τελευταία πράξη αντίστασης στη φτήνια

Χρειάστηκε να πεθάνει μια κορυφαία προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά κι ένας από τους τεράστιους της Ευρώπης, του κόσμου όλου, ο Μίκης Θεοδωράκης για να ανακαλύψουν υποκριτικά τα ΜΜΕ τον πνευματικό πλούτο της χώρας που κάποιοι τον έθαψαν από τον φόβο μην ξυπνήσουν τα «πρόβατα» των ριάλιτι. 

Γιατί πως θα «πουλήσουν» τα εύπεπτα προγραμματάκια της κλειδαρότρυπας;

Γιατί να δημιουργήσουμε σκεπτόμενους πολίτες, αγωνιστές της ζωής προβάλλοντας το πείσμα για ζωή, την αντίσταση στο άδικο με τις ανεπανάληπτες συνθέσεις και τους αδιάλειπτους πολιτικούς αγώνες του Μίκη;

Προσέξτε δεν λέω να συμφωνήσουμε με την κομματική άποψη του Θεοδωράκη για τη οποία δεν κρύφτηκε ποτέ. Άλλωστε αυτός ο στρατευμένος κομμουνιστής χαλυβδώθηκε από την κατοχή, την αντίσταση, τον εμφύλιο, τα Δεκεμβριανά, τη χούντα και τις εξορίες.

Ήταν αλάνθαστος; Όχι!

Είχε ανθρώπινες αδυναμίες; Ναι!

Ήταν, όμως, αυτός που καθόρισε την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής και άφησε πίσω του ένα ασύλληπτο σε μέγεθος και αξία έργο. Και ρωτάω; Πως αξιοποιήθηκε από την πολιτεία, στα σχολεία και στην εκπαίδευση; Ή μήπως ήταν επιλογή οι ηττημένοι του εμφυλίου να εξαφανιστούν;   

Και μπορεί επίσημα να τον «εξαφάνισαν», να τον εκδιώξαν αλλά αυτός ο σπουδαίος πνευματικός άνθρωπος κατάφερε αυτό που δεν κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, έβαλε μέσα στα σπίτια των απλών ανθρώπων την ποίηση. Ακόμα κι αυτός που διαθέτει πολλά διδακτορικά μπορεί να παραμένει αμόρφωτος. Ο Μίκης έβαλε στη ψυχή και στο στόμα των Ελλήνων ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου και κοινωνικής τάξης τους στίχους σπουδαίων ποιητών μας, όπως του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιώργου Σεφέρη, του Γιάννη Ρίτσου, του Τάσου Λειβαδίτη και άλλων. Ο Μίκης ακόμα και με τον θάνατο του κάνει τη μεγαλύτερη αντίσταση στη φτήνια που μας κατακλύζει. Τα ραδιόφωνα συντονισμένα μετέδιδαν ποίηση παραμέρισαν τα εύπεπτα σουξεδάκια, οι τηλεοράσεις έδωσαν χώρο μέσα στον βούρκο τους στο…διαμάντι.

Έγραφα σε πρόσφατο σχόλιο μου, «Αντιεμβολιαστές και τηλεοπτικά ριάλιτι» και αναρωτιόμουν, «Το θέμα, όμως, είναι αν μπορούν να μιλήσουν για αυτό το φαινόμενο αρκετά κανάλια και δημοσιογράφοι την ώρα που η κουλτούρα που διαδίδουν μέσα από τα προγράμματα τους είναι χειρότερη από τα «παρατράγουδα» αυτών των συγκεντρώσεων. Και αναφέρομαι στα ριάλιτι και στα πρωινάδικα ελαφρολαϊκής ενημέρωσης που καλλιεργούν στο τηλεοπτικό κοινό, όχι υψηλά αισθητικά κριτήρια, αλλά εκτόνωσης, ψυχαγωγίας επιπέδου κλειδαρότρυπας και χαμηλής αισθητικής. Στόχος βέβαια είναι οι πολίτες να μην ασχολούνται με τη δυσάρεστη -συνήθως- πραγματικότητα μέσω των συγκεκριμένων προγραμμάτων».

Και συνέχιζα πριν τον θάνατο του Μίκη, «Tα ΜΜΕ δημιουργούν έναν κόσμο ακαλλιέργητών ανθρώπων που τους θέλουν ανίκανους να αντιληφθούν τα προβλήματά τους στη σωστή διάσταση, με στόχο να προσανατολισθούν στα κουτσομπολιά με τα διάφορα καρακατσουλιά και σούργελα που την έχουν δει τηλεοπτικές περσόνες.

Το αποτέλεσμα είναι η τηλεοπτική ευτέλεια, ο ξεπεσμός, η κακογουστιά και μια προπαγάνδα, χοντροκομμένη και ακατέργαστη που προκαλεί αποστροφή στην πλειοψηφία των πολίτων που έχει ήδη εγκαταλείψει τις τηλεοπτικές συχνότητες και βρίσκει καταφύγιο σε πλατφόρμες και στο διαδίκτυο.

Και προσπαθούν λοιπόν σε αυτό «λούμπεν» τηλεοπτικό τοπίο κάθε βράδυ να πείσουν τους αποχαυνωμένους του καναπέ πελάτες της Trash Tv, που έχουν δημιουργήσει, να τους πείσουν να εμβολιαστούν.

Δεν περάσαμε τυχαία από τον Μάνο Χατζηδάκη και τον Μίκη Θεοδωράκη στα σημερινά παρατράγουδα των ριάλιτι, προηγήθηκε μια συστηματική, μελετημένη και ακριβοπληρωμένη διαδικασία αισθητικής και πνευματικής εξόντωσης».

Είναι τελικά τόσο μεγάλος ο Μίκης και οι υπόλοιποι που δεν χωράνε στο χαζοκούτι;

Δεν έχουμε καμία διάθεση να ξεφύγουμε από τη φθορά, τη φτώχια και τα τηλεσκουπίδια;

Μας έχουν επιβάλει την εμπορικότητα του κιτς και έχουν στείλει στα αζήτητα την παιδεία. Η χώρα βουλιάζει στην παρακμή αγνοώντας τους πνευματικούς φάρους που έχει ως κληρονομιά.

Η πολιτεία θα αφυπνιστεί; Ή τελικά είναι βολική η αμορφωσιά;

• Μίκης Θεοδωράκης