Οι φαντάσματα της ΝΔ και ο Αντώνης του… μέλλοντος – Το μοντέλο Τριαντόπουλου, ο Καραμανλής και τα… κομπιουτεράκια – Πολάκης vs Κασσελάκης: Τα δικαστήρια έχουν και τηλεθέαση

Σε μια χώρα που τα φαντάσματα είναι πιο ζωντανά από την πολιτική βούληση, η Νέα Δημοκρατία ξαναβλέπει μπροστά της εκείνον τον «Αντώνη από τα παλιά». Όχι, δεν είναι ταινία εποχής, αν και μοιάζει να βγήκε από την αρχειοθήκη της Columbia Pictures των 90s. Ο Σαμαράς εμφανίζεται με το βλέμμα του ανθρώπου που δεν ξέχασε. Ούτε το 1993. Ούτε το 2015. Ούτε και ποιοι τον «τελείωσαν». Τώρα φημολογείται ότι θα το ανταποδώσει… θεσμικά.

Τα κατηγορητήρια, τα νούμερα και το άρωμα… Πολιτικής Άνοιξης

Το Μαξίμου, ψύχραιμο – όπως κάθε ήρωας σε ταινία πριν τη μεγάλη ανατροπή – λέει ότι δεν τρέχει τίποτα με τον Αντώνη. Μα αν δεν τρέχει τίποτα, γιατί ιδρώνουν οι επιτελείς με κάθε συνάντηση του Σαμαρά στη Μουρούζη; Γιατί ρωτάνε όλοι αν το νέο κόμμα θα λέγεται “Για την Ελλάδα”, λες και θα ‘ναι sequel του “Για την Πατρίδα και το Έθνος”; Και γιατί μιλούν για ατζέντα στα πρότυπα Τραμπ (προφέρεται: Τραμπ, όχι Τραμ…); Μήπως επειδή τα ποσοστά που αφήνει ακάλυπτα η ΝΔ είναι μεταξύ 16% και 23% – δηλαδή ό,τι ακριβώς χρειάζεται για να… μην ξαναβγεί κανείς αυτοδύναμος;

Οι πρόβες για νέο δεξιό κόμμα και οι μπουντουάρ ενδοσκόπησης

Η παρουσία του Καραμανλή (του Κώστα, όχι του άλλου που είναι σε… άλλη συχνότητα) σε κοινή εκδήλωση με τον Σαμαρά, μοιάζει με σκηνή από το “The King’s Speech”. Μιλάμε για δύο βετεράνους που δεν χρειάζεται να πουν πολλά: αρκεί να βγάλουν μια φωτογραφία. Στο Μαξίμου τρέμουν μην πετάξει κι ο Κώστας κάτι στα εθνικά και γίνει… Εθνικό Θέατρο. Το πρόβλημα δεν είναι πια αν ο Σαμαράς φτιάξει κόμμα. Είναι ότι κάποιοι θέλουν να πάει τους διαφωνούντες… πακέτο. Όχι σαν γεύμα, σαν κοινοβουλευτική μεταγραφή.

Το μοντέλο Τριαντόπουλου, ο Καραμανλής και τα… κομπιουτεράκια

Η ΝΔ, με πρόταση για πλημμέλημα στον Καραμανλή του ΟΣΕ, επιλέγει το γνωστό στυλ: όχι σκληρή ρήξη, αλλά light καταλογισμός. Μόνο που τα νούμερα της Προανακριτικής δεν βγαίνουν τόσο εύκολα – όχι όσο οι δηλώσεις του Μαρινάκη, που προειδοποιεί: «όποιος δεν ψηφίσει, φταίει». Τόσο απλά. Και τόσο… προεκλογικά. Με κομπιουτεράκια μετρούν όχι την αλήθεια, αλλά τις διαρροές. Και με αναμνήσεις μετρούν τη ζημιά.

Και κάπου εκεί, σε μια ταβέρνα της Καλαμάτας ίσως, γράφεται ο επίλογος της ταινίας. Τίτλος;
“Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο” – version 2.0. Σκηνοθεσία: Αντώνης Σαμαράς. Παραγωγή: Το Πουλέν. Διανομή: προσεχώς σε κάλπη κοντά σας.

Πολάκης vs Κασσελάκης: Τα δικαστήρια έχουν και τηλεθέαση

Ο ένας λέγεται «αψύς Σφακιανός», ο άλλος «εξαφανίσου από τη χώρα». Κάπως έτσι, χωρίς σενάριο αλλά με άφθονο δράμα, ξεκινάει το νέο reality της ελληνικής πολιτικής. Ο Στέφανος Κασσελάκης μηνύει τον Παύλο Πολάκη για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο Πολάκης απαντά χωρίς περιστροφές: «τον είπα απατεώνα και τον ξαναλέω». Το μόνο που έλειπε ήταν το κοντινό πλάνο με μουσική από The Godfather. Ή Mad Max: Fury Road – ανάλογα το αν είσαι Κουμουνδούρου ή Σφακιά.

Η «επαναλαμβανόμενη» ύβρις και το νέο καθεστώς στον ΣΥΡΙΖΑ

Η άρση της ασυλίας δεν είναι πρωτόγνωρη ιστορία για τον Παύλο. Έχει περάσει πιο πολλές φορές από την επιτροπή Δεοντολογίας απ’ ό,τι το Survivor από τα prime time. Η διαφορά τώρα είναι πως η μήνυση έρχεται από… μέσα. Όχι από κάποιον «κακό δεξιό», αλλά από τον άλλοτε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο Πολάκης εκπροσωπεί τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ των καταγγελιών, ο Κασσελάκης είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ των… Instagram μηνύσεων.

Όταν η Δεοντολογική επιτροπή θυμίζει Friends: όλοι κατά ενός

Η Νέα Δημοκρατία ψήφισε υπέρ της άρσης. Το ΠΑΣΟΚ επίσης – ήταν η πρώτη φορά που είπαν «ναι» σε κάτι χωρίς να τους το ζητήσει η ΝΔ. Η Πλεύση, η Νίκη, οι Σπαρτιάτες, όλοι μαζί μια μεγάλη αγκαλιά. Ακόμα κι η Νέα Αριστερά. Όπως έλεγε κι ο Αλ Πατσίνο στο Scent of a Woman (Άρωμα Γυναίκας): “I have seen boys like these before… they are nothing, they are cowards!” – μόνο που εδώ το λένε όλοι για όλους. Και με ύφος «ό,τι είχαμε, το φάγαμε».

Ο ΣΥΡΙΖΑ του ’23 μηνύει τον ΣΥΡΙΖΑ του ’15 – και το κοινό τρώει ποπ κορν

Αυτό δεν είναι πολιτική σύγκρουση. Είναι ο φροϋδικός πόλεμος του Εγώ με το Υπερεγώ. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα μηνύει τα καλύτερά του ένστικτα από το 2015. Και το κοινό παρακολουθεί αποσβολωμένο, ελπίζοντας ότι στην Ολομέλεια θα παρεμβληθεί και ένας τίτλος επεισοδίου: “The One Where Pavlos Loses Immunity”. Ή αλλιώς, “Breaking Syriza”, με guest εμφάνιση Λούη Τσάντα.

Ο Κασσελάκης πασάρει, ο ΣΥΡΙΖΑ παγώνει

Όταν ο Στέφανος Κασσελάκης ανακοίνωσε ότι «παραχωρεί» τους έξι βουλευτές του για να κατατεθεί η πρόταση προανακριτικής του ΣΥΡΙΖΑ για τα Τέμπη, κάποιοι στην Κουμουνδούρου νόμιζαν ότι είναι τρολάρισμα. Διότι καλή η πίεση για λογοδοσία, αλλά όταν σου προσφέρει ο Κασσελάκης το χέρι – ακόμα και μόνο για υπογραφή – ξαφνικά θυμάσαι την πολιτική αξιοπρέπεια, την ηθική καθαρότητα, τη θεσμική τάξη… και τις δημοσκοπήσεις. Διότι άλλο να μιλάς για τα Τέμπη, κι άλλο να εξηγείς στους συγγενείς των θυμάτων γιατί αρνήθηκες τις ψήφους που θα το πήγαιναν στη Βουλή.

Ο Αντώνης στον ρόλο του βασικού μάρτυρα – και του βασικού πονοκέφαλου

Ο Σαμαράς κατεβαίνει Ευελπίδων. Όχι για να στηρίξει κάποιον, αλλά για να καταθέσει ως μάρτυρας στην υπόθεση των «κουκουλοφόρων» της Novartis. Το μήνυμα που είχε στείλει ήδη με το άρθρο του στα «Νέα» ήταν απλό: «Αυτό δεν είναι κυβέρνηση ΝΔ, είναι κυβέρνηση Κυριάκου». Και τώρα πάει με φακέλους και ακονισμένη μνήμη, έτοιμος για μια κατάθεση που θα κάνει την κυβέρνηση να ψάχνει εφεδρικά ηρεμιστικά. Η ειρωνεία; Η ίδια υπόθεση που κάποτε εργαλειοποιήθηκε για την πτώση των πολιτικών αντιπάλων, τώρα ίσως ξεκλειδώσει εσωκομματικούς σεισμούς.

ΟΗΕ: Ραντεβού με Ρώσους, Ουκρανούς και την… ουδετερότητα made in Greece

Η Ελλάδα, στην προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, είπε «ναι» σε ρωσικό αίτημα για συνεδρίαση με τίτλο «Απειλές στην ειρήνη». Κάπως σαν να καλείς σε πάρτι τον ενοχλητικό γείτονα μόνο και μόνο επειδή σου χτύπησε το κουδούνι πρώτος. Πίσω απ’ το καθαρά διπλωματικό οk, κρύβεται το μόνιμο άγχος: να μη θυμώσει κανείς. Ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε η Μόσχα. Δύσκολη η ουδετερότητα όταν οι καρέκλες τρίζουν και τα γεωπολιτικά τραπέζια είναι στημένα για πόκερ με σημαδεμένη τράπουλα.

Αμάλθεια, υποβρύχια και το μήνυμα προς ανατολάς

Η Κύπρος επαναφέρει το σχέδιο «Αμάλθεια» για τη Γάζα. Με ρόλους για το Ισραήλ, τους Άραβες και την Ε.Ε., η Λευκωσία βάζει ξανά μπροστά τη soft power της περιοχής. Την ίδια ώρα, στο Αιγαίο τα ελληνικά υποβρύχια «στήνουν ενέδρες», με τη NAVTEX να γράφει πιο πολλά απ’ όσα λένε τα δελτία Τύπου. Αν το υποβρύχιο είχε Twitter, θα του αφαιρούσαν το blue check από τα memes που θα ανέβαζε για τους Τούρκους πλοιάρχους που περνάνε δίπλα από τη Χίο και… νιώθουν κάτι να τους κοιτάζει. Όχι οι κάμερες – τα 214.

Στο δικό μας πολιτικό θίασο, όλοι είναι πρωταγωνιστές

Από την Κουμουνδούρου μέχρι την Ευελπίδων και απ’ τη Χίο ως τον ΟΗΕ, η πολιτική στην Ελλάδα μοιάζει πλέον με Everything Everywhere All At Once (Τα Πάντα Όλα). Ο καθένας έχει την αλήθεια του, το αφήγημά του, τον τηλεοπτικό του ρόλο. Και οι πολίτες; Μεταξύ ντρίμπλας Κασσελάκη, καταγγελίας Σαμαρά και «ουδέτερης» γεωπολιτικής, πατάνε το mute και περιμένουν το επόμενο επεισόδιο. Γιατί κι εδώ, όπως στο Χόλιγουντ, τα σίκουελ είναι πάντα αναπόφευκτα.

Ελεος, ρε παιδιά!

Για τον Μητσοτάκη, την κυβέρνηση και το…επιτελικό  κράτος μπορείς να λές- και να κράζεις- μέχρι το πρωί. Αλλά για το θέμα της Μονής του Σινά, μπορείς να μου πείς που ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη του πρωθυπουργού;

Μόλις λίγες μέρες πριν από την απόφαση του Αιγυπτιακού Δικαστηρίου, ο…φίλος μας ο Αλ Σίσι διαβεβαίωνε τον Μητσοτάκη ότι θα μείνει αδιατάρακτο το καθεστώς της Μονής.

Κι όμως. Ο Αντώνης ο Σαμαράς μίλησε για… ανυποληψία της χώρας λόγω της απαράδεκτης αυτής εξέλιξης, ενισχύοντας την καταγγελία του περί ανυποληψίας και περιθωριοποίησης με αναφορά την ένταξη της Τουρκίας στους αμυντικούς εξοπλισμούς της Ευρώπης!

Συγκεκριμένα είπε: «Είναι πρωτοφανής και οδυνηρή η διεθνής ανυποληψία και περιθωριοποίηση της Ελλάδας. Τρέχουμε διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις».

Και ρωτάς: Εσυ τι θα έκανες, Αντώνη, αν ήσουν πρωθυπουργός μετά από την εξέλιξη αυτή; Θα…κήρυττες τον πόλεμο στην Αιγυπτο; Και εν πάση περιπτώσει, μπορείς να πείς με επιχειρήματα που ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη του Μητσοτάκη;

Σημειωτέον, ότι τις παρτίδες με τον Αλ Σίσι και την Αιγυπτο, τις άνοιξε η κυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου. Ετσι για να μην ξεχνιόμαστε. Και έκτοτε, όπως γράφαμε πρόσφατα, ο Αλ Σίσι ήρθε δυό φορές στη χώρα μας και έγινε δεκτός με τιμές και παράτες. Μία πριν από λίγες μέρες και μία παλιότερα, επι κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Πάντως, η δήλωση Σαμαρά μας φάνηκε σαν πρόβα τζενεράλε  πρώτον γι αυτά που θα πεί στις 17 Ιουνίου, μιλώντας για το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού(Εκεί θα μιλήσει επίσης και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής).Και, δεύτερον, για το κόμμα που (φαίνεται ότι) ετοιμάζει και για το οποίο γίνεται ήδη ντόρος.

Ακούγεται ότι στο Μαξίμου ανησυχούν. Και μάλλον έχουν δίκιο, γιατί όπως είναι σήμερα το πολιτικό σκηνικό, ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκαλέσει ο αστάθμητος παράγοντας ενός νέου κόμματος στα (δεξιά) πλευρά της ΝΔ…

• Αντώνης Σαμαράς
• Νέα Δημοκρατία
• Στέφανος Κασσελάκης