Οι original, οι μουσαφιραίοι, ο προοδευτισμός και ο θεατρινισμός

Στην Ελλάδα του «ότι δηλώσεις είσαι» του Γιάννη Τσαρούχη, όσα μέχρι χθες ήταν αδιανόητα, καθ´ οδόν για τις κάλπες γίνονται θεμιτά και λογικά.

Τέσσερα χρόνια μετά την συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου που κινούνται στις αποχρώσεις του βαθύ μπλε, ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι ήρθε η ώρα για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου. Όσο για τους πρόθυμους να συστρατευθούν, χωρίς κανένα πρόβλημα κάνουν delete (σβήνουν) τους αφορισμούς που εξαπέλυαν κατά της μνημονιακής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και ενώνουν τώρα τις δυνάμεις τους και τις φιλοδοξίες τους μαζί του.

Οταν και οι δύο πλευρές βλέπουν το φως το αληθινό όλως τυχαίως στην τελική ευθεία για τις εκλογές γεννούνται ερωτήματα ως προς τις προθέσεις και των δύο πλευρών.

Το διακύβευμα που θέτει ο Αλέξης Τσίπρας, να μπει αυτό το προοδευτικό μέτωπο ανάχωμα στην επέλαση της ακροδεξιάς και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών είναι επίκαιρο εδώ και χρόνια. Δεν προέκυψε ξαφνικά. Ο Σαλβίνι, η Λεπέν, το γερμανικό ακροδεξιό ΑFD, η αυστριακή ακροδεξιά χρόνια τώρα σπέρνουν σπόρους που φυτρώνουν σε δημοκρατίες και αναπτύσσονται γρήγορα σαν τα ζιζάνια. Τώρα ανακάλυψε τον κίνδυνο ο κ.Τσίπρας; Επίσης δεν συμμάχησε με την ευρωπαϊκή ελίτ των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της λιτότητας; Οι κυβιστήσεις (κοινώς κωλοτούμπες) δεν τον οδήγησαν στην αγκάλη της κυρίας Μέρκελ, που ήταν η αρχιτέκτων της δημοσιονομικής πειθαρχίας; Βλέπει τώρα ότι χάνει τις εκλογές και αναζητεί σωσίβιο επιχειρώντας διεμβολισμό στο ΚΙΝ.ΑΛ της κυρίας Φώφης Γεννηματά και δευτερευόντως στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη του οποίου οι ψηφοφόροι έχουν προφίλ που προσιδιάζει κυρίως στη ΝΔ.

Όσον αφορά στις περιβόητες μεταγραφές, ε, δεν πρόκειται και για το… ΝΒΑ της κεντροαριστεράς. Κομματικά άστεγοι είναι οι περισσότεροι και κάποιοι εξ αυτών εν κρυπτώ έκλεισαν θέσεις σε ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, πριν καν εκδηλωθούν υπέρ του. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί διεύρυνση η συστράτευση φίλων του κ. Σπίρτζη ή του κ. Κουρουμπλή.

Σαφώς και υπάρχουν ανάμεσα τους αρκετές σοβαρές περιπτώσεις που έχουν μια συνέπεια στα πιστεύω τους και δεν είναι γυρολόγοι. Αλλά η εικόνα που κυριαρχεί αυτήν την στιγμή είναι ότι πίσω από τις συγκλίσεις υπάρχουν συζητήσεις για ψηφοδέλτια. Χώρια που άρχισαν και κάποιες… αρρυθμίες. Ο Γιάννης Ραγκούσης αν και βγήκε από τους πρώτους ανοιχτά υπέρ ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εκτός υπουργικού νυμφώνος στον ανασχηματισμό και δεν υπέγραψε τη διακήρυξη των προοδευτικών στελεχών με τους περισσότερους από τους οποίους έσπευδαν από τη μία εκδήλωση στην άλλη που γίνονταν στο όνομα της προοδευτικής συμμαχίας.

Όσον αφορά στο πλήγμα που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΙΝ.ΑΛ, εάν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έκλεινε τα σενάρια προεκλογικής συνεργασίας, όντως, θα ήταν σοβαρό το πρόβλημα. Υπήρξε πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ. Είναι εμβληματικό πρόσωπο.

«Αυτοί που μας έλεγαν γερμανοτσολιάδες, τώρα μας θεωρούν πολύφερνες νύφες» δήλωσε (Σκάι). Διέψευσε και τα σενάρια που έφεραν τον Αλέξη Τσίπρα να επιθυμεί να τον προτείνει για Επίτροπο. «Θίγομαι και μόνο που ακούω ότι μου έγινε πρόταση» δήλωσε. Προεκλογικό τείχος στον ΣΥΡΙΖΑ σήκωσε και ο Κώστας Λαλιώτης τον οποίο επίσης έφεραν τα σενάρια να επιδιώκει γέφυρες ανάμεσα στη Χαριλάου Τρικούπη και το Μαξίμου.

Γενικά, πάντως, δεν είναι κακό να υπάρχει και μία αίσθηση του μέτρου. Οι προσχωρήσαντες επιχειρούν να μας πείσουν ότι συγκροτούν προοδευτικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι με τους βουλευτές των ΑΝΕΛ που παραμένουν στην κυβέρνηση και θα συμμετέχουν και στα ψηφοδέλτια κάποιοι από αυτούς. Προοδευτικό μέτωπο με δηλωμένους δεξιούς δεν μπορεί να υπάρχει.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι original Συριζαίοι αντιδρούν στους «μουσαφιραίους» και καταγγέλλουν «τυχοδιωκτισμό». Ένα «μέτωπο» που βασίζεται σε συναθροίσεις και μονολόγους ανακοινώσεων και όχι σε προγραμματικές συμφωνίες δεν είναι μια προοδευτική συμμαχία που θα ήταν καλό να υπάρχει για πολλούς λόγους. Γι αυτό και κινδυνεύει η «απεύθυνση» Τσίπρα στις προοδευτικές δυνάμεις να αποδειχθεί άλλη μία υπερμεγέθης πομφόλυγα.