Οι συμπληγάδες των Πρεσπών, το ντροπιαστικό αλισβερίσι και οι στοχοποιήσεις

Όση προσπάθεια κι αν καταβάλλει ο Αλέξης Τσίπρας να εμφανιστεί αλώβητος από την αποχώρηση του εταίρου του Πάνου Καμμένου από την κυβέρνηση, η πλειοψηφία την οποία πήρε στην ψήφο εμπιστοσύνης, δεν είναι συμπαγής και την βαρύνουν και σκιές συναλλαγής, όπως καταγγέλει σχεδόν σύσσωμη η Αντιπολίτευση. Για «έξι στην τιμή του ενός» έκανε λόγο ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης.

Δεν υπάρχουν στοιχεία χρηματισμού, αλλά είναι πασιφανής η σύνδεση υπουργικών θέσεων ή συμμετοχής στα ψηφοδέλτια. Ενα παράδειγμα είναι η κυρία Κατερίνα Παπακώστα, η οποία υπέβαλε την παραίτηση της στον πρωθυπουργό για λόγους ευθυξίας γιατί τη συνδέουν με συναλλαγή, όπως είπε (δεν έγινε αποδεκτή). Ειλικρινά, πιστεύει η πρώην βουλευτής της ΝΔ ότι θα ήταν σήμερα μέλος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, εάν δεν είχε αφήσει ανοιχτό να ψηφίσει τη Συμφωνία για το μακεδονικό -αν και κατά δήλωση της είναι καραμανλική; Ο πρωθυπουργός ανακάλυψε στην κυρία Παπακώστα πολιτικά ταλέντα που δεν είχαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Αν θέλει να πετάξει από πάνω της τις κατηγορίες που δέχεται, έχει τη λύση. Να βάλει τέλος σε όλα τα σενάρια που τη φέρουν να κατεβαίνει στις επόμενες εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα στο Επικρατείας.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο την κυρία Παπακώστα. Εάν οι έξι βγουν και δηλώσουν ότι θα ψηφίσουν την Συμφωνία διότι έτσι αντιλαμβάνονται το πατριωτικό τους καθήκον, έστω και προσφάτως, και δεν θα είναι αύριο σε καμία υπουργική θέση ή ψηφοδέλτιο του Τσίπρα, δεν θα υπήρχε ουδείς ψόγος. Οταν εγκαταλείπουν μικρά κόμματα που διαλύονται για να στηρίξουν την κυβέρνηση επιχειρώντας να αλλάξουν, χωρίς εκλογές, τον κομματικό χάρτη του 2015, δημιουργείται μείζον πολιτικό θέμα. Και βέβαια ο ενορχηστρωτής δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα προκειμένου να παραμείνει λίγους μήνες παραπάνω στην εξουσία.

Εξαιρετικά αφελής -επιεικής ο χαρακτηρισμός- είναι και η ταύτιση που επιχειρούν κάποιοι, ανάμεσα στους βουλευτές που προέρχονται από τους ΑΝΕΛ και στηρίζουν την κυβέρνηση μετά την αποχώρηση του εταίρου του Π. Καμμένου και τους ανεξάρτητους βουλευτές που προσχωρούν στην ΝΔ ή σε άλλο κόμμα της Αντιπολίτευσης. Ειλικρινά έχουν την ίδια ιστορική βαρύτητα; Εδώ επιχειρούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε και τα αυτονόητα.

Απαγορεύεται κάποιος να ψηφίσει τη Συμφωνία; Όχι βέβαια. Όλοι είναι ελεύθεροι να κάνουν αυτό που πιστεύουν. Αλλά ένας στοιχειώδης ηθικός πολιτικός και πατριωτικός κώδικας ορίζει να δηλώσει ευθαρσώς τη θέση του αποσυνδέοντας την από προσωπικές ή κομματικές στρατηγικές και σκοπιμότητες. Ενα παράδειγμα είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ο πρόεδρος του Ποταμιού δεν διαφωνεί με την Συμφωνία. Επειδή όμως αντιδρούν ο Γιώργος Αμυράς και ο Γρηγόρης Ψαριανός που βρίσκονται πιο κοντά στη ΝΔ και φοβάται ότι μπορεί να του φύγουν και να μείνει με δύο βουλευτές χωρίς Κοινοβουλευτική Ομάδα, σκέφτεται μια μεσοβέζικη λύση, την αποχή. Οπως βέβαια υπάρχει και το φρούτο των Μακεδονομάχων που έγιναν αιφνιδίως «μακεδονοκλάστες», όπως τους αποκάλεσε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος, για μια θεσούλα και μόνο.

Είναι ντροπή το αλισβερίσι που γίνεται στο ελληνικό κοινοβούλιο για ένα μείζον εθνικό θέμα. Οσοι πιστεύουν στη Συμφωνία να την ψηφίσουν και όσοι την θεωρούν επιζήμια να την καταψηφίσουν, αναλαμβάνοντας ο καθένας τις ιστορικές ευθύνες που του αναλογούν.

Αρκετοί από τους βουλευτές που δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Συμφωνία δέχονται απειλές. Απαράδεκτα πράγματα. Κι εδώ δεν χωράει καμία απολύτως ανοχή. Ανεξαρτήτως εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο πρώτος διδάξας. Είτε ακραίος είτε γραφικός είναι αυτός που απειλεί, καταγγελία στις αρχές. Οποιοι αντιδρούν υπάρχουν οι κάλπες. Εκεί να τιμωρήσουν αυτούς με τους οποίους διαφωνούν. Η Δημοκρατία δίνει διεξόδους. Δεν θα γίνουμε ζούγκλα.