Οι διορθωτές των χαμένων οικοπέδων, οι φαντάροι του Σαμαρά, και η “Ζωή” που στοιχειώνει το ΠΑΣΟΚ – Τα δείπνα της αγωνίας και το φάντασμα της Κεντροαριστεράς

Όταν η πολιτική σου στρατηγική μοιάζει με το «Spotlight» – χρειάζεται αποκάλυψη, αλλά όχι… τόσο φως.

 «Η γη της επαγγελίας» (με οικόπεδα ή χωρίς)

Ξεκίνησε σαν μεταρρύθμιση. Κατέληξε σαν… καταστροφή ακινήτου.
Σε μια νύχτα, η αξία οικοπέδων εξαφανίστηκε σαν την αξιοπιστία του Αλ Πατσίνο στο “The Devil’s Advocate”(προφορά: Ντεβιλς Άντβοκιτ – ο συνήγορος του διαβόλου). Και ξαφνικά το Μαξίμου θυμήθηκε κάτι παλιές ατάκες περί κοινωνικής ευαισθησίας και δικαιοσύνης.

Η αποδοχή του λάθους ήρθε με τον ρυθμό που ο Κλιντ Ίστγουντ (προφορά: Κλιντ Ίστγουντ – Clint Eastwood) σηκώνει το βλέμμα: αργά, αλλά όταν το κάνει, καλύτερα να είσαι από την άλλη μεριά του πλάνου.
Η διόρθωση ψηφίστηκε, ο Κυριάκος επέστρεψε και, έστω και καθυστερημένα, η ζημιά επιδιορθώνεται. Αν και στην πολιτική, οι… αποδείξεις δεν κόβονται πάντα.

 «Ο φόβος τρώει τα θεμέλια της Δεξιάς»

Ο Βελόπουλος φοβάται. Όχι τους εξωγήινους, ούτε τα εμβόλια.
Φοβάται τον Αντώνη Σαμαρά.

Κι όταν ένας άνθρωπος που μοιράζει επιστολές του Ιησού νιώθει απειλή, μάλλον κάτι πολύ ανθρώπινο συμβαίνει.
Ο Σαμαράς δεν έχει μιλήσει ακόμα, αλλά κάνει αυτό που έκανε και ο Κάιζερ Σόζε στο “The Usual Suspects” ,  δεν χρειάζεται να εμφανιστεί για να γίνει θρύλος.

Ο Βελόπουλος του επιτέθηκε λέγοντας πως «τα έχει ψηφίσει όλα».
Που σημαίνει: «Άμα κατέβεις, με διαλύεις».
Ή, όπως θα έλεγε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο “Heat”: «Never get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat». Εκτός αν είσαι πρόεδρος κόμματος και φοβάσαι τον Αντώνη.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει… ή τουλάχιστον κάποιοι του επιστρέφουν

Η Νέα Αριστερά έχει περισσότερες διαρροές απ’ ό,τι πολιτικές απαντήσεις.
Κι όσο πλησιάζει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο περισσότεροι κάνουν κράτηση για την πτήση επιστροφής.

Τριάντα μέλη της κεντρικής επιτροπής φεύγουν – ή μάλλον επαναπατρίζονται. Γιατί η ΝΕΑΡ (όπως λέμε Νέα Ελπίδα Αριστεράς Ρεαλισμού… ή κάτι τέτοιο) αποδείχθηκε κάτι ανάμεσα σε “La La Land” και “The Revenant”– πολλά όνειρα, λίγη ζωή.

Το πείραμα να αντικαταστήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ με έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο πιο αριστερό, πέτυχε όσο πέτυχε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο να ζήσει φυσιολογικά μετά από την αρκούδα: με πολύ πόνο και καθόλου χαρά.

 «Η “Ζωή” είναι αλλού»

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν χρειάζεται να κάνει κάτι. Υπάρχει.
Και μόνο η παρουσία της λειτουργεί σαν το φάντασμα της “Sixth Sense” δεν την βλέπουν όλοι, αλλά κάποιοι νιώθουν ότι τους παρακολουθεί. Ιδίως το ΠΑΣΟΚ.

Όσο το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να μιλήσει για δικαιοσύνη, ελευθερία και διαφάνεια, τόσο πιο έντονα ακούγεται το «κι εσύ πού ήσουν όταν…».
Η Πλεύση δεν χρειάζεται καμπάνια. Το ΠΑΣΟΚ της τη φτιάχνει μόνο του, με κάθε μισή δήλωση και κάθε ολόκληρη υπεκφυγή.

 «Κανείς δεν θέλει να γίνει ο δεύτερος ρόλος»

Η ΝΔ κάνει διορθώσεις, ο Σαμαράς σχεδιάζει comeback σαν τον Rocky Balboa, η ΝΕΑΡ ξεμένει από μέλη, και η Ζωή απλώς περιμένει το επόμενο λάθος των άλλων.

Η πολιτική δεν είναι σινεμά. Εκτός αν μιλάμε για ελληνική πολιτική.
Εκεί είναι σινεμά. Και όλοι – πρωταγωνιστές, κομπάρσοι και σεναριογράφοι – παίζουν στο ίδιο δράμα: «Η ψήφος που γύρισε από τα Lidl».

«Ο πάγος, το βραχιολάκι και το τηλέφωνο του μέλλοντος»

Κάθε σχέση περνάει κρίσεις. Ακόμα και οι πολιτικές. Ειδικά όταν περιλαμβάνουν τον Άδωνη.

“The Revenant” ή πώς να επιβιώσεις σε συνθήκες ψύχρας

Δύο μήνες. Ούτε μήνας του μέλιτος δεν κρατά τόσο, πόσο μάλλον… ο πάγος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Άδωνης Γεωργιάδης συναντήθηκαν τελικά, έπειτα από σιωπή, αναβολές, και κάμποσα non paper που έμοιαζαν περισσότερο με σενάρια του “House of Cards” παρά με δελτία Τύπου.

Η χθεσινή επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο υπουργείο Υγείας ήταν κάτι ανάμεσα σε reboot  και sequel . Όχι όμως απαραίτητα επιτυχημένο: πιο πολύ σαν το “Godfather Part III” – έχεις δει τα δύο πρώτα, ελπίζεις σε κάτι συγκλονιστικό, αλλά τελικά θυμάσαι μόνο το meme του Μάικλ Κορλεόνε: “Just when I thought I was out, they pull me back in”.

Τα 1546 βήματα προς την ένστολη δυσφορία

Ο Άδωνης ήθελε να γίνει υπουργός Παιδείας. Έγινε Υγείας.
Μετά ήθελε να μιλήσει για τους αστυνομικούς. Μίλησε.
Και μετά μπήκε σε καραντίνα πολιτικής αποστασιοποίησης.

Η ανάρτησή του περί αυξήσεων στις Ένοπλες Δυνάμεις και τους ένστολους, δυο μέρες μετά την ακύρωση της συνάντησης, έκανε στο Μαξίμου τον ίδιο θόρυβο που κάνει ένας σεισμός σε πολυκατοικία του ’60.
Δεν το λες και “A Few Good Men” το teamwork.

Ακολούθησαν διαρροές, καρφώματα, και ένας υποδόριος εκνευρισμός, σαν τις παρενέργειες από κακό εμβόλιο: δεν σε σκοτώνει, αλλά σε ταλαιπωρεί και δεν θες δεύτερη δόση.

“The King’s Speech”, αλλά με τηλεφωνικό κέντρο

Η κυβέρνηση μπαίνει ξανά σε φάση «καθημερινότητας».
Και η καθημερινότητα στην Υγεία είναι πια… ψηφιακή.
Επιστροφή στην κανονικότητα με 1566: έναν τετραψήφιο αριθμό που θυμίζει έτος ανακάλυψης της Αμερικής, αλλά στην πραγματικότητα θα είναι το τηλεφώνημα της σωτηρίας.

Δεν θα σου απαντήσει για τη διάγνωσή σου – γιατί αυτό θέλει ακόμα μία θητεία. Αλλά θα σου πει πού να πας, πώς να πας, και τι σου πληρώνει το ταμείο.
Σαν ένα call center με… ψυχή. Ή έστω με ανθρώπινη φωνή.

Ο Μητσοτάκης το λέει «επαναστατικό αυτονόητο». Οι πολίτες το λένε «επιτέλους». Κι εμείς λέμε: αν για το αυτονόητο χρειάζονται τρία χρόνια και δυο κύκλοι παγετώνων, τι θα γίνει με τα δύσκολα;

Όταν η πολιτική γίνεται “The Ice Storm”

Οι πάγοι έλιωσαν, οι κάμερες έγραψαν, οι φωτογραφίες βγήκαν.
Όμως το πολιτικό σύμπαν του Άδωνη και του Κυριάκου παραμένει πιο αγχωτικό κι από το “Marriage Story” : πολλή ένταση, συγκινήσεις, και το κοινό στο τέλος να μην ξέρει αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Άδωνης είναι και παραμένει ένας πολιτικός που ξέρει πώς να επιβιώνει. Όχι σαν τον Λεονάρντο στον “Titanic” – αλλά σαν τον Λεονάρντο στο “The Wolf of Wall Street”: πάντα όρθιος, έστω και μέσα στο χάος.

«Τα δείπνα της αγωνίας και το φάντασμα της Κεντροαριστεράς»
ή αλλιώς: πώς να χτίσεις πολιτικό μέτωπο με μεζέδες και υποψίες

 «Guess Who’s Coming to Dinner»  – Η Λούκα, οι καλεσμένοι και το μενού της ανασφάλειας

Δεν ήταν το πρώτο. Ήταν όμως το πιο πολυσυζητημένο.
Το δείπνο της Λούκας Κατσέλη συγκέντρωσε ενδιαφέρον όχι γιατί σέρβιρε κάτι εξωτικό, αλλά γιατί προσπαθούσε να μαγειρέψει την πολιτική ενότητα της Κεντροαριστεράς. Και όσο κι αν το μενού είχε γεύση σοσιαλδημοκρατίας, η κουζίνα ήταν ακόμη πρόχειρη.

Ο Γιάννης Μαντζουράνης μίλησε για «ταμείο, αρχηγό και αρχείο».
Προσθέστε και μια χούφτα ρεαλισμό, γιατί χωρίς λεφτά, ηγέτη και μνήμη, ούτε brunch δεν βγαίνει, πόσο μάλλον κόμμα.

 «The Imitation Game» 

Όταν όλοι θέλουν να μοιάζουν με “προοδευτικοί”, αλλά κανείς δεν θέλει να μπει στην ίδια φωτογραφία

Οι καλεσμένοι ήταν προσεκτικά επιλεγμένοι.
Κανείς επίσημος από το ΠΑΣΟΚ. Κανείς πολύ κοντά στον Τσίπρα.
Το δείπνο είχε τον χαρακτήρα μεταπτυχιακού σε πολιτική φυσική: πολλές θεωρίες, καμία πράξη.

Η Έφη Αχτσιόγλου, ο Διονύσης Τεμπονέρας και ο Χάρης Καστανίδης συναντώνται στα Γιαννιτσά για να μιλήσουν για τη Δικαιοσύνη. Όχι όμως για την ενοποίηση των δυνάμεων.
Αυτό συμβαίνει μόνο στα πηγαδάκια και στα πρόχειρα.
Γιατί μπροστά σε κάμερες, κανείς δεν κάνει «πρόταση». Σαν να βρίσκεσαι στο “Marriage Story” (αλλά όλοι να αποφεύγουν τη σκηνή με το διαζύγιο.

 «The Social Network» 

Όλοι είναι φίλοι, αλλά κανείς δεν θέλει να πατήσει like

Στην Πάτρα, ο Αρβανίτης από ΣΥΡΙΖΑ, η Κατσέλη, η Αχτσιόγλου, ο Καστανίδης.
Ένα πάνελ που θυμίζει reunion από χαμένους φίλους στο Facebook.
Ευγενικές κουβέντες, προοδευτικές διατυπώσεις, και πίσω από τις λέξεις, το άβολο βλέμμα τού «ποιος θα κάνει πρώτος το λάθος να μιλήσει για κοινή κάθοδο».

Το ΠΑΣΟΚ; Παρών μόνο μερικώς και διστακτικά.
Όπως στο “Spotlight” ψάχνεις τα στοιχεία, αλλά κανείς δεν θέλει να ανοίξει τον φάκελο.

 «Lost in Translation» Ινστιτούτα, ή όταν η ενότητα κρύβεται πίσω από PowerPoint

Ο Δούκας δεν μιλά για συνεννόηση, αλλά μιλά για τις κοινωνικές συμμαχίες στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών.
Ο Φάμελλος καλεί σε ανοιχτό και κινηματικό διάλογο.
Η Ρεπούση βλέπει στον δήμαρχο Αθηναίων την ανατροπή.

Είναι συγκινητικό. Αν δεν ήταν τόσο αμήχανο.
Σαν το “Everything Everywhere All at Once” – Τα πάντα όλα μαζί): όλοι μιλάνε για ενότητα, αλλά σε παράλληλα σύμπαντα.

 «The Grand Budapest Hotel» 

Όλα δουλεύουν τέλεια στην επιφάνεια. Μέχρι να ανοίξεις την πόρτα της κουζίνας

Στις εσωκομματικές επαφές του ΠΑΣΟΚ, το μενού είναι διαφορετικό.
Γιώργος Παπανδρέου με Γερουλάνο και Δούκα – όχι για μέτωπο με ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για την «καρδιά του ΠΑΣΟΚ». Όποια κι αν είναι αυτή σήμερα.

Το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς δεν είναι οι διαφωνίες. Είναι ότι κανείς δεν ξέρει με ποιους διαφωνεί και για τι.
Ούτε κοινή πλατφόρμα υπάρχει. Ούτε κοινό αφήγημα. Ούτε αρχηγός.
Ή, όπως έλεγε και ο Forrest Gump : «Η πολιτική είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει. Εκτός αν είσαι στο ΠΑΣΟΚ – εκεί είναι πάντα… καρύδι.»

Όταν η ενότητα αναβάλλεται επ’ αόριστον – ή μέχρι το επόμενο δείπνο

Η αγωνία υπάρχει. Τα δείπνα συνεχίζονται. Οι προθέσεις περισσεύουν.
Αλλά χωρίς ταμείο, αρχηγό και αρχείο, μένεις με τις χαρτοπετσέτες.

• Αντώνης Σαμαράς
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής