Δημοσίευση: ’
Ένας υποψήφιος της ΝΔ (Μπογδάνος) έθεσε αφοριστικά-κατά πως συνηθίζει- ένα ερώτημα που εμπεριείχε και την απάντηση: «Είναι σοφός ένας λαός που ψήφισε Τσίπρα;».
Μέσα στη φούρια του δεν κατάλαβε ότι αυτοπαγιδεύτηκε: αν δεν είναι σοφός ο λαός που ψήφισε Τσίπρα, τώρα που προτιμά Μητσοτάκη τι είναι; Εκτός κι αν σε μια τετραετία ο λαός όχι μόνο ανέβλεψε αλλά έγινε σοφός…
Κάτι παρεμφερές έθεσαν πλαγίως και ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές. Υπαινίχθηκαν ότι πιθανώς ο λαός… δεν κατάλαβε την πολιτική της κυβέρνησης, γι αυτό και ψήφισε κατά συγκεκριμένο τρόπο, υποχρεώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε σοβαρή ήττα.
Φυσικά, το θέμα δεν είναι ο αφορισμός του πληθωρικού και φρενήρους υποψηφίου της ΝΔ ούτε οι αμήχανες ερμηνείες στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, αλλά η ουσία: Τι είναι τελικά ο λαός;
Σοφός στις εκάστοτε επιλογές του ή μάζα που άγεται και φέρεται; Ένα σύνολο εγκλωβισμένο στις ανάγκες και την απελπισία του, κοινωνία μονόφθαλμη και εξαρτημένη ή ένας κόσμος που εκ περιτροπής ελπίζει, απελπίζεται, θυμώνει, τιμωρεί, επενδύει (σε κόμματα και πολιτικούς), αποκαρδιώνεται και ούτω καθεξής;
Κατ΄αρχάς- και κατ΄αρχήν- ο λαός είναι πολύπλοκο όλον. Υπάρχουν τάξεις και κοινωνικά στρώματα με διαφορετικά συμφέροντα. Καθένα από τα στρώματα αυτά επιδιώκει θεσμικώς ή άλλως πως να κατακτήσει ή να συντηρήσει δικαιώματα και συμφέροντα.
Όμως υπάρχει ένας μέσος όρος κοινών επιδιώξεων, που ξεπερνά τις επιμέρους στοχεύσεις. Η βελτίωση του κρατικού μηχανισμού φερ’ ειπείν, η απαλλαγή από τα δεινά της γραφειοκρατίας και της ευνοιοκρατίας, οι ανθρώπινες συνθήκες ζωής (σκουπίδια, ασφάλεια, οικολογική προοπτική κ.α.).
Ειδικά σε δύσκολες ή οριακές εποχές (π.χ. πτώχευση/Μνημόνιο) η κοινή συνισταμένη επιδιώξεων και προσδοκιών της πλειονότητος καθίσταται φανερή παρά ποτέ. Τότε, η απογοήτευση, η ανασφάλεια και η αγωνία της επιβίωσης σχηματίζουν ποταμούς οργής και καθιστούν την κάλπη υποδοχέα τιμωρητικής ψήφου αλλά και αφετηρία νέων ελπίδων.
Ευκολόπιστος και προδομένος, λοιπόν, ο λαός; Εν τινι μέτρω, ναι, αν θεωρήσουμε ο συγκεκριμένος στίχος του Διονυσίου Σολωμού έχει διαχρονική αξία.
Ο ευκολόπιστος είναι καλών προθέσεων άνθρωπος. Που απογοητεύεται και αισθάνεται προδομένος γιατί είδε την ελπίδα που είχε επενδύσει να γίνεται λιώμα κάτω από τις ερπύστριες πολιτικών απατεώνων ή να μαραίνεται λόγω ανικανότητος των εκάστοτε κυβερνώντων.
Με άλλα λόγια, ο κόσμος πείθεται, πιστώνει και περιμένει. Βιώνει, απογοητεύεται, θυμώνει και τιμωρεί. Κι άντε πάλι από την αρχή. Με στόχο πάντα την βελτίωση ή την αναγέννηση. Και με κριτήριο τον ρεαλισμό-τι μπορεί να γίνει υπό ορισμένες συνθήκες- ή σπανίως το ιλιγγιώδες της ουτοπίας.
Παρένθεση: ας αφήσουμε στην άκρη βαρείς χαρακτηρισμούς-προϊόντα καταγγελτικής ευκολίας και συνωμοσιολογίας -, όπως «προδότες πολιτικοί» . Η έννοια της προδοσίας αυτής δεν έχει καμία σχέση με τις διαψευσμένες προσδοκίες εκείνων που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους σε κάποιο κόμμα, πρόγραμμα ή σύνθημα και αισθάνονται προδομένοι.
Όσοι, λοιπόν, θεωρούν ότι «ο λαός δεν καταλαβαίνει», ας βγάλουν τις δικές τους παρωπίδες κι ας δουν από το ύψος του αλαζονικού τους άμβωνα τι δεν πάει καλά με το πρόγραμμα και τις θέσεις τους. Αυτό αφορά κυρίως την πάσης φύσεως δογματική Αριστερά που παραμένει καθηλωμένη σε λυμφατικά ποσοστά επί δεκαετίες…
Σε ο,τι αφορά τους υπόλοιπους, δεν πρωτοτυπούν. Ο λαός χαρακτηρίζεται σοφός ή ανώριμος, υμνείται ή απαξιώνεται ανάλογα με τον ευμενές η δυσμενές της κρίσης του κόσμου προς αυτούς. Κόλακες ή εστέτ με υψωμένο φρύδι-καταπώς τους βολεύει…
Υπάρχει, βέβαια, και μια κατηγορία πολιτικών-η χειρότερη- που επιχειρεί να καταστήσει συνένοχο τον λαό για τις δικές τους τραγικές επιλογές. Κλασικό παράδειγμα εκείνο το ελεεινό «Μαζί τα φάγαμε».
Ελεεινό, διότι παρακάμπτει με θράσος το προφανές και αυτονόητο. Ότι ο λαός φέρεται όπως τον μάθεις. Όταν διαμορφώνεται ένα εκμαυλιστικό καθεστώς προϊούσης διαφθοράς και εξαρτήσεως (ρουσφέτια κλπ) την ευθύνη φέρουν πρωτίστως οι κυβερνώντες. Με τις άθλιες επιλογές και τον ανάλογο βίο τους (λαμογιές, κυνισμός κλπ).
Αυτά εκπαιδεύουν την κοινωνία. Και την εθίζουν να λειτουργεί ωφελιμιστικά, να εξαρτάται και να αποθεώνει το προσωπικό βόλεμα… Επίσης, όταν το κράτος υπάρχει ανίκανο, διεφθαρμένο και δυναστικό για την πλειονότητα, μοιραία την στρέφει σε ολισθηρούς παράδρομους, όπως το λάδωμα, η αυθαιρεσία και η παραβατικότητα.
Πάλι καλά, πάντως, που οι… πάνσοφοι της πολιτικής- κατά περίστασιν κόλακες ή λοιδοροί απέναντι στον λαό-, που δεν έχουν επιδιώξει μέχρι τώρα να ψηφίζει ένα τμήμα του λαού, κάνοντας πράξη την αριστοκρατική τους αντίληψη για την διακυβέρνηση και την κοινωνία…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr