Οι παρελάσεις, οι «Πρέσπες», οι προβοκάτσιες και η Χ.Α.

Το αμέσως προηγούμενο διάστημα, ιστοσελίδες, ιστολόγια και γενικώς διάφορα μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν εκτενώς στον κίνδυνο εκτεταμένων επεισοδίων στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, από πολίτες που αντιδρούν για την «κατάπτυστη» και «εθνοπροδοτική» συμφωνία των Πρεσπών.

Ορισμένοι πολιτικοί ορμώμενοι από τη δεξιά πολυκατοικία, αλλά και δημοσιολογούντες που τοποθετούνται στον ίδιο πολιτικό χώρο σχεδόν προεξόφλησαν τα έκτροπα, κατηγόρησαν θεούς, δαίμονες και την κυβέρνηση [φτου – φτου μακριά από μας] για την απαγόρευση του εμβατηρίου «Μακεδονία Ξακουστή», το οποίο όχι μόνο δεν απαγορεύτηκε αλλά παιάνισε κανονικά στην Αθήνα και τις περισσότερες πόλεις της Ελλάδος.

Τις ημέρες πριν τις παρελάσεις, πολλοί ήταν αυτοί που «έπαιξαν» εκ νέου με τις «πατριωτικές ευαισθησίες» [έτσι τις αποκαλούν οι ίδιοι] των πολιτών. Έστησαν σενάρια «αγανακτισμένων μακεδονομάχων» που κυνηγούν «προδότες πολιτικούς» που τα παίρνουν απ τον Ζάεφ, οραματίστηκαν σκηνές αντίστοιχες με αυτές της 28ης Οκτώβρη του 2011, όταν η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη διακόπηκε υπό το βάρος των αντιδράσεων για το δεύτερο πακέτο βοήθειας [ή απλώς το δεύτερο μνημόνιο] που είχε συμφωνήσει λίγες ημέρες πριν ο Γιώργος Παπανδρέου στις Βρυξέλλες. Οραματίστηκαν βίαιες διαμαρτυρίες, μούντζες, αυγά και κυνηγητά.

Τελικά τα όσα συνέβησαν την 25η Μαρτίου, μπορεί να απασχόλησαν τα δελτία ειδήσεων, μπορεί να κατέλαβαν χώρο στις αρχικές σελίδες διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης, ωστόσο απέχουν έτη φωτός από τις φαντασιώσεις όλων εκείνων που επένδυαν για ακόμη μια φορά σε σενάρια αποσταθεροποίησης «από τα κάτω», ώστε μετά αυτοί να έρθουν ως επίδοξοι σωτήρες που θα αποκαταστήσουν την ενότητα του Έθνους. Τα όσα διαδραματίστηκαν προχτές όμως απέχουν παρασάγγας από τα σενάρια «προβοκάτσιας», που διακινούσαν με ζέση στελέχη του κυβερνώντος κόμματος για να προλάβουν τις όποιες αντιδράσεις.

Τι έγινε πραγματικά στις παρελάσεις; Δύο είναι τα περιστατικά που κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να μας ανησυχούν, γιατί οι εορταστικές εκδηλώσεις στην υπόλοιπη Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν σε κόσμια πλαίσια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων:

Το πρώτο σημειώθηκε στη μακρινή Αυστραλία: Ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γιώργος Βαρεμένος αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την παρέλαση στη Μελβούρνη λόγω αποδοκιμασιών μερίδας συγκεντρωμένων. Οι πρακτικές – απόπειρα προπηλακισμών, εκτόξευση αντικειμένων- και τα συνθήματα, προσιδιάζουν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, αυτόν της Χρυσής Αυγής. Προς επίρρωση αυτής της εκτίμησης, ανάμεσα στους «μακεδονομάχους» που γιούχαραν τον Βαρεμένο ήταν και ο αρχηγός του νεοναζιστικού μορφώματος, στο Σίδνεϋ. Η απόσταση από την Αυστραλία έως την Ελλάδα είναι μεγάλη, και κάπου στη διαδρομή ξεθώριασε το φαιό χρώμα των διαμαρτυριών κατά του αντιπροέδρου της Βουλής. Στην Ελλάδα τα ΜΜΕ παρουσίασαν το περιστατικό ως αποδοκιμασίες ομογενών κατά βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το δεύτερο περιστατικό σημειώθηκε στην Καλλιθέα, με πρωταγωνιστές Χρυσαυγίτες που προσπάθησαν να προσεγγίσουν την μαθητική παρέλαση, απωθήθηκαν από την αστυνομία και απάντησαν με μολότοφ και πέτρες. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ένα «μπουμπούκι» που πρόσφατα είχε συμμετάσχει σε επίθεση κατά πακιστανού μικροπωλητή στη Σαλαμίνα.

Κοινή συνισταμένη των δύο περιστατικών; Και τα δύο κατέλαβαν αρκετά μεγάλο χώρο στην ειδησεογραφία των ημερών και μπόλικο τηλεοπτικό χρόνο. Ωστόσο όταν έπρεπε να γίνει αναφορά στους δράστες, αυτή ήταν δυσανάλογα μικρή με το μέγεθος που προσδόθηκε στα επεισόδια. Αντίστοιχα, κανένας πολιτικούς από αυτούς που περνιούνται για υπεύθυνοι και δημοκράτες δεν βρήκε έστω μία λέξη καταδίκης για της ασχήμιες στις οποίες επιδόθηκαν οι χρυσαυγίτες, που λέκιασαν με τις πράξεις τους την εθνική εορτή.

Δεν μπορώ να ξέρω τι κρύβεται πίσω από αυτή την περίεργη σιωπή. Το μόνο που ξέρω είναι πως όσοι σιωπούν, όσοι δεν καταδικάζουν και δεν δείχνουν με σαφήνεια προς το μέρος της Χ.Α. και χρησιμοποιούν επιχειρήματα του τύπου «ναι μεν, αλλά…», εθελοτυφλούν και με τον τρόπο τους συμβάλλουν στην εκτροφή του τέρατος του νεοναζισμού που βρήκε πρόσφορο έδαφος να σκορπίσει το δηλητήριό του με πρόφαση τις διαμαρτυρίες και τις διαφωνίες ενός μεγάλου μέρους των πολιτών για το «Μακεδονικό».

Γιατί αν δεν απομονωθούν οι Χρυσαυγίτες από το πολιτικό σύστημα, από τα ΜΜΕ αλλά και από την ίδια την κοινωνία, τότε θα τους ξαναδούμε να επανέρχονται δριμύτεροι και την επαύριο των εκλογών θα αναλωνόμαστε σε αναλύσεις για να βρούμε τους λόγους που πήραν διψήφιο ποσοστό.

 

 

 

• 25η Μαρτίου
• Συμφωνία Πρεσπών