Οι 87 Παίζουν “Game of Thrones” – Ζητούν από Φάμελλο «βολέματα» για Ζαχαριάδη, Θεοχαρόπουλο και ΣΙΑ – “The Great Escape” της Κουμουνδούρου – Και το… Όσκαρ σε Μέρκελ και Τσίπρα

Αγαπητοί αναγνώστες, καλώς ήρθατε σε ένα ανατρεπτικό παρασκήνιο των «Hard Talks» εκεί γίνεται προσκήνιο και οι αλήθειες δεν φοβούνται τις λέξεις. Σήμερα, ταξιδεύουμε μέσα από τη «Μάχη της Κουμουνδούρου», τον αγώνα επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, και τις πολιτικές ίντριγκες που θυμίζουν σκηνές από βραβευμένες ταινίες. Όπου η πολιτική γίνεται δράμα και οι πρωταγωνιστές παλεύουν για ρόλους σε ένα έργο που δεν έχει ακόμα γραφτεί. Πάρτε θέσεις, η παράσταση ξεκινά!

«Ο Κύκλος των Χαμένων Στελεχών»

«Κανείς δεν είναι τόσο απελπιστικά σκλάβος όσο εκείνος που πιστεύει πως είναι ελεύθερος χωρίς να είναι» έλεγε ο Γκαίτε. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, η φράση αυτή φαντάζει τρομακτικά επίκαιρη, καθώς το κόμμα μοιάζει να παλεύει για την «επόμενη μέρα» μέσα από τους ρόλους που επιβάλλει η ομάδα των «87». Εδώ δεν μιλάμε για την ομώνυμη ταινία του Ίνιαρίτου, αλλά για ένα πολιτικό δράμα με άρωμα ελληνικής τραγωδίας, όπου οι θεατές γνωρίζουν την κατάληξη πριν από τους πρωταγωνιστές.

Η “Γλυκιά Ζωή” του Θανάση Θεοχαρόπουλου

Με ύφος που θυμίζει Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στη «Γλυκιά Ζωή», ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος φιλοδοξεί να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή ως κεντρικός εκφραστής των 87. Ξηλωμένος από συνεργάτης της Γιώτας Πούλου και με βαρύ βιογραφικό πόλωσης, ο κ. Θεοχαρόπουλος δείχνει να μην έχει αφήσει πίσω του τη «φλόγα» για κομβικές θέσεις. Οι κακές γλώσσες λένε πως βλέπει ήδη τον εαυτό του πίσω από το γραφείο του διευθυντή της ΚΟ, αλλά η πραγματικότητα ίσως τον προλάβει.

Ζαχαριάδης: Από τον «Πόλεμο των Άστρων» στο Μέτωπο του Κοινοβουλίου

Ο Κώστας Ζαχαριάδης, γνωστός για την τοξική του ρητορική, ενδέχεται να αναλάβει καθήκοντα εκπροσώπου Τύπου. Οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις τον τελευταίο καιρό θύμιζαν τον Νταρθ Βέιντερ του «Star Wars»: απειλητικός, αλλά κατά βάθος ανασφαλής. Με το κόμμα σε κρίση, ο Ζαχαριάδης επιμένει να διαγράφει αντί να ενώνει, ενώ η προοπτική του ως «πρόσωπο» του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ερωτήματα για την κατεύθυνση που θα πάρει το κόμμα.

Μπουλέκος: «Μομφάρχης» και Άξιος Διάδοχος;

Ο Γιάννης Μπουλέκος, ο άνθρωπος-σύμβολο του «αγώνα» κατά του Κασσελάκη, φαίνεται πως ανεβαίνει γοργά στην κομματική επετηρίδα. Όπως ο Σάκης Ρουβάς στο «Alter Ego», έτσι κι αυτός απολαμβάνει μια ξαφνική άνοδο, με βίντεο και φωτογραφίες που τον δείχνουν ως τον αφοσιωμένο συνεργάτη του νέου προέδρου. Ωστόσο, η διεκδίκηση του ίδιου ρόλου από τον Θεοχαρόπουλο υπόσχεται έντονο παρασκήνιο – ίσως και έναν «Εμφύλιο» αλά Μάρβελ.

Καλαματιανός vs Κεδίκογλου: Η “Μάχη της Ηλείας”

Το παιχνίδι ρόλων δεν σταματάει εδώ. Διονύσης Καλαματιανός και Συμεών Κεδίκογλου φέρονται να μάχονται για τη θέση του γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η σύγκρουσή τους θυμίζει την ταινία «Gladiator» με πρωταγωνιστές δύο πολιτικούς που θέλουν να κερδίσουν τη μάχη της επιβίωσης. Από τη μία οι 87 στηρίζουν τον Καλαματιανό, από την άλλη ο Κεδίκογλου μένει ως ο τελευταίος βουλευτής σε μια τεράστια γεωγραφική έκταση. Ποιος θα σηκώσει τελικά το τρόπαιο;

Η “Τέλεια Καταιγίδα” για τη Γραμματεία

Όμως, το μεγάλο στοίχημα είναι η θέση του γραμματέα του κόμματος. Οι 87, όπως οι «Εκδικητές» του MCU, φαίνεται πως θα επιβάλουν την πρότασή τους, διαμορφώνοντας ένα τοπίο που μοιάζει περισσότερο με «Τέλεια Καταιγίδα» παρά με συναινετική επιλογή. Εδώ κρίνεται όχι μόνο το μέλλον του κόμματος, αλλά και η πολιτική ισορροπία σε έναν χώρο που ακόμα ψάχνει τον βηματισμό του.

Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η δημοκρατία καταστρέφεται όταν η εξουσία είναι ιδιοκτησία λίγων». Στον ΣΥΡΙΖΑ, η εξουσία των 87 δείχνει να αγνοεί τα μαθήματα της Ιστορίας. Η επόμενη ημέρα ίσως αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη από ό,τι φαντάζονται.

Η Νέα Δημοκρατία και το “La La Land” της Αυτοδυναμίας

«Όλα για τη δόξα!» θα μπορούσε να είναι το σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας, που με ένα προβάδισμα 10 μονάδων έναντι του ΠΑΣΟΚ δείχνει να χορεύει ανέμελα στο πολιτικό της «La La Land». Με τη διαγραφή Σαμαρά να διχάζει κοινό και κριτικούς, το 42% χειροκροτεί την κίνηση, ενώ το 35% παραμένει σκεπτικό. Αλλά όπως και στην ταινία, η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί πιο σκληρή από το όνειρο.

ΠΑΣΟΚ: Από το “The Comeback Kid” στο «The Godfather»;

Το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει στη σκηνή της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το 14% να θυμίζει κάτι από τον παλιό του εαυτό. «Κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία» έλεγε ο Κέννεντυ, αλλά ο Ανδρουλάκης πρέπει να προσέξει. Με το Μαξίμου να προσπαθεί να τον σπρώξει σε σύγκρουση με τον Δούκα, η πολιτική του «οικογένεια» ίσως χρειαστεί τη δική της… “Omertà”.

ΣΥΡΙΖΑ: «Οι Γέφυρες του Μάντισον» Κατέρρευσαν

Με το 50% να δηλώνει αδιάφορο για την απώλεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει περισσότερο μια ξεχασμένη γέφυρα στη «Μέση του Πουθενά». Το 49% θεωρεί πως οι ευκαιρίες του έχουν τελειώσει, ενώ το 26% πιστεύει ότι η εκλογή Φάμελλου είναι το «τελευταίο εισιτήριο». Μόνο που η ιστορία δεν κάνει εκπτώσεις.

Κασσελάκης: Το “Joker” της Πολιτικής

Το «Κίνημα Δημοκρατίας» του Στέφανου Κασσελάκη μπαίνει στη Βουλή με 5% πριν καλά-καλά ιδρυθεί. Θυμίζει τον “Joker” του Χοακίν Φίνιξ: απρόβλεπτο, χαοτικό και εξαιρετικά ικανό να τραβήξει την προσοχή. Το 38% των πολιτών επικροτεί την ίδρυσή του, ενώ το 62% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μεταφέρει το ενδιαφέρον του. Ένα είναι σίγουρο: το show μόλις ξεκίνησε.

Το Πολιτικό Σκηνικό στο “Parasite”

Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί την πρωτοκαθεδρία, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παλεύουν για να πάρουν θέση στο τραπέζι. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Ελληνική Λύση μοιάζουν να κινούνται σε μια πολιτική εκδοχή του “Parasite”. Ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι επιβίωσης και ποιος θα μείνει να κοιτάζει από το υπόγειο της πολιτικής;

Όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης, «Η αλήθεια δεν ανήκει σε αυτόν που φωνάζει πιο δυνατά». Η Pulse δημοσκοπεί, τα κόμματα πανηγυρίζουν ή θρηνούν, και η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Η πολιτική σκηνή θυμίζει ταινία με πολλούς υποψήφιους για Όσκαρ και κανέναν πραγματικό νικητή.

“Don’t Look Up” για τις Υποκλοπές

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, στη θεσμική του πρεμιέρα ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, επιλέγει μια στρατηγική που θυμίζει το σενάριο του “Don’t Look Up”: όλοι βλέπουν τον μετεωρίτη (υποκλοπές), αλλά κανείς δεν μιλάει γι’ αυτόν. Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αισθανθεί την ανάγκη να το ανοίξει, τόσο το καλύτερο. Αν όχι, πάμε παρακάτω, με θέματα όπως η ακρίβεια και τα εργασιακά. Όπως έλεγε και ο Κικέρων, «ο χρόνος καταπίνει τα πάντα». Στην πολιτική, βέβαια, ο χρόνος έχει και τη συνήθεια να ανατινάζει καριέρες.

Ο Δούκας, το Predator και οι “Ασύνδετες” Συνδέσεις

Η Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται σε θέση άμυνας, καθώς το Μαξίμου προσπαθεί να συνδέσει το ΠΑΣΟΚ με τον Δήμο Αθηναίων και τον Χάρη Δούκα. Το αφήγημα θυμίζει το “The Big Short”, όπου κάθε σύνδεση μοιάζει με γρίφο που εξυπηρετεί έναν μεγαλύτερο στόχο: τη διαίρεση και τη σύγχυση. «Η διχόνοια είναι το όπλο του ηγέτη που δεν εμπιστεύεται την αλήθεια», θα μπορούσε να είχε πει κάποιος Αριστοτέλης του πολιτικού spin.

“The King’s Speech” στη Βουλή

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ετοιμάζεται για την πρώτη του μεγάλη ομιλία στη Βουλή. Όπως στον “Λόγο του Βασιλιά”, το βάρος της στιγμής είναι τεράστιο: πώς να πείσεις το κοινό ότι το κόμμα σου έχει περάσει από τη φάση της “κομπαρσίας” στη θέση του πρωταγωνιστή; Με την επιλογή τρίτου κοινοβουλευτικού εκπροσώπου να εκκρεμεί, η ομάδα μοιάζει να παλεύει με το σενάριο και όχι με την παράσταση.

“House of Cards” για ΠΑΣΟΚ και Μαξίμου

Οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ κάνουν λόγο για μια πρωτοφανή επίθεση σύνδεσης των πολιτικών του κινήματος με τον Δήμο Αθηναίων. Σαν να βλέπουμε μια νέα σεζόν του “House of Cards”, το Μαξίμου μοιάζει να βάζει τα θεμέλια για ένα παιχνίδι σύγκρουσης Ανδρουλάκη-Δούκα. Όμως, όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «ο ηγέτης που χτίζει με ρητορικές συγκρούσεις, ρισκάρει να μείνει μόνος του στις ερειπωμένες αυλές της εξουσίας».

Ο Κασσελάκης ανεβαίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ “φεύγει” και το παρασκήνιο φλέγεται

Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει την κλασική οσκαρική ταινία “The Great Escape”, με τους βουλευτές να ψάχνουν την έξοδο κινδύνου. Ο Σαρακιώτης ανεξαρτητοποιείται, ενώ ακούγονται κι άλλες «σφαγές» μέχρι τον Δεκέμβριο. Ο Σωκράτης Φάμελλος αγωνίζεται να κρατήσει το κόμμα όρθιο, αλλά όπως θα έλεγε και και ο Θουκυδίδης, «οι μεγαλύτερες ζημιές έρχονται από μέσα».

Κασσελάκης: “The Wolf of Parliament Street”

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει μετατραπεί σε έναν πολιτικό “Wolf of Wall Street”, μαγνητίζοντας όσους βλέπουν ευκαιρίες στο «Κίνημα Δημοκρατίας». Δημοσκοπικά, φλερτάρει με την πρωτιά έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όπως έλεγε ο Ρούσβελτ, «οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται όταν τις αρπάζεις, όχι όταν τις περιμένεις». Ο δρόμος μπροστά του είναι γεμάτος δυνατότητες και προκλήσεις.

“Ocean’s Eleven” με φόντο τους μουσουλμάνους βουλευτές

Το παρασκήνιο για την επιστροφή των δύο μουσουλμάνων βουλευτών στη ΝΕΑΡ θυμίζει την ταινία “Ocean’s Eleven”: φιλόδοξο, σύνθετο και γεμάτο ρίσκα. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει το τελευταίο του χαρτί για να επανέλθει στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά το σχέδιο μοιάζει πιο πολύ με πολιτικό τζόγο. Κι όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «όταν ένα λάθος επαναλαμβάνεται, γίνεται επιλογή». Το στοίχημα είναι ανοιχτό, αλλά το ρίσκο καραδοκεί.

“Ο Λύκος της Wall Street” στα Βαλκάνια

Όταν η Άνγκελα Μέρκελ εξήρε τον Αλέξη Τσίπρα για την «επιδεξιότητά» του να περάσει από το αντιμνημονιακό πάθος στην εφαρμογή μνημονίων, η ελληνική πολιτική σκηνή θύμισε τον “Λύκο της Wall Street”: όλα είναι θέμα πωλήσεων – ακόμη και η αλλαγή αφηγήματος. Ο Τσίπρας πούλησε στον ελληνικό λαό το «ΟΧΙ» και στην Ευρώπη το «ΝΑΙ». Όπως έλεγε και ο Σουν Τσου, «η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη».

Η Μέρκελ και το “Shape of Water” του Nord Stream

Η Άνγκελα Μέρκελ κυβέρνησε τη Γερμανία με θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλά το “Shape of Water” της εξάρτησης από τη Ρωσία θα την καταδιώκει για πάντα. Όπως ο Πλάτωνας προειδοποιούσε, «ο σοφός μιλάει γιατί έχει κάτι να πει, ο ανόητος γιατί πρέπει να πει κάτι». Η Μέρκελ δεν είπε ποτέ «mea culpa», αλλά προτίμησε το αφήγημα πως όλα έγιναν σωστά – φταίνε οι άνδρες, οι Σοσιαλδημοκράτες και τα… «πράσινα ανθρωπάκια».

Η Τέχνη της Αυταρέσκειας: Από τον Τσίπρα στη Μέρκελ

Η ειλικρίνεια είναι το πρώτο βήμα για την αλλαγή, λένε οι σοφοί, αλλά τόσο ο Τσίπρας όσο και η Μέρκελ επέλεξαν την τέχνη της αυταρέσκειας. Στην αυτοκριτική τους, θυμίζουν περισσότερο το “La La Land”: μια όμορφη, φαντασιακή αφήγηση που βολεύει όλους – εκτός από την Ιστορία. Όπως είπε και ο Διογένης, «αν ήμουν πεινασμένος, θα ζητούσα φαΐ. Αν διψούσα, θα ζητούσα νερό. Αλλά όταν ζητώ ειλικρίνεια, δεν μου δίνει κανείς».

Το παιχνίδι της εξουσίας δεν έχει σκηνοθέτη, παρά μόνο θεατές που διψούν για ανατροπές. Στον ΣΥΡΙΖΑ, το «Game of Thrones» είναι μόνο η αρχή, ενώ οι υπόλοιποι πολιτικοί θίασοι μοιάζουν να ετοιμάζονται για τις δικές τους μονομαχίες. Όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ, «όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή», και εμείς είμαστε εδώ για να αποκαλύψουμε το πραγματικό σενάριο πίσω από τις κουρτίνες. Μέχρι την επόμενη πράξη, να θυμάστε: στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

• Άνγκελα Μέρκελ
• Στέφανος Κασσελάκης