Ο Τσίπρας «ακούει από τα κάτω» και ο ΣΥΡΙΖΑ… παρακάτω – Γέφυρες λόγων και πολιτική Γερουλάνου… χωρίς βάρος – Κοινοβουλευτική… κηραλοιφή – Όταν η Βουλή γίνεται τηλεμάρκετινγκ για την… καράφλα 

Η πολιτική έχει ένα περίεργο χιούμορ. Εκεί που ένα κόμμα ψάχνει ακόμη να βρει ποιος κρατά το τιμόνι, ο πρώην αρχηγός του ετοιμάζει περιοδεία για να «ακούσει την κοινωνία». Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει εμφάνιση σε πρωτοβουλία «από τα κάτω», προφανώς γιατί «από τα πάνω» το σκηνικό παραμένει θολό.

Στη Θεσσαλονίκη θα πάει για να ακούσει. Στην Κοζάνη για να μιλήσει. Και στο πολιτικό παρασκήνιο όλοι περιμένουν να δουν πότε θα αποφασίσει αν θα επιστρέψει για να ηγηθεί. Μέχρι τότε, ο χώρος της Κεντροαριστεράς θυμίζει αίθουσα αναμονής: ο ΣΥΡΙΖΑ κοιτάζει προς την Ιθάκη του, η Νέα Αριστερά προς τον ορίζοντα, και το ΠΑΣΟΚ προς τις δημοσκοπήσεις.

Στο μεταξύ ο πρώην πρωθυπουργός σχολιάζει την εξωτερική πολιτική, κρατώντας τη γνωστή ισορροπία: στήριξη στην Κύπρο, αιχμές προς την κυβέρνηση και αναφορές στο διεθνές δίκαιο. Μια στάση που θυμίζει κάτι μεταξύ σχολιαστή διεθνών σχέσεων και πολιτικού σε φάση «στρατηγικής αναμονής».

Το πρόβλημα είναι ότι όσο ο Τσίπρας ακούει «από τα κάτω», η υπόλοιπη Αριστερά ακούει κυρίως τον ήχο της πολιτικής αμηχανίας. Γιατί όλοι ξέρουν πως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα δημιουργηθεί κίνημα πολιτών.

Είναι πότε θα δημιουργηθεί… κόμμα Τσίπρα.

Γέφυρες λόγων και πολιτική Γερουλάνου… χωρίς βάρος

Υπάρχει μια παλιά συνήθεια στην ελληνική πολιτική: όταν δεν έχεις ευθύνη διακυβέρνησης, μπορείς να μιλάς για «γέφυρες», «διαμεσολαβήσεις» και «διπλωματικές ισορροπίες» με την άνεση ενός πανεπιστημιακού σε αμφιθέατρο. Κάπως έτσι ακούστηκε και ο Παύλος Γερουλάνος από το βήμα της Βουλής, καλώντας την Ελλάδα να γίνει «γέφυρα συνεννόησης».

Το πρόβλημα είναι ότι στην εξωτερική πολιτική οι γέφυρες δεν χτίζονται με ρητορικές αναφορές στο διεθνές δίκαιο, αλλά με ισχύ, συμμαχίες και στρατηγική. Και κυρίως με επίγνωση ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι διπλωματικό σεμινάριο αλλά πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ξανά τη φράση «η Κύπρος κείται πλησίον», επιχειρώντας να στρέψει τα πυρά του προς την κυβέρνηση για το ενεργειακό καλώδιο. Μόνο που η ιστορία έχει μια ειρωνεία: οι μεγάλες φράσεις στην εξωτερική πολιτική κρίνονται όχι όταν λέγονται, αλλά όταν δοκιμάζονται.

Και τότε συνήθως αποδεικνύεται ότι ανάμεσα στη θεωρία του «έντιμου διαμεσολαβητή» και στην πραγματικότητα της γεωπολιτικής υπάρχει μια μεγάλη απόσταση.

Τόσο μεγάλη, όσο και η απόσταση ανάμεσα στις ωραίες κοινοβουλευτικές ατάκες και στη σκληρή δουλειά της εξωτερικής πολιτικής.

Κοινοβουλευτική… κηραλοιφή – Όταν η Βουλή γίνεται τηλεμάρκετινγκ για την… καράφλα 

Στην ελληνική πολιτική έχουμε δει πολλά. Φωνές, καταγγελίες, ύβρεις, ιστορικές ατάκες. Αλλά το να φτάνει επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής για την… καράφλα, μάλλον ανεβάζει τον κοινοβουλευτικό διάλογο σε νέο επίπεδο.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος αποφάσισε να ενημερώσει τον Νικήτα Κακλαμάνη ότι ο ανεξάρτητος βουλευτής Κώστας Φλώρος τον αποκάλεσε «απατεώνα, σαχλαμάρα και καράφλα». Σχεδόν θα περίμενε κανείς να ζητήσει και συγκρότηση εξεταστικής για την… τριχοφυΐα.

Η απάντηση του Φλώρου, βέβαια, δεν άφησε περιθώρια παρεξήγησης. Δεν είπε – λέει – «καράφλα». Είπε απλώς στον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης να πάει να πουλήσει καμία κηραλοιφή για την καράφλα. Δηλαδή, όχι προσβολή. Περισσότερο… επιχειρηματική συμβουλή.

Και κάπως έτσι, ενώ η Βουλή συζητούσε για Χρυσή Αυγή και πολιτικές ευθύνες, το κοινοβουλευτικό επίπεδο κατέληξε σε debate αισθητικής κεφαλής και καλλυντικών προϊόντων.

Το μόνο που λείπει πλέον είναι να ανοίξει και τηλεοπτικό παράθυρο:
«Καράφλα; Μην ανησυχείτε. Η λύση υπάρχει – και μάλιστα με κοινοβουλευτική πιστοποίηση».

Γιατί τελικά, στην ελληνική πολιτική μπορεί να λείπουν οι λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα. Αλλά για τις καράφλες… φαίνεται πως υπάρχει πάντα πρόταση.

• BLACK BOOK
• Αλέξης Τσίπρας