Οι πανηγυρτζήδες των ημερών…

Χαρές και πανηγύρια σε κάποιες αυλές του ΣΥΡΙΖΑ-δημοσιογραφικές και κομματικές-για το διαζύγιο με τον Καμμένο. 

Ο ενας βλέπει την «δημοκρατική κοινή γνώμη» να υποδέχεται με «ουφ ανακούφισης» τον χωρισμό, άλλος ανέκραξε «επιτέλους τέλος» και πολλοί τρίβουν τα χέρια τους για το «βαρίδι» που τους άδειασε τη γωνιά…

Επειδή γνωριζόμαστε στην πιάτσα, ξέρουμε πολύ καλά ότι αρκετοί εξ αυτών θεωρούσαν τον Καμμένο βαμμένο Δεξιό, εθνικιστή και τουρκοφάγο.
Θα ήταν λογικό, λοιπόν, να αντιδράσουν σθεναρά όταν ο Τσίπρας απευθύνθηκε στον Καμμένο και συγκρότησε κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Αλλά δεν ακούστηκε κιχ. Δεν άσκησαν κριτική στον Τσίπρα για την επιλογή του. Δεν επαναστάτησαν. Ποιοί; Αυτοί που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους, και ξιφουλκούσαν με το παραμικρό εναντίον των εθνικιστών τύπου Καμμένου.

Ετσι, απλά και παστρικά έβαλαν στη θήκη το στίλβον μαχαίρι τους και σιώπησαν αιδημόνως, καταπίνοντας την οργή τους για την… ανίερη αυτή συμμαχία. Προείχε η συγκρότηση της αντιμνημονιακής κυβέρνησης…

Τώρα, φαίνεται να γυαλίζουν πάλι τις προοδευτικές κάμες για να τις στρέψουν ανακουφισμένοι εναντίον του Καμμένου και των ΑΝΕΛ.
Αλλά ξεχνούν ότι δεν ευθύνεται ο Καμμένος γι΄αυτό που είναι. Ποτέ δεν το έκρυψε. Κι έτσι πορεύτηκε στην τετραετή συνεργασία με τον Τσίπρα.
Αν ήταν συνεπείς προς τον εαυτό τους οι πανηγυρτζήδες των ημερών, στον Τσίπρα έπρεπε να κατευθύνουν τα πυρά τους για την επιλογή του. Να καταγγείλουν τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και να βρίσκονται απέναντι. Αυτό απαιτούσε η στοιχειώδης ιδεολογική συνέπεια.

Όμως τους βόλευε μια χαρά ο Καμμένος. Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε κυβέρνηση της Αριστεράς και οι ίδιοι δεν «θα ήσαν στα πράγματα» επι τέσσερα χρόνια, με ο,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για τις ιδέες , όσο και για την καθημερινότητά τους…

Ο Τσίπρας υπήρξε προσεκτικός, όταν χώρισε τα τσανάκια του με τον Καμμένο. Αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα επιδείξουν ανάλογη συμπεριφορά κάποιες δημοσιογραφικές και κομματικές συστοιχίες του ΣΥΡΙΖΑ.
Ισως γιατί η έννοια του αυτοσεβασμού τούς είναι άγνωστη…