Ο Τσίπρας πρώτα τον διέσπασε και μετά έδωσε εντολή διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ – Το rebranding που δεν ήρθε ποτέ – Αυλωνίτης: Από την κριτική στη λάσπη με την ΕΣΗΕΑ να κάνει ότι δεν ακούει – «Τσιμπάει» η ΝΔ, αλλά η κοινωνία… δεν πείθεται

Ο «κηπουρός» έστειλε το μήνυμα. Και δεν χρειάστηκε καν να το πει ο ίδιος.
Ο Αλέξης Τσίπρας, δια του Γιώργου Βασιλειάδη, άνοιξε επισήμως τη συζήτηση για κάτι που μέχρι χθες ψιθυριζόταν στα πηγαδάκια: διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς ως… προϋπόθεση ανασύνθεσης.

Με απλά λόγια;
Πρώτα τα σπας. Μετά τα μαζεύεις. Και μετά τα ξαναστήνεις – αυτή τη φορά «σωστά».

Η ειρωνεία δεν κρύβεται:
Ο άνθρωπος που παρέδωσε έναν ΣΥΡΙΖΑ από κυβερνητικό κόμμα σε πολυκομματικό παζλ της Αριστεράς, τώρα εμφανίζεται ως αρχιτέκτονας της «νέας ενότητας». Σαν να καίγεται το σπίτι και ο ιδιοκτήτης να επιστρέφει με τα σχέδια ανακαίνισης.

Και κάπου εκεί, ήρθαν και τα «καρφιά».

Ο Παύλος Πολάκης δεν μάσησε:
«Ξέχασέ το, Γιώργο» – και μαζί ένα ειρωνικό προσκλητήριο με… λουλούδια προς Βασιλειάδη και Καρτερό.
Μετάφραση πολιτική: το έργο δεν παίζεται χωρίς καβγά.

Η Κουμουνδούρου από την άλλη, σε mood θεσμικής ψυχραιμίας, μιλά για «ενότητα» και «όχι διάλυση».
Αλλά όταν η συζήτηση ξεκινά με το «να τα διαλύσουμε όλα», το αφήγημα της ενότητας μοιάζει περισσότερο με damage control παρά με στρατηγική.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα γίνει νέο κόμμα.
Το ερώτημα είναι ποιος θα μείνει όρθιος μέχρι τότε.

Γιατί όταν ο «κηπουρός» αποφασίζει να ξαναφυτέψει το χωράφι,
κάποια δέντρα απλώς… ξεριζώνονται. Το συμπέρασμα είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας πλέον όχι μόνο δεν μπορεί να ανασυνθέσει αλλά να μόνο να διαλύσει.

Το rebranding που δεν ήρθε ποτέ

Το δοκίμασε. Το πίστεψε. Το πούλησε. Αλλά δεν του βγήκε.

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε ένα πολιτικό rebranding (ριμπράντινγκ – επανατοποθέτηση) με στόχο να επιστρέψει ως κάτι «νέο», πιο θεσμικό, πιο ώριμο, πιο… ευρωπαϊκό.
Χωρίς συνθήματα, χωρίς τοξικότητα, χωρίς το παλιό αντισυστημικό φορτίο.

Κράτησε λίγο.

Γιατί η πολιτική δεν είναι packaging. Είναι μνήμη.
Και η μνήμη δεν αλλάζει με νέο λογότυπο.

Στην πράξη, το rebranding κατέρρευσε πριν καν ολοκληρωθεί:
– Δεν απέκτησε νέο αφήγημα
– Δεν έφερε νέα πρόσωπα
– Δεν έπεισε ότι πρόκειται για «άλλο» πολιτικό σχέδιο

Και κάπως έτσι, οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις» επανήλθαν.
Ρητορική παλιάς κοπής, επιθέσεις στο σύστημα, γνώριμες λέξεις – απλώς σε πιο… γυαλισμένη εκδοχή.

Το πρόβλημα;
Όταν το κοινό έχει ήδη δει το έργο, δεν εντυπωσιάζεται από το remake.

Και τώρα, αντί για rebranding, ανοίγει κουβέντα για… διάλυση και επανίδρυση.
Σαν να παραδέχεσαι ότι το προϊόν δεν σώζεται με redesign.

Στην πολιτική, όμως, υπάρχει ένας κανόνας:
Αν χρειάζεται να γκρεμίσεις τα πάντα για να ξαναχτίσεις,
ίσως το πρόβλημα δεν ήταν το brand.

Ίσως ήταν ο δημιουργός.

Αυλωνίτης: Από την κριτική στη λάσπη με μια φράση και η ΕΣΗΕΑ κάνει ότι δεν ακούει 

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κριτική και στη χυδαία γενίκευση.
Ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης την πέρασε… τρέχοντας.

Με μια φράση περί «δημοσιογράφων που εξυπηρετούν αφεντικά», επέλεξε να πετάξει στον ίδιο κουβά έναν ολόκληρο επαγγελματικό χώρο. Χωρίς στοιχεία. Χωρίς ονόματα. Χωρίς τεκμηρίωση.
Μόνο υπαινιγμοί και εύκολες κατηγορίες – το αγαπημένο καταφύγιο όσων δεν έχουν κάτι σοβαρό να πουν.

Αν αυτό είναι πολιτικός λόγος, τότε έχουμε κατεβάσει πολύ τον πήχη.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για κριτική στα media.
Μιλάμε για στοχοποίηση συλλήβδην.
Για μια ρητορική που δεν διαχωρίζει, δεν αποδεικνύει, δεν εξηγεί – απλώς απαξιώνει.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα «παραπολιτικά» και αρχίζουν τα θεσμικά.

Η ΕΣΗΕΑ δεν μπορεί να κάνει πως δεν άκουσε.
Δεν είναι θέμα ευαισθησίας. Είναι θέμα θεσμικής ευθύνης.

Γιατί όταν ένας πολιτικός αφήνει υπονοούμενα ότι «οι δημοσιογράφοι τα παίρνουν», χωρίς να αποδεικνύει τίποτα, δεν πλήττει πρόσωπα – πλήττει την ίδια την έννοια της ενημέρωσης.

Και η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι ανοχή.

Αν υπάρχουν στοιχεία, να κατατεθούν.
Αν δεν υπάρχουν, τότε αυτό που μένει είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο:
η κανονικοποίηση της λάσπης ως πολιτικού επιχειρήματος.

Και εκεί, δεν εκτίθεται η δημοσιογραφία.
Εκτίθεται όποιος την στοχοποιεί.

GPO: «Τσιμπάει» η ΝΔ, αλλά η κοινωνία… δεν πείθεται

Κάτι ανεβαίνει, αλλά κάτι δεν κολλάει.

Η Νέα Δημοκρατία «τσιμπάει» δημοσκοπικά, αλλά η εικόνα πίσω από τα νούμερα θυμίζει περισσότερο πολιτική ανοχή παρά πολιτική έγκριση. Γιατί την ίδια στιγμή που καταγράφει άνοδο, σχεδόν 2 στους 3 ζητούν αλλαγή κυβέρνησης. Με άλλα λόγια: ανεβαίνει… χωρίς ενθουσιασμό.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παραπολιτικό ενδιαφέρον.

Η κοινωνία λέει «όχι» στην καθημερινότητα, αλλά «ναι» στην αυτοδυναμία.
Δηλαδή αποδοκιμάζει την πολιτική, αλλά φοβάται το χάος.
Ψηφίζει με το μυαλό, όχι με την καρδιά.

Στο οικονομικό πεδίο, η εικόνα είναι ακόμη πιο καθαρή:
Η αύξηση του κατώτατου μισθού απορρίπτεται σχεδόν καθολικά ως ανεπαρκής.
Τα μέτρα για την ακρίβεια δεν πείθουν.
Και ο πόλεμος λειτουργεί ως μόνιμη απειλή πάνω από την αγορά.

Και όμως, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη δυσαρέσκεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε επίπεδα… πολιτικής επιβίωσης.
Η Νέα Αριστερά παραμένει στο περιθώριο.
Το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει, αλλά όχι αρκετά για να απειλήσει σοβαρά.

Δημοσκόπηση GPO: Μπροστά η ΝΔ με καθαρή διαφορά, όμως 6 στους 10 ζητούν αλλαγή κυβέρνησης

Και κάπου εκεί, εμφανίζονται «νέοι παίκτες» στο τραπέζι – από τον Τσίπρα μέχρι την Καρυστιανού – με διψήφια δυνητική απήχηση, αλλά χωρίς ακόμα πραγματική πολιτική συγκρότηση.

Το πιο ηχηρό στοιχείο όμως δεν είναι καν τα ποσοστά.

Είναι ότι το 64,7% θεωρεί πως η Πολιτεία δεν διασφαλίζει καν τη δίκη για τα Τέμπη.
Και το 77,9% κρατά ψηλά το θέμα των υποκλοπών.

Με απλά λόγια:
Η δυσπιστία δεν είναι συγκυριακή. Είναι δομική.

Το συμπέρασμα;
Η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο.
Η αντιπολίτευση χάνει ευκαιρίες.
Και η κοινωνία… περιμένει κάτι που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί.

Σε αυτό το κενό, δεν κερδίζει κανείς.
Απλώς ανακυκλώνεται το ίδιο σκηνικό – με λίγο διαφορετικά ποσοστά κάθε φορά.

• Αλέξης Τσίπρας