Όλοι με το δάχτυλο στο κουμπί: Από τον Κιμ το περιμέναμε ο Τραμπ το πάτησε… – ΟμΠΕεεεΚΕΠΕ: Δύο υπουργοί, ένα πρόστιμο και πολλά… πρόβατα- Περί ανέμων και ΠαΣοΚ

Κάποτε περιμέναμε τον Κιμ Γιονγκ Ουν, (για όποιον δεν παρακολουθεί το πρόγραμμα), να πατήσει το κόκκινο κουμπί και να αρχίσει το τρελό ροντέο. Τώρα όμως, από Ουάσιγκτον μέχρι Τεχεράνη, από τη Μόσχα μέχρι τη Δαμασκό, όλοι το έχουν το δάχτυλο κολλημένο στο κουμπί. Πόλεμοι διά αντιπροσώπων, αυτοσχέδιες εκρήξεις σε εκκλησίες, ναυτικά τελεσίγραφα και ένα ΚΥΣΕΑ που μοιάζει πιο πολύ με casting για το “Don’t Look Up”παρά με σοβαρή διαχείριση κρίσης.

Βομβαρδισμοί, ναύλοι και κουμπιά

Όταν η γεωπολιτική γίνεται ταινία με τίτλο “Η Ελλάδα ανάμεσα στα πυρηνικά και τα LNG”.

Ο αμερικανικός βομβαρδισμός στο Ιράν ήρθε με τα credits της έντασης: κίνδυνοι για την παγκόσμια ειρήνη, αλλά και για την ελληνική ναυτιλία – όχι με την έννοια του φόρου εισοδήματος. Εκατοντάδες ελληνικά πλοία με σημαία Λιβερίας, Παναμά και… Μυκόνου μεταφέρουν εν μέσω πανικού υγροποιημένο φυσικό αέριο και τόνους εθνικής αγωνίας.

Η Σούδα; Από «σημείο σταθερότητας» σε πιθανό ταχυδρομικό κώδικα για ρουκέτα “made in Quds Force”. Όπως έλεγε κι ο Μάρλον Μπράντο στο “Apocalypse Now”, “η μυρωδιά του Ναπάλμ το πρωί έχει κάτι το διεγερτικό”. Ε, στη Σούδα τους έχει κοπεί η όσφρηση.

ΚΥΣΕΑ: Στρατηγική, πανικός και παγωμένο νερό

Η Ελλάδα ανάμεσα σε μια δυτική υποχρέωση και ένα φορτηγό πετρελαίου που φεύγει τσάτρα πάτρα από το Ορμούζ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκάλεσε εκτάκτως το ΚΥΣΕΑ – όχι για τις τιμές στα καύσιμα, αλλά γιατί το διεθνές σκηνικό μυρίζει “War Games” και όχι απλώς εκλογές. Η δήλωση του Παύλου Μαρινάκη ήταν σχεδόν παρηγορητική: «σύνθετη και αβέβαιη» η κατάσταση. Ή όπως θα έλεγε ο Μπίλι Κρίσταλστο “City Slickers”: “We’re lost, but we’re making good time!”

Αν αυτό λέγεται ψυχραιμία, τότε η δική μας λέξη για τον τρόμο είναι… «επιφυλακή».

Πλοία στην ομίχλη, εφοπλιστές σε εγρήγορση

Ο καπετάνιος είπε να μην περάσουν από τα Στενά. Και μετά έβαλε Netflix.

Οδηγίες προς ναυτιλομένους: μην πλησιάζετε το Ορμούζ, γιατί μπορεί να φύγει κανένα drone από τη λάθος πλευρά της ιστορίας. Πίσω από κάθε δεξαμενόπλοιο, ένα μοντέλο γεωπολιτικής εξίσωσης. Και πίσω από κάθε εφοπλιστή, μια προσευχή ότι δεν θα σκάσει τίποτα στον δρόμο προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Είναι εκείνες οι στιγμές που η λέξη «παγκοσμιοποίηση» αποκτά την υφή της πυρόσφαιρας.

Στην εκκλησία της Δαμασκού, ο πόλεμος έσκασε στην κυριολεξία

Όταν η προσευχή γίνεται κραυγή. Και το τέμπλο – πεδίο μάχης.

Η αυτοκτονική επίθεση στον ελληνορθόδοξο ναό στη Δαμασκό δεν ήταν μόνο πράξη φρίκης – ήταν υπενθύμιση πως η θρησκεία στη Μέση Ανατολή έχει πάψει να είναι πνευματικότητα και μετατράπηκε σε διαπραγματευτικό χαρτί. Το Ισλαμικό Κράτος επιστρέφει από την «κατάψυξη» σαν sequel που κανείς δεν ζήτησε, αλλά όλοι φοβούνταν. Ένας ακόμα «Προφήτης Ηλίας» έγινε στόχος, με το αίμα πιστών να ποτίζει το δάπεδο του ναού.

Η ερώτηση δεν είναι πια πού θα χτυπήσουν. Αλλά αν θα έχεις σήμα στο κινητό για να το μάθεις εγκαίρως.

Ελλάδα: από θεατής σε πιθανό κομπάρσο

Η Σούδα στον χάρτη, η οικονομία στο νήμα και οι πλοιοκτήτες σε safe mode.

Το ΚΥΣΕΑ μπορεί να κάνει σχέδια, αλλά η πραγματικότητα δεν ακολουθεί το manual. Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις ροές LNG, τις αμερικανικές βάσεις και τις φλόγες της Μέσης Ανατολής. Αν νομίζαμε ότι η Ουκρανία ήταν το preview, τώρα παίζεται το κύριο έργο: και το σκηνικό λέγεται Ανατολική Μεσόγειος.

Όπως έλεγε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο “Casablanca”: “I’m no good at being noble, but it doesn’t take much to see that the problems of three little people don’t amount to a hill of beans in this crazy world.”

Και στην περίπτωσή μας, οι “three little people” είναι: το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Τεχεράνη και η… ενέργεια.
Μπλέξαμε. Μπλέξαμε άσχημα. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει popcorn – μόνο ένταση, πυραυλικά σενάρια και ένα déjà vu που μυρίζει μπαρούτι. Το διεθνές τοπίο άλλαξε πίστα. Και η Ελλάδα είναι μέσα στο παιχνίδι, χωρίς καν να πατήσει start.

ΟμΠΕεεεΚΕΠΕ: Ο εφιάλτης με τις δύο προανακριτικές και μία αθώωση στο τέλος

Μετά τα Τέμπη, σειρά έχει ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Η κυβέρνηση νόμιζε πως το πιο δύσκολο κομμάτι του έργου είχε παιχτεί. Κι όμως, όπως συμβαίνει σε όλα τα sequels, το δεύτερο μέρος είναι πάντα πιο σκοτεινό. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρέδωσε δικογραφία, τα ονόματα Βορίδη και Αυγενάκη κυκλοφορούν πιο έντονα κι από fake news στο Facebook, και στη ΝΔ αρχίζουν να ξεμένουν από πρόσωπα για κυβερνητικά πόστα… και για θυσία.

Κι έτσι, στο Μαξίμου παίζουν το ίδιο soundtrack με τις προηγούμενες προανακριτικές: «Fast track κάθαρση», remix με νομική ψυχραιμία και πολιτικό πανικό.

Δύο υπουργοί, ένα πρόστιμο και πολλά… πρόβατα

Ή αλλιώς, «Three Billboards Outside Heraklion, Crete»

Όταν μιλάμε για αγροτικές επιδοτήσεις στην Ελλάδα, τίποτα δεν είναι ποτέ απλό. Ούτε τα ζώα. Ούτε οι βοσκότοποι. Ούτε οι υπουργοί. Η υπόθεση αφορά επιδοτήσεις-μαϊμού για χωράφια που δεν υπήρχαν και ζώα που ζούσαν μόνο στη φαντασία του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπως είπε κι ο Άντονι Χόπκινς στο “The Father”: «I feel as if I’m losing all my leaves…». Ε, εδώ τα έχασαν όλα: ζώα, εκτάσεις και τώρα και την πολιτική ψυχραιμία.

Το πρόστιμο; 415 εκατομμύρια ευρώ – ή αλλιώς, το ελληνικό remake του “Wall Street: Money Never Sleeps”. Κι όλα αυτά, για ένα σύστημα επιδοτήσεων που είχε μετατραπεί σε «πράσινο Ελ Ντοράντο» για πολιτευτές, κτηνοτρόφους και ευγενείς της κρητικής ψήφου.

Από τη γαλάζια Κρήτη στο γκρίζο Μαξίμου – Η ανασφάλεια ενός πλειοψηφικού ονείρου

Η Κρήτη βάφτηκε για πρώτη φορά γαλάζια με το πείσμα (και τις μεθόδους) του Λευτέρη Αυγενάκη. Τώρα, όμως, το μπλε ξεθωριάζει κάτω από την πίεση της δικογραφίας και των πιθανών ποινών. Όπωςέλεγε και ο Κέβιν Σπέισι στο “American Beauty”: «It’s hard to stay mad when there’s so much beauty in the world.» Εδώ είναι δύσκολο να μείνεις ήρεμος όταν υπάρχει τόσο πρόστιμο στην Ευρώπη.

Αν οι δύο υπουργοί παραπεμφθούν, θα πρόκειται για το πιο βαρύ θεσμικό πλήγμα στην κυβέρνηση. Όχι μόνο για το κάδρο, αλλά για το μήνυμα: «Τελικά δεν είναι μόνο τα Τέμπη».

Προϋπολογισμός με… ζωολογικό αποτύπωμα

Ποιος πληρώνει τα πρόστιμα όταν τα κατσίκια δηλώθηκαν ghost animals;

Το ποσό που ήδη έχει πέσει στον προϋπολογισμό ξεπερνά τα 22,8 εκατ. ευρώ. Και λέμε «ήδη», γιατί έπονται κι άλλα. Όπως θα έλεγε ο Χιου Τζάκμαν στο “The Prestige”: «Are you watching closely?» Ναι. Παρακολουθούμε. Και δεν βλέπουμε κανένα μαγικό. Μόνο περικοπές στις ενισχύσεις των νέων αγροτών και μία κυβέρνηση που προσπαθεί να εξηγήσει στους αγρότες πώς γίνεται να έχουν ταΐσει φαντάσματα.

Οι νομοταγείς παραγωγοί φοβούνται ότι θα πληρώσουν για τα αμαρτήματα άλλων. Κι ενώ ο υπουργός μιλά για «νέα αυστηρά πλαίσια», το πολιτικό κόστος δείχνει πιο πραγματικό από ποτέ.

Η δεύτερη Προανακριτική: sequel χωρίς καστ

Η ΝΔ προσπαθεί να πει ότι «όλοι τα κάνανε», αλλά το κοινό δεν γελάει πια.

Το κυβερνητικό αφήγημα πάει κάπως έτσι: «Το πρόβλημα είναι διαχρονικό». Ναι, μόνο που τώρα το καμπανάκι βαράει δυνατότερα. Ανασύρουν σκάνδαλα από τη δεκαετία του ’80, μιλούν για τροποποιήσεις επί ΣΥΡΙΖΑ, φωτογραφίζουν παλιότερα ΠΑΣΟΚικά φαντάσματα και ψάχνουν σωσίβιο στον… γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι.

Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν “Catch Me If You Can” με guest star τον Ευρωπαίο Εισαγγελέα. Αλλά το κοινό έχει κουραστεί από τις reruns. Τώρα περιμένει κάτι καινούργιο. Ή έστω μια κάθαρση με διάρκεια μεγαλύτερη από το δελτίο ειδήσεων.

Και τώρα τι;

Όταν το πολιτικό θρίλερ γίνεται real-time ντοκιμαντέρ

Βορίδης και Αυγενάκης δηλώνουν αθώοι. Και καλά κάνουν. Ο ένας λέει πως δεν χρειάζεται να διαβάσει τη δικογραφία γιατί ξέρει ότι είναι αθώος (το λες και σενάριο του “Inception”). Ο άλλος επικαλείται «διαφάνεια και ευσυνειδησία». Αλλά οι λέξεις πλέον έχουν μικρότερη βαρύτητα από τις σφραγίδες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Το ερώτημα δεν είναι πια «αν» θα στηθεί δεύτερη προανακριτική. Είναι «πότε» και «πόσο θα κοστίσει». Σε θεσμούς, σε αξιοπιστία και – κυρίως – σε ψήφους. Γιατί το πολιτικό κοινό μπορεί να συγχωρεί πολλά. Αλλά όχι το deja vu.

Στην κυβέρνηση είχαν επενδύσει στην απορρόφηση του ΟΠΕΚΕΠΕ από την ΑΑΔΕ σαν να ήταν χαρτομάντιλο για τη μύτη του σκανδάλου. Μόνο που τώρα η μύτη αιμορραγεί. Το sequel με τίτλο «Προανακριτική Νο2: Οργή, Ζώα και Ευρώ» μόλις ξεκίνησε. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το Μαξίμου θα βγει από την αίθουσα του σινεμά χωρίς να πληρώσει το πιο ακριβό εισιτήριο.
Περί ανέμων και ΠαΣοΚ: Ακροβασίες με φόντο τα μνημόνια και soundtrack το “La La Land”

«Η τρέλα δεν είναι το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Είναι να το κάνεις με πράσινα γυαλιά»

— Ελεύθερη διασκευή…

Δύο χρόνια μετά τις εκλογές του 2023, το ΠαΣοΚ εξακολουθεί να κινείται σαν σε μιούζικαλ χωρίς πλοκή, αλλά με άφθονα νούμερα – όχι εκλογικά, αλλά δημοσκοπικά. Η μία σκηνή το φέρνει αγκαλιά με τη Νέα Δημοκρατία στη δεύτερη θέση. Στην επόμενη, σέρνεται τρίτο, με φόντο τις ιαχές της Πλεύσης Ελευθερίας. Αν αυτή η καμπύλη είχε χρώμα, θα ήταν ξεκάθαρα πράσινη. Όχι από ελπίδα – από ναυτία.

«Black Swan» ή αλλιώς: Όταν το Κέντρο παθαίνει υπαρξιακή κρίση

Ο ψηφοφόρος του ΠαΣοΚ δεν χορεύει με τις εξελίξεις. Πέφτει.

Η Μετρονάλυση λέει πως οι μετακινήσεις προέρχονται από τον χώρο του Κέντρου. Τον ίδιο Κέντρο που κάποτε έβγαζε κυβερνήσεις και τώρα βγάζει μεταβλητές στα Excel των δημοσκόπων. Μόλις ο Ανδρουλάκης πει κάτι που ακούγεται σοβαρό, μαζεύονται οι «μετριοπαθείς άνω των 45». Μόλις ανάψει κουβέντα για τα μνημόνια, φεύγουν τρέχοντας σαν τον Τομ Χανκς στο “Forrest Gump”.

Και όλα αυτά, την ώρα που στη Χαριλάου Τρικούπη κάνουν focus groups για το αν το λογότυπο πρέπει να έχει ήλιο, σύννεφα ή απλώς… υπομονή.

Εσωτερικές έριδες: Από τα μνημόνια στην αυτοκτονία διά λόγου

Κάθε φορά που το ΠαΣοΚ πάει να ανέβει, τσακώνεται αν έπρεπε να βάλει χειρόφρενο το 2010.

Ο Χριστοδουλάκης, ο Παπακωνσταντίνου και ο Σαχινίδης αποφάσισαν να λύσουν δημόσια το υπαρξιακό δράμα: «Υπήρχε άλλος δρόμος;» Ρητορική ερώτηση ή πολιτικός αυτοτραυματισμός; Κι ενώ το κόμμα προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι το ΠαΣοΚ του ΓΑΠ, τσακώνεται για το ποιο ΠαΣοΚ ήταν το σωστό. Ένα είδος “Everything Everywhere All at Once”, αλλά χωρίς Όσκαρ.

Η Διαμαντοπούλου εντωμεταξύ επιμένει: «Χρειάζεται αυτόνομος λόγος». Και πράγματι, προς το παρόν το ΠαΣοΚ μιλά μόνο του. Κυριολεκτικά.

Πώς να φτιάξεις ένα κόμμα όταν ο θυμός σε προσπερνά

Το ΠαΣοΚ είχε μια στιγμή με τα Τέμπη. Αλλά όπως όλα τα viral, ξεφούσκωσε.

Ο Παύλος Γερουλάνος, στη ραδιοφωνική του εμφάνιση, είπε πως η πτώση ήρθε με τον θυμό των Τεμπών. Όχι άδικο, αλλά στο τέλος της μέρας, ο θυμός δεν είναι στρατηγική. Είναι συναίσθημα. Και το ΠαΣοΚ, δυστυχώς, κάνει ακόμα καμπάνια με PowerPoint.

Η κοινωνία μπορεί να έχει απογοητευτεί από τον Μητσοτάκη, αλλά ακόμα δεν έχει πειστεί ότι το ΠαΣοΚ δεν είναι απλώς το sequel του παλιού έργου: «Μνημόνιο Reloaded». Έχεις και τον Δούκα… Αθηνών που αντί να μαζεύει τα σκουπίδια της Αθήνας… τα ψάχνει στη Χαριλάου Τρικούπη.

«Spotlight» στη βάση: Όταν η κοινωνία σε φωνάζει και εσύ ψάχνεις ποιος μιλάει

Οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι, οι αγρότες. Ποιοι είναι όλοι αυτοί και πού πήγαν; Η σοσιαλδημοκρατία έχασε τη βάση της προς τον λαϊκισμό. Τη βλέπει να απομακρύνεται και κουνάει χαρτομάντιλο από το παράθυρο του Κέντρου. Αν το ΠαΣοΚ θέλει να έχει τύχη, πρέπει να πείσει όχι απλώς ότι δεν είναι το παλιό ΠαΣοΚ, αλλά ότι έχει ξεκάθαρη ιδέα για το τι είναι τώρα.

Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να το αποφασίσει, οι κάλπες ίσως να έχουν ήδη περάσει. Και το μόνο που θα μείνει, είναι τα στατιστικά σε κάποιο αρχείο της Pulse.

«The Curious Case of PASOK Button»

Γεννήθηκε μεγάλο, έγινε μικρό και τώρα όλοι περιμένουν να ξαναμεγαλώσει.

Το ΠαΣοΚ συνεχίζει να ακροβατεί πάνω σε ένα σκοινί ανάμεσα στην πολιτική ασάφεια και τη δημοσκοπική παλινδρόμηση. Η Χαριλάου Τρικούπη επιμένει ότι το κόμμα θα επανέλθει – όπως λένε πάντα στις συνέχειες. Αλλά όπως και στις ταινίες, η επιτυχία δεν είναι ποτέ εγγυημένη. Εκτός αν βρεις ένα δυνατό αφήγημα, ένα κοινό που να σε πιστέψει και – κυρίως – έναν σκηνοθέτη με γερά νεύρα.

Αλλιώς, μένεις να βλέπεις τους τίτλους τέλους να πέφτουν… με το κοντέρ κολλημένο στο 8%.

• Hard Talks
• Μέση Ανατολή
• Ντόναλντ Τραμπ
• ΟΠΕΚΕΠΕ