Ο Τριαντόπουλος πάει Δικαιοσύνη – Η αντιπολίτευση πάει για τζέρτζελο- Το teaser του Χαρδαλιά θυμίζει 90s διαφήμιση ούζου – Ο Χατζηδάκης θέλει να… καπελώσει τον Πιερρακάκη – Τσίπρας goes Harvard

Τους ακούς και λές δεν είναι δυνατόν. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, λέμε, και τις αντιδράσεις τους στην απόφαση του Τριαντόπουλου να δικαστεί από την τακτική Δικαιοσύνη. Να τα πάρουμε απ΄την αρχή: Πες πως η Προανακριτική έκρινε ότι βρέθηκαν στοιχεία ικανά να παραπεμφθεί ο Τριαντόπουλος. Ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα; Μα να επιληφθεί η τακτική Δικαιοσύνη! Δηλαδή, αυτό ζητάει να γίνει ο πρώην υφυπουργός!

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ Προανακριτικής και φυσικού δικαστή σχετικά με την διερεύνηση της υπόθεσης; Η διαφορά είναι ότι οι έρευνες της Δικαιοσύνης θα είναι μυστικές, ενώ αυτές της Προανακριτικής θα γίνονται θέμα κάθε μέρα -μέσω διαρροών.

Να λοιπόν γιατί αντιδρά η αντιπολίτευση: Θα χάσει την ευκαιρία να έχει το θέμα συνεχώς στην επικαιρότητα είτε έχει δίκιο σε επιμέρους παρατηρήσεις είτε όχι. Συγγνώμη, αλλά αυτό που θέλουν λέγεται τζέρτζελο.

Κάθεσαι, λοιπον, και τους λές: Ρε παιδιά, αφού και σείς θέλετε να πάει ο Τριαντόπουλος στην Δικαιοσύνη, γιατί αντιδράτε τώρα που το ζητάει ο ίδιος; Ε, τότε ακούς του κόσμου τις ανοησίες.

Ότι η ΝΔ πήρε την απόφαση αυτή για να μην πάει στην Προανακριτική ο Μητσοτάκης(σιγά που θα πήγαινε…). Ότι θα γινόταν εξονυχιστική έρευνα με ερωτήσεις, με νέα στοιχεία κλπ(μα ακριβώς αυτό θα γίνει από την τακτική Δικαιοσύνη). Ότι παρακάμπτεται το Σύνταγμα(καμία παράκαμψη δεν υπάρχει, καθώς η Προανακριτική θα στείλει την υπόθεση στη Δικαιοσύνη, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα).

Εν τω μεταξύ ο πρωθυπουργός, με αφορμή την απόφαση του Τριαντόπουλου, ανακοίνωσε ότι θα καταργηθεί άμεσα η διάταξη περι διαγραφής(αποσβεστική προθεσμία) στο νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Και κάτι τελευταίο: Ο κόσμος χρόνια τώρα, βλέποντας ότι είναι άγονες οι διαδικασίες στη Βουλή σχετικά με την ποινική ευθύνη υπουργών, θέλει την παραπομπή στην Δικαιοσύνη χωρίς την μεσολάβηση της Βουλής.

Την ίδια θέση διατυπώνει η κυβέρνηση αλλά και το ΠΑΣΟΚ, κάτι που θα τεθεί ως θέμα στην Συνταγματική Αναθεώρηση. Αλήθεια, τι θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνολικά; Θα συμφωνήσουν ή θα κάνουν αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση;

“Δεν έχει σημασία πόσο μακριά πας αν πηγαίνεις προς τη λάθος κατεύθυνση.” – Γκαίτε

Αν πιστεύαμε ότι τα μεγάλα έργα στην Ελλάδα προχωρούν με σχεδιασμό και ακρίβεια, η σήραγγα της Κατεχάκη μας διέψευσε πανηγυρικά. Σκάβοντας 160 μέτρα στη λάθος κατεύθυνση, η Κοινοπραξία αποφάσισε να μας προσφέρει τη δική της εκδοχή του “Indiana Jones and the Last Crusade”: “Διάλεξαν λάθος σήραγγα.”Και το καλύτερο; Αν δεν είχε σηκώσει το θέμα το ΚΚΕ, μπορεί να είχαν συνεχίσει να σκάβουν μέχρι την Κηφισίας, αναζητώντας την έξοδο σαν άλλοι Μινώταυροι χαμένοι στο δικό τους λαβύρινθο.

Όχι, η σήραγγα δεν θα πέσει. Μπορεί, όμως, να βουλιάξει λίγο…

“Μικρά λάθη, μεγάλες καταστροφές.” – Μακιαβέλι

Από την κυβέρνηση, βέβαια, έσπευσαν να μας καθησυχάσουν: “Δεν σημαίνει ότι η σήραγγα θα πέσει.” Όχι, βέβαια! Μπορεί απλώς να βουλιάξει λίγο, έτσι, για να έχουμε μια αυθεντική εμπειρία “Titanic”, μόνο που αυτή τη φορά ο καπετάνιος θα είναι… ο υφυπουργός Υποδομών. Και αν αναρωτιέστε πώς γίνεται να χαθεί ένας τεράστιος εκσκαφέας και δεκάδες εργάτες για 160 ολόκληρα μέτρα χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα, θυμηθείτε: “Το μυστικό της επιτυχίας είναι η ειλικρίνεια. Αν μπορέσεις να την προσποιηθείς, τα κατάφερες.”– όπως θα έλεγε και ο Groucho Marx.

Το τουρ του Κυριάκου: Από τα υπουργεία στην επαρχία, με ενδιάμεση στάση… τις Βρυξέλλες

“Η τέχνη της πολιτικής είναι να φαίνεται ότι κάνεις κάτι, ενώ δεν κάνεις τίποτα.” – Νικολό Μακιαβέλι

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να φορέσει ξανά το tour jacket και να ξεκινήσει νέο γύρο επισκέψεων, λες και η χώρα είναι μουσική σκηνή και ο ίδιος headliner περιοδείας. Από τα υπουργεία στις περιφέρειες, με ενδιάμεσο σταθμό τη Σύνοδο Κορυφής, γιατί πάντα χρειάζεται λίγη ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα για να αλλάξει το αφήγημα. Πρώτος σταθμός, η Καβάλα – μια περιοχή που είδε το κυβερνητικό σχήμα να περνάει και να μην τη χαιρετάει, και τώρα περιμένει τον πρωθυπουργό, μπας και νιώσει ξανά «εντός πλάνου». Αν ο Μητσοτάκης είχε σκηνοθέτη, θα του έλεγε “λίγο πιο δραματικό το βλέμμα, λίγο πιο λαϊκή η προσέγγιση” – αλλά εδώ έχουμε πραγματικότητα, όχι παραγωγή του House of Cards.

Πρώτη στάση: Το υπουργείο που δεν… ανασχηματίζεται

“Τα προβλήματα δεν λύνονται με τα ίδια μυαλά που τα δημιούργησαν.” – Άλμπερτ Αϊνστάιν

Πριν από την ελληνική επαρχία, ο πρωθυπουργός έκανε  ένα πέρασμα από το Υποδομών και Μεταφορών, το υπουργείο που του πήρε περισσότερο χρόνο να «μαγειρέψει» στον ανασχηματισμό από ό,τι η μαγειρική ομάδα του Gordon Ramsay. Τα Τέμπη είναι το «καυτό» θέμα και το μήνυμα είναι σαφές: Εδώ γίνονται πράγματα (ή, τουλάχιστον, θα σας πούμε ότι γίνονται). Αν κάτι έχουμε μάθει από τις πολιτικές περιοδείες, είναι ότι πάντα συνοδεύονται από χαμόγελα, χειραψίες και δηλώσεις γεμάτες προσδοκίες. Το θέμα είναι αν αυτή τη φορά, η μουσική υπόκρουση της περιοδείας θα είναι ενθουσιώδης ή αν θα μοιάζει περισσότερο με το soundtrack του Titanic.

Ο Τσίπρας, το Χάρβαρντ και το φάντασμα του παρελθόντος

“Δεν φεύγεις ποτέ πραγματικά, αν ο κόσμος δεν σε ξεχάσει.” – Άλφρεντ Χίτσκοκ

Ο Αλέξης Τσίπρας φεύγει για τέσσερις εβδομάδες στην Αμερική, λες και είναι πρωταγωνιστής σε sequel του “Good Will Hunting”, αλλά αντί για μαθηματικές εξισώσεις, θα λύσει το μυστήριο της προοδευτικής ανασύνταξης. Το ταξίδι του μοιάζει με καθυστερημένη αποχώρηση – αυτό που όλοι περίμεναν να κάνει από την πρώτη στιγμή που άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάνει τώρα, λες και χρειάστηκε λίγος χρόνος για να το επεξεργαστεί. Και φυσικά, πριν κλείσει τη βαλίτσα του, πέταξε και μια πολιτική ατάκα για τον «νέο βηματισμό των προοδευτικών δυνάμεων» – κάτι σαν να αφήνεις ένα σημείωμα στο ψυγείο πριν φύγεις διακοπές, μπας και θυμηθούν ότι υπήρχες.

Τα σόσιαλ θυμούνται, αλλά η πολιτική προχωράει

“Η πολιτική δεν συγχωρεί τα κενά. Όταν φεύγεις, κάποιος άλλος παίρνει τη θέση σου.” – Μιτεράν

Την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζει τις σημειώσεις του για τα αμφιθέατρα του Χάρβαρντ, τα social media έχουν αναλάβει το έργο της αποκατάστασης της μνήμης του. Παλιά highlights, μεγάλες στιγμές, υπενθυμίσεις αρχηγικού βάρους – ένα digital comeback χωρίς φυσική παρουσία. Το ερώτημα, όμως, είναι αν αυτό έχει αντίκρισμα στην πραγματική πολιτική σκηνή. Γιατί όσο ο Τσίπρας κάνει ακαδημαϊκούς γύρους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Ζωή Κωνσταντοπούλου σαρώνει την αντισυστημική δυσαρέσκεια και το πολιτικό ρολόι δεν σταματά. Ίσως όταν τελειώσουν τα σεμινάρια, να δει αν υπάρχει ακόμα πολιτικός χώρος για να επιστρέψει – ή αν, όπως στο “Cast Away”, το καράβι έχει ήδη φύγει.

Ο Κωστής, ο Κυριάκος και η μάχη του επιτελικού θρόνου

“Η εξουσία δεν δίνεται, κατακτιέται.” – Φρανσουά Μιτεράν

Ο Κωστής Χατζηδάκης, με ύφος ήπιου τεχνοκράτη που δεν θέλει να ενοχλεί, αλλά πάντα βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, αφήνει πλέον τη σφραγίδα του στο κυβερνητικό σχήμα ως αντιπρόεδρος και συντονιστής. Και αν νομίζατε ότι η δουλειά του τελείωσε όταν αποχαιρέτησε το Υπουργείο Οικονομικών, γελαστήκατε. Γιατί ο Κωστής δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ούτε καν τον διάδοχό του, Κυριάκο Πιερρακάκη.Σε μια τελετή παράδοσης που περισσότερο έμοιαζε με αποχαιρετισμό… αφεντικού που απλά αλλάζει γραφείο, ο Χατζηδάκης φρόντισε να κάνει σαφές ότι θα συνεχίσει να κινεί νήματα και να επιβλέπει το έργο που άφησε πίσω. Αν ο Πιερρακάκης ένιωθε για λίγο άβολα, καλά έκανε.

Η σκιά του Κωστή και το πολιτικό manual της επιμονής

“Η πολιτική δεν είναι επιστήμη. Είναι τέχνη.” – Ότο φον Μπίσμαρκ

Ο νέος αντιπρόεδρος δεν μπήκε απλώς στο Μαξίμου, μπήκε με σχέδιο. Στρατηγική ομάδα, δικό του επικοινωνιακό επιτελείο, έλεγχος στα οικονομικά υπουργεία και φυσικά, στενή παρακολούθηση του υπουργείου Μεταφορών, που καίει όσο ποτέ μετά τα Τέμπη. Με άλλα λόγια, ο Κωστής φτιάχνει το δικό του μικρό πρωθυπουργικό γραφείο, σε απόσταση αναπνοής από τον Μητσοτάκη. Αν το επιτελικό κράτος ήταν άνθρωπος, θα είχε σηκώσει ήδη τα χέρια ψηλά. Ο Πιερρακάκης, λοιπόν, μπορεί να έχει τον τίτλο του Υπουργού Οικονομικών, αλλά ο Χατζηδάκης έχει το manual του πώς να κάνεις τη δουλειά χωρίς να φαίνεται ότι την κάνεις εσύ. Και στην πολιτική, αυτό μετράει περισσότερο.

Ο Μαρκόπουλος απασφαλίζει: Από συντονιστής σε «αποδιοπομπαίο τράγο»

“Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, αλλά οι ηττημένοι έχουν πάντα κάτι να πουν.” – Τσόρτσιλ

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος φαίνεται πως ανακάλυψε τη μαγεία του damage control, αφού κάθε φορά που μιλάει για την Εξεταστική Επιτροπή των Τεμπών, βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στη συγγραφή του πολιτικού του απομνημονεύματος. Το αφήγημά του; «Δεν φταίω εγώ, απλά συντόνιζα». Δηλαδή, ένας πρόεδρος επιτροπής που απλά παρέδιδε τα μικρόφωνα στους άλλους και περίμενε να δει τι θα συμβεί – κάτι σαν τον Τζεφ Μπρίτζες στο The Big Lebowski, αλλά με λιγότερη χαλαρότητα και περισσότερη πολιτική αυτοσυντήρηση.

Η Καρυστιανού, το blame game και το Μαξίμου που (δεν) ξεχνά

“Όποιος θέλει να αποφύγει τις ευθύνες, φροντίζει πρώτα να τις διαμοιράσει.” – Μακιαβέλι

Το «εγώ δεν αποφάσιζα τίποτα» ήταν μόνο η αρχή. Μεθοδικά, ο Μαρκόπουλος αφήνει να εννοηθεί ότι άλλοι είχαν την πραγματική εξουσία και άλλοι πήραν τις κρίσιμες αποφάσεις – δηλαδή, το Μαξίμου. Όμως, εκεί που η συζήτηση φαινόταν να περιστρέφεται γύρω από τη διαδικασία, έριξε και μια αναφορά στην Μαρία Καρυστιανού. Λες και η αναγνωρισιμότητά της ήταν μια παράπλευρη απώλεια του θεσμικού φιάσκου. «Από εδώ έγινε γνωστή», είπε, χωρίς να προσδιορίσει αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό – κάτι σαν «χάρη της κάναμε».

Ο Μαρκόπουλος ξέρει πως στη ΝΔ δεν ξεχνούν τόσο εύκολα, ειδικά όταν κάποιος επιλέγει να αφήσει υπονοούμενα αντί να κρατήσει χαμηλό προφίλ. Και μπορεί να λέει ότι θα γράψει βιβλίο για τις διαδικασίες, αλλά το πιθανότερο είναι πως το μόνο που γράφεται αυτή τη στιγμή είναι το πολιτικό του μέλλον – και δεν φαίνεται best seller.

Ζωή, δημοσκοπήσεις και το όνειρο της κορυφής

“Το πρόβλημα με τις δημοσκοπήσεις είναι ότι μας λένε τι σκεφτόμαστε, πριν προλάβουμε να το σκεφτούμε.” – Γουίνστον Τσόρτσιλ

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν έχει απλώς επιφυλάξεις για τις δημοσκοπήσεις, έχει και θεωρίες για το πώς λειτουργούν – περίπου όπως ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είχε θεωρίες για την ανθρώπινη ψυχολογία, αλλά με λίγο περισσότερη αγανάκτηση και λιγότερη υπαρξιακή σιωπή. Οι τηλεθεατές έμαθαν από την ίδια πως οι περισσότερες αντιδράσεις που λαμβάνει είναι “μα είναι δυνατόν να είναι πρώτη η ΝΔ;”, κάτι που καταγράφηκε τηλεοπτικά, όπως άλλοτε καταγραφόταν στα πρακτικά της Βουλής κάθε ρήξη της με τους θεσμούς.

Αν στην Πλεύση Ελευθερίας έχουν πειστεί ότι οι δημοσκοπήσεις δεν λένε την αλήθεια, επειδή η αλήθεια είναι αλλού, τότε το αφήγημα παίρνει μια μεταφυσική διάσταση που θα ζήλευε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Το 2025 δεν είναι 2015, η Ζωή δεν είναι Τσίπρας, κι αυτή είναι μια αλήθεια που ούτε εκείνη ούτε οι ψηφοφόροι της φαίνεται να αμφισβητούν – για πολύ διαφορετικούς λόγους.

Νίκος Παππάς: Ο θαυμαστής εκτός γραμμής

“Μερικές φορές, ο εχθρός του εχθρού σου δεν είναι ακριβώς φίλος σου.” – Κλεμανσό

Ο Νίκος Παππάς δηλώνει on camera ότι του αρέσει η Ζωή Κωνσταντοπούλου – ένα σχόλιο που μάλλον δεν βρήκε πολλούς πανηγυρισμούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρώην υπουργός και νυν ευρωβουλευτής αποφασίζει να παραβιάσει την κομματική γραμμή. Οι αιχμές του για το Μάτι και τα Τέμπη δείχνουν ότι έχει ανάγκη να ξεχωρίσει, όπως ένας δευτεροκλασάτος ηθοποιός που προσπαθεί να πάρει μεγαλύτερο ρόλο σε ταινία με προαποφασισμένο πρωταγωνιστή.

Κάποιος, ωστόσο, θα έπρεπε να του εξηγήσει πως η Πλεύση Ελευθερίας δεν είναι χώρος για κομματικούς αστέρες που αναζητούν νέο λιμάνι. Εκεί υπάρχει μόνο μία αντισυστημική πρωταγωνίστρια – και οι υπόλοιποι, απλά διαβάζουν τις ατάκες τους και περιμένουν το σκηνοθέτη να φωνάξει “cut”.

Το teaser του Χαρδαλιά: Όταν το political marketing θυμίζει 90s διαφήμιση ούζου

“Η πολιτική είναι η τέχνη του να πουλάς κάτι που ο κόσμος δεν ήξερε ότι χρειάζεται.” – Νικολό Μακιαβέλι

Όταν είδαμε το «διαφημιστικό» του Νίκου Χαρδαλιά με τη σύζυγό του, το πρώτο ερώτημα ήταν: Τι ακριβώς πουλάμε εδώ; Γιατί το teaser υποτίθεται ότι είναι για κάποια καμπάνια, για κάτι που δεν κάνουμε σωστά, αλλά τελικά θα το μάθουμε – και κάπου εκεί, ο γρίφος περιπλέκεται. Αν ήθελαν να αφήσουν απορίες, το πέτυχαν. Αν ήθελαν να κάνουν πολιτική επικοινωνία, τότε μάλλον μπέρδεψαν τις δεκαετίες και γύρισαν στα 90s, όταν τα υπονοούμενα και το υπερσεξουαλικοποιημένο χιούμορ θεωρούνταν «έξυπνα».

Το σεξ πουλάει, αλλά όχι παντού και όχι πάντα

“Η επιτυχία και η αποτυχία είναι δίδυμες αδελφές, το θέμα είναι ποια θα σου κάτσει.” – Αριστοτέλης Ωνάσης

Ο διαφημιστής που σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει υπονοούμενα και σκηνές «ζευγαρίσματος» για να πουλήσει… τι ακριβώς; μάλλον δεν έχει ενημερωθεί για το γεγονός ότι το σεξ δεν είναι πλέον το απόλυτο εργαλείο μάρκετινγκ, ειδικά όταν δεν έχει καμία σύνδεση με το μήνυμα. Γιατί αν δεν μπορείς να απαντήσεις στο ερώτημα «τι ακριβώς διαφημίζουμε εδώ;», τότε έχεις κάνει λάθος στο concept. Στην πολιτική, το να είσαι trendyδεν σημαίνει να θυμίζεις διαφήμιση ούζου του 1998. Σημαίνει να καταλαβαίνεις το κοινό σου και να μην το υποτιμάς. Και κάπου εδώ, θα είχε ενδιαφέρον να δούμε αν το teaser του Χαρδαλιά είχε δοκιμαστεί πρώτα σε focus group – ή αν ήταν απλώς μια αυθόρμητη έμπνευση του τύπου «πάμε να το γυρίσουμε και βλέπουμε».

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Ζωή Κωνσταντοπούλου
• Κυριάκος Πιερρακάκης
• Κωστής Χατζηδάκης
• Χρήστος Τριαντόπουλος