Οι τεμπέληδες που δούλευαν πιο πολύ από όλους

Λοιπόν, να τα λέμε όπως είναι: τελικά δεν ήμασταν οι κηφήνες του Νότου. Δεν ξύναμε το κεφάλι μας κάτω από φοινικόδεντρα και δεν πίναμε φρέντο στα ημιυπαίθρια που χτίστηκαν με τον ιδρώτα των Ολλανδών φορολογουμένων.

Εργαζόμασταν. Περισσότερο από όλους. Το επιβεβαιώνει και η Eurostat – όχι κάποιο ινστιτούτο αμφιβόλου εθνικής συνείδησης.

39,8 ώρες την εβδομάδα δουλεύει ο μέσος Έλληνας, όταν ο Ευρωπαίος τα μαζεύει στα 36. Οι Ολλανδοί ειδικά, στο 32.

Άντε, και καλή σιέστα στην Ουτρέχτη.

Κι όμως, το αφήγημα περί τεμπέληδων βόλευε. Όχι μόνο τους εκεί – τους «εταίρους», τους «θεσμούς», τους δημοσιονομικά ορθόδοξους που ήρθαν με τη λογική του φαρμακοποιού και μας χορήγησαν μνημονιακή πειθαρχία για τις αμαρτίες μας.

Αλλά και εδώ, στην ημεδαπή. Αυτοί που κραύγαζαν «βάστα Σόιμπλε!» Από δεξιούς, νεοφιλελεύθερους, μέχρι και πρώην ριζοσπάστες που έγιναν πιο τεχνοκράτες κι από τον Ντράγκι.

Επινόησαν έναν λαό που «δεν παράγει», που «δανείζεται για διακοπές», που «είναι ανεύθυνος». Ναι υπήρχαν και αυτοί όπως υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο ακόμα και στη Γερμανία…

Πάνω σε αυτό το φτηνό στερεότυπο πέρασαν όλη την ατζέντα της μισθολογικής κατεδάφισης, της εργασιακής απορρύθμισης και της κοινωνικής υποτίμησης.

Κι όσο αποδομούσαν το κοινωνικό κράτος, που δήθεν “δεν μας άξιζε”, ξέχασαν να εξηγήσουν ποιοι το διαχειρίστηκαν, ποιοι το συνδιαμόρφωσαν, ποιοι έστησαν τις πελατείες, τα κόμματα και τις επιδοτήσεις με τρόπο που η παραγωγή γινόταν παράπλευρη απώλεια και η εργασία φτηνό καύσιμο για τη «σωτηρία της χώρας».

Το πιο παράδοξο; Πολλοί από αυτούς που σήμερα ευαγγελίζονται την «υγιή επιχειρηματικότητα» και την «πράσινη ανάπτυξη» είναι τα ίδια πρόσωπα που κάποτε κρατούσαν φλόγες σε συνελεύσεις αμφιθεάτρων.

Και τελικά μετατράπηκαν σε ιεραπόστολους του ευρώ, υπηρέτες της λιτότητας και μεσίτες της αγοράς.

Σήμερα, η Ε.Ε. δεν έχει ούτε αφήγημα, ούτε κατεύθυνση. Το μόνο που της απέμεινε είναι ένα σκληρό νόμισμα και μια δημοσιονομική βαρύτητα που τραβάει τα κράτη στο πάτωμα. Το μεταπολιτικό της όραμα τελείωσε στην κρίση του 2008. Το υπόλοιπο ήταν διαχείριση κατάρρευσης. Και τώρα, περιμένει από τα δεξιά της – τους εξημερωμένους της Ακροδεξιάς – να βάλουν τάξη, δίνοντας παράλληλα ρευστό και φράχτες.

Αλλά η επόμενη κρίση δεν θα είναι μόνο δημοσιονομική. Θα είναι και κλιματική. Και ενεργειακή. Και δημοκρατική. Και τότε, ποιος θα δουλεύει 40 ώρες την εβδομάδα και ποιος θα κουνάει το δάχτυλο;

Κι όταν έρθουν οι νέοι αφηγητές, αυτοί που ήδη ράβουν τα νέα κοστούμια για την επόμενη «σωτηρία», ας τους θυμίσουμε ένα πράγμα:

Δεν ήμασταν τεμπέληδες. Απλώς μας λέγανε έτσι, για να δουλέψουμε παραπάνω – και να μιλάμε λιγότερο.

• Eurostat
• δημοσιονομική πειθαρχία
• Κομισιόν
• μνημόνια
• τεμπέληδες
• τρόικα