Οι περιπλανώμενοι βουλευτές: Θρασκιά και Παππάς στον χάρτη του ΠΑΣΟΚ – Ο Τσίπρας βλέπει… εφιάλτες – Το ουρλιαχτό του Βελόπουλου – Δεν έχουν το θεό τους εκεί στην ΕΡΤ

Προπαγάνδα του αισχίστου είδους από την δημόσια τηλεόραση: Στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής, και ενώ σχεδόν όλα τα ΜΜΕ είχαν πρώτο θέμα την συγκέντρωση για τα Τέμπη στο Σύνταγμα, αλλά και τις συγκεντρώσεις ανά την Ελλάδα και τον κόσμο, η ΕΡΤ έθαψε προκλητικά το θέμα: Το ανέφερε 37 λεπτά μετά τις δώδεκα!

Και να ‘ ταν μονάχα αυτό; Ούτε εικόνα ούτε ήχος από τον κόσμο στο Σύνταγμα! Τίποτε. Ακουγόταν η φωνή του ρεπόρτερ να λέει για την συγκέντρωση, αλλά εικόνα γιόκ! Κατά την ελάχιστη χρονικά αναφορά στο γεγονός, η οθόνη έδειχνε την…παρουσιάστρια των ειδήσεων!

Γενικότερα, η κάλυψη ήταν τραγική κι ας αραδιάζει διάφορα «στοιχεία» η διοίκηση της ΕΡΤ. Δηλαδή, μας έκανε χάρη που…υπήρχαν ως είδηση στα δημόσια κανάλια οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη;

Κάποιοι συνάδελφοι(π.χ. ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη) έκαναν φιλότιμα τη δουλειά τους, αλλά οι εξαιρέσεις δεν αθωώνουν την διοίκηση της ΕΡΤ, που είχε το θράσος να…αυτοθαυμάζεται δίνοντας  μαθήματα δεοντολογίας και σεβασμού στην ενημέρωση.Κρίμα και πάλι κρίμα. Κι όπως φώναξαν πολλοί:Ντροπή!

Οσο για την Αστυνομία, που είδε…τριάντα χιλιάδες στο Σύνταγμα, καμμία έκπληξη. Το ίδιο κάνει δεκαετίες τώρα. Λες και οι συγκεντρώσεις, οι διαδηλώσεις κλπ της κάθονται στο στομάχι.

Και κάτι τελευταίο, για να λέμε και του στραβού το δίκιο και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Δεν έριξε χημικά στον κόσμο στα καλά καθούμενα η Αστυνομία. Το έκανε όταν οι γνωστοί μπαχαλάκηδες άρχισαν να δίνουν τη συνηθισμένη παράστασή τους.

Ο Τσίπρας βλέπει… εφιάλτες

“Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα”. Αυτό το μαρξιστικό απόφθεγμα μοιάζει να στοιχειώνει τον Αλέξη Τσίπρα. Ενώ η “πρώτη φορά Αριστερά” γιορτάζει τα δέκα της χρόνια, ο πρωταγωνιστής της εποχής εμφανίζεται πλέον ως ένας σκεπτικιστής παρατηρητής της πολιτικής σκηνής. Ένας πολιτικός που, αν ήταν ήρωας ταινίας, θα μπορούσε να είναι ο Τσαρλς Φόστερ Κέιν του Citizen Kane – μεγαλειώδης κάποτε, απομονωμένος τώρα.

Στις 12 Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, όχι για να διεκδικήσει το μέλλον, αλλά για να ανατρέξει στο παρελθόν για να ξορκίσει τα φαντάσματα και τους εφιάλτες της αποτυχημένης διακυβέρνησης του. Η Συμφωνία των Πρεσπών θα είναι στο επίκεντρο της ομιλίας του, μια πολιτική παρακαταθήκη που προσπάθησε να κάνει “οσκαρική”, αν και το κοινό της παραμένει διχασμένο. Μέσα από την Liberation, μάθαμε για τη σκοτεινή του θέαση του μέλλοντος: «Τα αυταρχικά καθεστώτα και οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες κάνουν την επανεμφάνισή τους». Αν ο Τσίπρας έγραφε σενάριο, θα μπορούσε να είναι το Children of Men – ένας κόσμος γεμάτος κρίσεις, χωρίς ελπίδα για αναγέννηση.

Οι δρόμοι της Ιστορίας και οι σκιές της πολιτικής

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού χάρτη, ο Κώστας Σημίτης γίνεται το κέντρο μιας μικρής, αλλά ηχηρής αντιπαράθεσης. Ο Δήμος Πειραιά αποφάσισε να δώσει το όνομά του σε δρόμο της πόλης, προκαλώντας αντιδράσεις. Με κορυφαία τη δήλωση του Νίκου Βλαχάκου: «Βλαχάκος και Σημίτης στην ίδια πόλη δεν χωρούν». Αν η Ιστορία είχε φωνή, ίσως θύμιζε τους αφορισμούς του Όσκαρ Ουάιλντ: “Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά ρίχνει ρίμες”. Κι εδώ η ρίμα φαίνεται να οδηγεί σε νέες πολιτικές συγκρούσεις, ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο.

Το δράμα της Προεδρίας: από τον Κεδίκογλου στον Τασούλα

Εν τω μεταξύ, ο Συμεών Κεδίκογλου, σαν άλλος “παράγοντας” από ταινία του Αλ Πατσίνο, στηρίζει με πάθος τον Κώστα Τασούλα στην πολιτική σκακιέρα της Προεδρίας. Το παρασκήνιο, γεμάτο ίντριγκα και μικροψυχία, θα μπορούσε να θυμίζει το House of Cards. Όμως, στην ελληνική εκδοχή, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση έχουν πάντα μια δόση θεατρικότητας.

Όλοι μαζί, αλλά χώρια

“Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους.” Η φράση αυτή, αποδιδόμενη στον Χάρι Τρούμαν, συνοψίζει τη χθεσινή εικόνα του προοδευτικού χώρου στις διαμαρτυρίες για τα Τέμπη. Από το Σύνταγμα μέχρι τις Σέρρες, ο κάθε πολιτικός αρχηγός έκανε τη δική του, προσωπική δήλωση ενότητας – αλλά με τον δικό του τρόπο. Οι σκηνές θύμιζαν μια πολιτική εκδοχή του The Grand Budapest Hotel του Γουές Άντερσον: οργανωμένο χάος, με καλοσχεδιασμένα πλάνα και υποδόρια ειρωνεία.

Ο Κουτσούμπας και η τέχνη του συμβολισμού

Ανάμεσα στους αντιπολιτευόμενους αρχηγούς, ο Δημήτρης Κουτσούμπας απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι μαέστρος των πολιτικών συμβολισμών. Η επιλογή του να πάει στη συγκέντρωση στις Σέρρες, ενώ μετέθεσε την κομματική του εκδήλωση, δείχνει πως κατανοεί καλύτερα από πολλούς την αξία του “momentum”. Αν η πολιτική ήταν σινεμά, ο Κουτσούμπας θα ήταν σαν τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο There Will Be Blood: σιωπηλός, σταθερός, με μια υποβόσκουσα ένταση που τελικά κερδίζει το κοινό.

Η Ράνια Θρασκιά και το scouting του ΠΑΣΟΚ

Οι πολιτικοί μεταγραφικοί χειρισμοί του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν λιγότερο με στρατηγική και περισσότερο με τις κωμικές στροφές του Moneyball. Η Ράνια Θρασκιά, που πέρασε από τον ΣΥΡΙΖΑ και φλέρταρε με την κασσελακική ρητορική, βρέθηκε ξανά στο πλευρό του Ανδρουλάκη. Όχι για την πολιτική της αξία, αλλά για τις εντυπώσεις. “Δεν είναι τα έργα που μετρούν, αλλά οι λέξεις που γράφονται για αυτά,” θα έλεγε ο Τσώρτσιλ, αν σχολίαζε το πολιτικό σκάουτινγκ της εποχής.

Κακλαμάνης: Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Ο Νικήτας Κακλαμάνης έκανε το ντεμπούτο του ως τρίτος πολιτειακός άρχοντας σε ένα σκηνικό που έμοιαζε βγαλμένο από το The King’s Speech. Ο Πρωθυπουργός, εγκλωβισμένος ανάμεσα στις φιλελεύθερες επιλογές του παρελθόντος και την παραδοσιακή δεξιά της ΝΔ, βρέθηκε ανάμεσα στον Κακλαμάνη και την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ένα ενσταντανέ που αποτυπώνει την πολιτική του αμηχανία, σαν τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο Casablanca, αναλογιζόμενο τις επιλογές του.

Το ουρλιαχτό του Βελόπουλου

Όσο για τον Κυριάκο Βελόπουλο, δεν έχασε την ευκαιρία για μια δυνατή διαδικτυακή κραυγή. Με ένα ποστ γεμάτο καταγγελτικό στόμφο, θύμισε τον Ντάρεν Αρονόφσκι στο Requiem for a Dream: γεμάτος ένταση, υπερβολή, και μια ανησυχητική εμμονή με την καταστροφή. Με την άνοδο του τραμπισμού, ο Βελόπουλος ανεβάζει τα ντεσιμπέλ του, σε μια πολιτική εκδοχή του Mad Max: Fury Road, όπου τα πάντα είναι ένα ουρλιαχτό σε ακραία ταχύτητα.

Η χθεσινή ημέρα ήταν μια ταινία ανθολογίας: ο καθένας έπαιξε τον ρόλο του, κάποιοι άφησαν εντυπώσεις, ενώ άλλοι απλά πέρασαν απαρατήρητοι. Όμως, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, “ο σκοπός της τέχνης δεν είναι να παρουσιάζει την εξωτερική εμφάνιση των πραγμάτων, αλλά την εσωτερική τους σημασία”. Και η χθεσινή σκηνή έδειξε πως, στο ελληνικό πολιτικό θέατρο, η εσωτερική σημασία βρίσκεται στην εξουσία – κι ας την υποκρύπτουν οι συμβολισμοί.

Πρόεδρος στις 12 Φεβρουαρίου: Μια ψηφοφορία, πολλά σενάρια

“Η εξουσία δεν αλλάζει τους ανθρώπους, απλώς τους αποκαλύπτει.” Αν ο Μακιαβέλι έβλεπε την ελληνική Βουλή, θα συμφωνούσε απόλυτα. Η πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας μπορεί να απέβη άκαρπη, αλλά προσέφερε ένα απολαυστικό πολιτικό θέαμα. Ο Κώστας Τασούλας, σαν τον πρωταγωνιστή του The Revenant, πορεύεται μέσα από παγίδες και αντιξοότητες για να φτάσει στον στόχο του – την εκλογή στις 12 Φεβρουαρίου. Οι ψήφοι του δεν έφτασαν τις απαιτούμενες 200, αλλά η τέταρτη ψηφοφορία είναι σίγουρα δική του. Ακόμη κι αν κάποιοι ψήφοι, όπως αυτοί των «Σπαρτιατών», θεωρήθηκαν “μη ευπρόσδεκτοι,” η Νέα Δημοκρατία έκανε τα κουμάντα της. Όπως θα έλεγε κι ο Αριστοτέλης, “η αρετή δεν είναι υποχρεωτική, αλλά απαραίτητη για να πιάσεις 151.”

Λούκα και Γιαννίτσης: Οσκαρικές υποψηφιότητες στο πολιτικό σενάριο

Κι ενώ ο Τασούλας αναμένει την ώρα του, οι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν να διαγωνίζονται για το πιο ενδιαφέρον πολιτικό σενάριο. Η Λούκα Κατσέλη, στηριζόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, συγκέντρωσε 40 ψήφους, αφήνοντας πίσω τον Τάσο Γιαννίτση, που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ με 34 ψήφους. Εδώ, η πολιτική θυμίζει περισσότερο το La La Land: ο ένας χορεύει προς τα αριστερά, ο άλλος προς το κέντρο, και το φινάλε είναι ανοιχτό σε ερμηνείες. Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς ανοίγει το παράθυρο για νέες συμμαχίες, ή, όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, “όποιος ελέγχει το παρόν, καθορίζει το μέλλον.”

Οι περιπλανώμενοι βουλευτές: Θρασκιά και Παππάς στον χάρτη του ΠΑΣΟΚ

Ενδιαφέρον προκαλεί και η μετακίνηση των δύο πρώην κασσελακικών βουλευτών, Πέτρου Παππά και Ράνιας Θρασκιά, προς το στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ. Με τις κινήσεις τους, φαίνεται πως επιδιώκουν να εγκατασταθούν σε πιο “σταθερή” πολιτική στέγη, κάτι που δυσκολεύει τα σχέδια του Στέφανου Κασσελάκη να συγκροτήσει δική του Κοινοβουλευτική Ομάδα. Εδώ το σκηνικό θυμίζει το Lost in Translation: κάποιοι περιπλανιούνται, ενώ άλλοι αναζητούν το επόμενο βήμα τους. Εντωμεταξύ, ο Κασσελάκης εξακολουθεί να μαζεύει “πρόθυμους,” με τις φήμες για τη στήριξη από τον βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας, Σπύρο Μπιμπίλα, να εντείνουν το δράμα. Όπως έλεγε κι ο Μοντεσκιέ, “το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι για τους διστακτικούς.”

Πράσινες αγκαλιές και ξεκάθαρες τάσεις

“Ο καθένας είναι αρχιτέκτονας του πεπρωμένου του,” είπε κάποτε ο Σαίξπηρ, και ο Πέτρος Παππάς φαίνεται να το παίρνει κατά γράμμα. Από τη στιγμή που αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ξεκάθαρο πως ο δρόμος του δεν περνάει από την «κασσελακική» αυλή. Με τη στρατηγική ακρίβεια ενός Ντάνιελ Πλέινβιου στο There Will Be Blood, ο Παππάς κινείται προς μια πιο «πράσινη» αγκαλιά, εφαρμόζοντας το σχέδιο του απαρέγκλιτα. Στο ίδιο μονοπάτι φαίνεται να βρίσκεται και η Ράνια Θρασκιά, η οποία, αν και ζύγιζε την απόφασή της μέχρι την τελευταία στιγμή, τελικά ψήφισε Τάσο Γιαννίτση, δείχνοντας ξεκάθαρες προθέσεις. Το ερώτημα είναι αν θα τη δούμε, όπως τον Παππά, στο περιφερειακό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη – σε μια σκηνή που θυμίζει τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στο The Master: αβέβαιη, αλλά γεμάτη υπόγεια ένταση και σκοπιμότητα.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΕΡΤ
• Νίκος Παππάς
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Ράνια Θρασκιά
• Τέμπη
• τραγωδία
• Τραγωδία στα Τέμπη