Ολυμπιακοί Αγώνες 2024: Η διαμάχη για το Ολυμπιακό χωριό του Παρισιού – Γιατί οι ακτιβιστές κατηγορούν τις γαλλικές Αρχές;

Από το 1924 οι πόλεις που φιλοξενούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουν δημιουργήσει τεράστιες εκτάσεις με ειδικά κατασκευασμένες κατοικίες για τη στέγαση των αθλητών. Αυτά θεωρούνται όλο και περισσότερο ως μέσο αστικής ανάπλασης -αλλά εξυπηρετούν τελικά πραγματικά τις τοπικές κοινότητες;

Όταν ο Pierre de Coubertin είχε την ιδέα για το πρώτο Ολυμπιακό χωριό

Ο Pierre de Coubertin, συνιδρυτής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) το 1894, είχε την ιδέα για το πρώτο Ολυμπιακό χωριό για τους θερινούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι.

Για πρώτη φορά, ειδικά κατασκευασμένες κατοικίες θα παρείχαν στους αθλητές διαμονή, κρεβάτι και φαγητό. Προηγουμένως, οι αθλητές κατέλυαν σε ξενοδοχεία, ξενώνες, σχολεία, στρατώνες, ακόμη και στα πλοία με τα οποία ταξίδευαν στις πόλεις υποδοχής.

Ο De Courbertin ήταν ρεαλιστής και πρακτικός άνθρωπος. Σκέφτηκε ότι ήταν φθηνότερο να στεγαστούν οι αθλητές σε νέες, προσωρινές δομές, παρά σε ξενοδοχεία, ενώ τα χωριά θα μπορούσαν να εμφυσήσουν μια αίσθηση κοινοτικότητας μεταξύ των διεθνών διαγωνιζομένων.

Τα χωριά θα έχουν ζωή και μετά τους αγώνες

Μια σημαντική εξέλιξη των χωριών ήρθε όταν άρχισαν να σχεδιάζονται και για χρήση μετά τη λήξη των Αγώνων -μια ιδέα που ξεκίνησε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, οι οποίοι είχαν δύο χωριά.

Έκτοτε και άλλες διοργανώτριες πόλεις υιοθέτησαν ευρέως αυτή την προσέγγιση -ή τουλάχιστον επεδίωξαν να το πράξουν, ιδίως τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ενώ το χωριό των Ολυμπιακών Αγώνων του 1924 στο Παρίσι ήταν παροδικό -ισοπεδώθηκε μετά τους Αγώνες- τα χωριά των σημερινών Αγώνων στο Παρίσι έχουν σχεδιαστεί για να κατοικούνται πολύ καιρό μετά τη λήξη τους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972 έφεραν αλλαγές στα Ολυμπιακά χωριά

Σε σύγκριση με τους αθλητικούς χώρους, τα χωριά έχουν επίσης γίνει όλο και περισσότερο ιδιωτικοί χώροι κατά τη διάρκεια της περιόδου διεξαγωγής των Αγώνων, σχετικά αποκομμένοι από τη δημόσια σφαίρα.

Αυτό προκύπτει από την τρομοκρατική επίθεση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας, κατά την οποία μέλη της παλαιστινιακής μαχητικής οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης εισέβαλαν στο χωριό και σκότωσαν Ισραηλινούς αθλητές και προπονητές, καθώς και έναν δυτικογερμανό αστυνομικό.

Εκτός από τους αθλητές και τη συνοδεία τους, λίγοι επισκέπτες, όπως τα μέλη της οικογένειας, μπορούν να εισέλθουν στα χωριά, και μόνο έπειτα από αυστηρούς ελέγχους ασφαλείας.

Με την πάροδο των δεκαετιών, τα χωριά αντανακλούσαν την πολιτική ιδεολογία, τις κοινωνικές αξίες και το αρχιτεκτονικό γούστο των πόλεων υποδοχής.

Η ποιότητά τους επηρεάζεται επίσης από την οικονομική τύχη μιας χώρας. Τα τελευταία 20 περίπου χρόνια, οι διοργανώτριες πόλεις ασχολούνται όλο και περισσότερο με πιο οικουμενικές ανησυχίες -βιωσιμότητα, αστική ανάπλαση και κληρονομιά, με την τελευταία να σημαίνει τα μακροπρόθεσμα οφέλη που απολαμβάνουν οι κάτοικοι μιας πόλης υποδοχής μετά το τέλος των Αγώνων.

Αυτά τα νέα χωριά και άλλα κτίρια και υπηρεσίες των Αγώνων χαιρετίζονται ευρέως για την αναζωογόνηση υποβαθμισμένων περιοχών, για παράδειγμα με την παροχή κοινωνικής στέγασης, νέων ευκαιριών απασχόλησης και βελτιώσεων στις υποδομές και τις συνδέσεις μεταφορών. Στην πράξη όμως τα σχέδια αυτά συχνά δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους και έχουν προκαλέσει αντιδράσεις.

Η κατάσταση στο Παρίσι 2024

Τα τρία χωριά για τους σημερινούς Αγώνες του Παρισιού αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Απλώνονται στα βόρεια προάστια Saint-Denis, Saint Ouen και L’Île-Saint-Denis, όλα μέρος του διαμερίσματος Saint-Seine-Denis, και θα φιλοξενήσουν 4.250 αθλητές κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων και 8.000 αθλητές κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων.

Αν και έχουν καταβληθεί πολλές προσπάθειες για να γίνουν βιώσιμες -μέσω της επαναχρησιμοποίησης υποβαθμισμένων πρώην βιομηχανικών κτιρίων ως χώρων ανέσεων και διαμονής για τους αθλητές- η αστική ανάπλαση αυτή συνεπάγεται την εκδίωξη πολλών υφιστάμενων, καθιερωμένων κατοίκων, όπως οι μετανάστες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να βρουν προσωρινά σπίτια ή να εγκατασταθούν σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες ή γραφεία, πολλές φορές σε άθλιες συνθήκες.

Και αυτό έχει τραβήξει την προσοχή παγκοσμίως, με τους New York Times αυτή την εβδομάδα να επισημαίνουν τι συμβαίνει στο Seine-Saint-Denis και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα να κατηγορούν τις γαλλικές Αρχές για «κοινωνική κάθαρση».

«Ένα από τα οφέλη των καλά σχεδιασμένων Ολυμπιακών Αγώνων είναι η ικανότητά τους να αναζωογονούν ταχέως μια περιοχή», λέει ο Dan Epstein, διευθυντής-σύμβουλος της Useful Projects, μιας εταιρείας συμβούλων βιωσιμότητας και καινοτομίας με εμπειρία στην αστική ανάπτυξη και σε παγκόσμια γεγονότα, ο οποίος ήταν επικεφαλής της κληρονομιάς και της βιωσιμότητας της Olympic Delivery Authority κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012.

«Ωστόσο με την αναγέννηση έρχεται και ο εξευγενισμός και αυτό μπορεί να οδηγήσει στη βίαιη έξωση των πιο ευάλωτων ανθρώπων από την περιοχή. Πολιτικές όπως η παροχή κοινωνικής στέγασης και εργασίας για τους κατοίκους της περιοχής είναι ζωτικής σημασίας και θα πρέπει να ενσωματωθούν σωστά στον προγραμματισμό, τον σχεδιασμό και το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης των Ολυμπιακών χωριών» προσθέτει.

Τούτου λεχθέντος, οι πόλεις που διεκδικούν τη διοργάνωση των Αγώνων αναμένεται να πείσουν τη ΔΟΕ ότι το σχέδιό τους είναι βιώσιμο και τα σχέδιά τους για την αστική ανάπλαση τεκμηριωμένα.

«Σήμερα, για τις διοργανώτριες πόλεις, η παροχή αποδεικτικών στοιχείων για τα διαπιστευτήρια βιωσιμότητας που περιστρέφονται γύρω από τη μείωση του ενσωματωμένου άνθρακα [όλο το CO2 που εκπέμπεται κατά την παραγωγή του κτιρίου] και του λειτουργικού άνθρακα [ο άνθρακας που εκλύεται από τη συνεχή χρήση ενέργειας ενός κτιρίου, όπως ο ηλεκτρικός φωτισμός και η θέρμανση] είναι πλέον δεδομένη», λέει ο Ashley Munday, διευθυντής και επικεφαλής σχεδιασμού στο αρχιτεκτονικό γραφείο Hassell, ο οποίος συμμετείχε στο σχεδιασμό του Ολυμπιακού Χωριού του Λονδίνου το 2012.

«Ένα βασικό κριτήριο είναι η αξία της κληρονομιάς των 3.000 έως 5.000 νέων κατοικιών [που δημιουργούνται από τα χωριά] -ένας πολύ καλός τρόπος για την ενίσχυση του αποθέματος κοινωνικής στέγασης».

Τα πρώτα Ολυμπιακά Χωριά

Η εξέλιξη των χωριών κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα είναι σίγουρα εντυπωσιακή. Το θεμελιώδες χωριό του De Coubertin στο Παρίσι το 1924 ήταν υποτυπώδες: κοντά στο Stade Olympique των Αγώνων, περιλάμβανε λιτές ξύλινες καμπίνες με τρία κρεβάτια η καθεμία. Άλλες παροχές περιλάμβαναν ανταλλακτήριο συναλλάγματος, τηλεφωνική υπηρεσία, στεγνοκαθαριστήριο, κομμωτήριο, περίπτερο εφημερίδων και ταχυδρομείο.

Το χωριό των Ολυμπιακών Αγώνων του 1932 στο Λος Άντζελες βρισκόταν στους λόφους Baldwin Hills, σε απόσταση 10 λεπτών με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό Στάδιο. Σε αυτές τις πρώτες μέρες, τα φύλα ήταν χωρισμένα: οι αθλήτριες στεγάζονταν σε ξενοδοχείο, οι αθλητές σε προσιτές προσωρινές, ελαφρές κατασκευές, που ταίριαζαν στην οικονομικά στενάχωρη εποχή της Μεγάλης Ύφεσης.

Ακόμα κι έτσι, το χωριό περιλάμβανε τραπεζαρίες, χώρους για μπάνιο, νοσοκομείο, πυροσβεστικό σταθμό, τηλεφωνικό δίκτυο και αμφιθέατρο 2.000 θέσεων.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Olympic Games (@olympics)

Για πρώτη φορά μεικτά ολυμπιακά χωριά

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες τα δύο φύλα στεγάστηκαν τελικά για πρώτη φορά μαζί στα χωριά του. Παρόλο που 14 χώρες του Ανατολικού Μπλοκ μποϊκοτάρισαν τους Αγώνες -ως απάντηση στο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ μποϊκοτάρισμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας τη δεκαετία του 1980 και τη διαμαρτυρία τους για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν- το ύφος των χωριών ήταν εορταστικό.

Ο αρχιτέκτονας Jon Jerde σχεδίασε χαρούμενους πολύχρωμους πύργους σε ποπ αποχρώσεις που αντανακλούσαν τη μόδα της δεκαετίας του ’80 για το παιχνιδιάρικο po-mo και την αρχιτεκτονική υψηλής τεχνολογίας.

Οι θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, που ο Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε ως ισχυρό εργαλείο προπαγάνδας, ήταν οι πρώτοι που μεταδόθηκαν τηλεοπτικά. Το χωριό του περιλάμβανε διώροφους κοιτώνες, τραπεζαρία, γυμναστήριο και εγκαταστάσεις προπόνησης.

Άνοιξε για το κοινό, προσελκύοντας 370.000 επισκέπτες, μια αντανάκλαση των εθνικιστικών αισθημάτων. Μετά το κλείσιμο των Αγώνων, το χωριό επαναχρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο και σχολή πεζικού του στρατού. Το κτίριο στο οποίο έμεινε ο Αμερικανός αθλητής Τζέσε Όουενς έχει έκτοτε αποκατασταθεί.

Το 1948, ένα Λονδίνο που είχε πληγεί από τις βόμβες φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι υπάρχουσες δομές επαναχρησιμοποιήθηκαν στο χωριό του -ένα πρώην στρατόπεδο ανάρρωσης που αποτελούνταν από ξύλινες καλύβες στο πάρκο Ρίτσμοντ.

Εκεί φιλοξενούνταν οι άνδρες αθλητές, ενώ οι γυναίκες αθλήτριες έμεναν κυρίως σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Southlands College, στο Πανεπιστήμιο του Roehampton στο Wandsworth. Η φινλανδική ομάδα έφερε μαζί της μια προκατασκευασμένη, ξύλινη σάουνα, η οποία περιείχε επίσης μπάνιο, αίθουσα μασάζ και κουζίνα.

Η σάουνα δωρίστηκε στη Βρετανία μετά τους Αγώνες και αργότερα μεταφέρθηκε στο Cobdown Park στο Maidstone, όπου χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 2020.

Αντίθετα, τα χωριά των Ολυμπιακών Αγώνων του Ελσίνκι ήταν ειδυλλιακά. Σχεδιάστηκαν με σκοπό να συμβάλουν στη διατήρηση ενός ζωτικού χώρου πρασίνου στο βόρειο τμήμα της πόλης, ο οποίος διαφορετικά θα είχε καταποντιστεί από μια κοντινή επιχειρηματική περιοχή.

Τα χωριά βρίσκονταν σε ένα επικλινές δασικό περιβάλλον με μεγάλους υπαίθριους χώρους και έτσι δημιουργήθηκε μια στενή σχέση με τη φύση. Το Ελσίνκι επεκτάθηκε αργότερα και τα χωριά βρίσκονται τώρα στο κέντρο της πόλης, αν και διατηρούν την αγροτική τους γοητεία.

Τα κτίριά τους σχεδιάστηκαν σε μοντερνιστικό στυλ από προνοητικούς αρχιτέκτονες, συμπεριλαμβανομένου του Alvar Aalto.

«Τα χωριά στο Ελσίνκι έχουν διατηρήσει τη δημοτικότητά τους», λέει ο Kristo Vesikansa, αρχισυντάκτης του Finnish Architectural Review.

«Για πολλούς κατοίκους του Ελσίνκι, τα χωριά αντιπροσωπεύουν μια ιδανική οικιστική γειτονιά με τα συμπαγή, λειτουργικά διαμερίσματα και τους μεγάλους κήπους τους. Μια πισίνα, που αρχικά χτίστηκε για τους αθλητές, είναι επίσης δημοφιλής».

Το χωριό των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης το 1960 ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα αναγέννησης. Οι διοργανωτές των Αγώνων αναζωογόνησαν μια υποβαθμισμένη γειτονιά που ονομαζόταν Campo Parioli, χτίζοντας δημόσιες κατοικίες σε μοντέρνο στυλ που περιλάμβαναν 1.348 σύγχρονα διαμερίσματα σχεδιασμένα για χρήση μετά τους Αγώνες, τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν.

Ένα βασικό αξιοθέατο των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972 ήταν η πρωτοποριακή, φουτουριστική αρχιτεκτονική τους, η οποία ταίριαζε με την προοδευτική φιλοσοφία των Αγώνων.

Ωστόσο, το χωριό έχει μείνει στην ιστορία κυρίως ως ο τόπος της φρικτής τραγωδίας της σφαγής του Μονάχου. Σχεδιασμένο το 1969 από τον αρχιτέκτονα Günther Eckert, περιελάμβανε ένα τσιμεντένιο, πολυώροφο κτίριο που στέγαζε 801 ευρύχωρα διαμερίσματα.

Οι δρόμοι του χωριού βρίσκονταν σε ένα επίπεδο χωρισμένο από την κυκλοφορία -μια προφητικά οικολογική ιδέα.

Οι Αγώνες του Μονάχου υιοθέτησαν από νωρίς το δόγμα της κληρονομιάς, καθώς τα κτίρια του χωριού σχεδιάστηκαν για να επαναχρησιμοποιηθούν μετά τους Αγώνες. Τα διαμερίσματά του πουλήθηκαν αργότερα ως σπίτια, ενώ διώροφα σπίτια μετατράπηκαν σε φοιτητικές κατοικίες (αν και αυτές χρειάστηκε να ξαναχτιστούν αργότερα, καθώς καταστράφηκαν εν μέρει κατά τη διάρκεια μιας φοιτητικής εξέγερσης).

Σήμερα, λέει ο Hassell, το χωριό παραμένει «περιζήτητο λόγω της ποιότητας της αρχιτεκτονικής του και των χώρων πρασίνου του».

Η αστική ανάπλαση είχε κεντρικό ρόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη και στο χωριό της. Μια κατοικημένη περιοχή -η La Vila Olímpica- δημιουργήθηκε στη συνοικία Poble Nou, πρώην βιομηχανική, μολυσμένη περιοχή.

Πολλοί αρχιτέκτονες -Josep Martorell, Oriol Bohigas, David Mackay και Albert Puigdomènech- σχεδίασαν το χωριό για να του δώσουν στιλιστική ποικιλία.

Ωστόσο, η διάταξή του ήταν οργανωμένη -με πρότυπο το διάσημο κομψό πλέγμα της κεντρικής γειτονιάς Eixample της Βαρκελώνης.

«Η Βαρκελώνη είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα που είδαμε για ένα χωριό που μετατράπηκε σε μια επιτυχημένη αστική συνοικία που έκανε επίσης βελτιώσεις στην προκυμαία», λέει ο Epstein.

Οι Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο είχαν ως αποτέλεσμα την ανάπλαση ενός μολυσμένου, βιομηχανικού σημείου στην περιοχή του Στράτφορντ, στα ανατολικά της πόλης.

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου έθεσαν ως στόχο να είναι οι πιο βιώσιμοι Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν ποτέ», λέει ο Epstein.

«Η ιδέα ήταν να χρησιμοποιηθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες για να καταλύσουν την ανάπλαση της κοιλάδας Lower Lea Valley και να τη μετατρέψουν σε μια ζωντανή κοινότητα χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, με εξαιρετικές δημόσιες συγκοινωνίες.

Πολλά ολυμπιακά πάρκα και οι εγκαταστάσεις τους στο παρελθόν συχνά εγκαταλείφθηκαν μετά το τέλος των Αγώνων.

«Ο Ken Livingstone, ως ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος του Λονδίνου, υπερασπίστηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου», λέει ο Dave Hill, συγγραφέας του βιβλίου Olympic Park:

When Britain Built Something Big και ιδρυτής του onlondon.co.uk, το οποίο περιλαμβάνει ειδήσεις και αναλύσεις για την πολιτική και τον πολιτισμό του Λονδίνου. Ο Λίβινγκστον επέβλεψε τη νικηφόρα υποψηφιότητα του Λονδίνου για τη διοργάνωση των Αγώνων του 2012.

«Ο Λίβινγκστον μπορούσε να δει ότι οι Αγώνες θα μπορούσαν να φέρουν τεράστιες επενδύσεις στην Lower Lea Valley». Οι Αγώνες είχαν επίσης την πλήρη υποστήριξη του διαδόχου του Λίβινγκστον στη θέση του δημάρχου, Μπόρις Τζόνσον, αν και το γούστο του στην αρχιτεκτονική ήταν κλασσικό και συντηρητικό.

«Ο Τζόνσον είχε ένα όραμα για το Ολυμπιακό πάρκο στο σύνολό του για βικτοριανού τύπου, οικογενειακές κατοικίες και πλατείες, εμπνευσμένες από τα μεγαλοπρεπή κτήματα Grosvenor και Bedford του Λονδίνου».

Έτσι, οι αρχιτέκτονες Fletcher Priest, σε συνεργασία με τους δομοστατικούς μηχανικούς Arup και τους αρχιτέκτονες τοπίου West 8 και Vogt Landscape, ανέλαβαν να σχεδιάσουν μια συνοικία σαν χωριό με κήπους που θυμίζουν τις βικτοριανές ρυμοτομίες σε περιοχές του Δυτικού Λονδίνου όπως η Maida Vale. Αυτό περιελάμβανε 69 οικιστικά συγκροτήματα, κοινόχρηστες πλατείες, αυλές και υδάτινα στοιχεία.

Η κριτική της «κληρονομιάς» των χωριών

Το 2013, οι άνθρωποι άρχισαν να καταλαμβάνουν ορισμένες από αυτές τις πολυκατοικίες, που τώρα στεγάζουν ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, στην περιοχή που μετονομάστηκε σε East Village, η οποία βρίσκεται ακριβώς έξω από το ομοίως μετονομασμένο Queen Elizabeth Olympic Park.

Τούτου λεχθέντος, η γειτονιά έχει επικριθεί ευρέως για τα υψηλά ενοίκιά της: το 2022, ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων στις πρώην αθλητικές πολυκατοικίες κόστιζε πάνω από 2.300 λίρες το μήνα και διαμερίσματα τριών υπνοδωματίων 2.700 λίρες το μήνα.

Και ενώ η οργανωτική επιτροπή του Λονδίνου υποσχέθηκε ότι θα δημιουργηθούν 30.000 έως 40.000 νέες κατοικίες από την ανάπλαση του ανατολικού Λονδίνου από τους Αγώνες, ο Guardian ανέφερε το 2022 ότι μόλις 13.000 κατοικίες προέκυψαν από την ανάπλαση. Στους δήμους Newham, Tower Hamlets, Hackney και Waltham Forest -όπου διεξήχθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες- υπήρχαν σχεδόν 75.000 νοικοκυριά στη λίστα αναμονής για δημοτική στέγαση.

Το ολυμπιακό χωριό της Αθήνας

Άλλες διοργανώτριες πόλεις έχουν επίσης δεχθεί έντονη κριτική στο μέτωπο της κληρονομιάς. «Το χωριό στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα περιλάμβανε 21 πύργους κατοικιών», λέει ο Epstein.

«Μετά τους Αγώνες, επρόκειτο να γίνει μια νέα οικιστική ζώνη, τα καταλύματά της θα πωλούνταν ή θα ενοικιάζονταν στον τοπικό πληθυσμό. Ωστόσο, μόνο τα μισά από τα διαμερίσματα είναι τώρα κατειλημμένα.

Και όταν το Ρίο φιλοξένησε τους Αγώνες το 2016, θέλησε να μιμηθεί το Λονδίνο. Αλλά τα χωριά και οι 31 πύργοι του απέτυχαν να δημιουργήσουν επιτυχημένες παρακαταθήκες, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Το σχέδιο ήταν οι πύργοι να μετατραπούν σε πολυτελή διαμερίσματα, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό κενά».

Ενώ πολλοί είναι εξοργισμένοι με τις εξώσεις από το Seine-Saint-Denis και άλλες περιοχές της πόλης κατά την προετοιμασία των φετινών Παρισινών Αγώνων, οι διοργανωτές τους επιδεικνύουν ισχυρή δέσμευση για βιωσιμότητα, με πολλά στοιχεία για τη μελλοντική προστασία των κτιρίων στα χωριά, ώστε να είναι έτοιμα για την αλλαγή χρήσης τους μετά τους Αγώνες.

Για παράδειγμα, τρεις πολυκατοικίες στο St Ouen που δημιουργήθηκαν για τους αθλητές θα επαναχρησιμοποιηθούν ως κατοικίες και γραφεία μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολλά υπάρχοντα κτίρια, όπως ένα εργοστάσιο και ένα κινηματογραφικό στούντιο, έχουν επαναχρησιμοποιηθεί.

Οι στέγες είναι εξοπλισμένες με ηλιακούς συλλέκτες και τα μεγάλα κενά μεταξύ των κτιρίων επιτρέπουν σε αεροσήραγγες να αντλούν φρέσκο αέρα στα χωριά από τον ποταμό Σηκουάνα.

«Οι Αγώνες του Παρισιού είναι πολλά υποσχόμενοι», λέει ο Epstein. «Δίνουν μεγάλη έμφαση στην επαναχρησιμοποίηση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων». Αλλά, προσθέτει, αφήνοντας μια προειδοποιητική νότα, «μπορείς να πεις πραγματικά ποια είναι η κληρονομιά μιας διοργανώτριας πόλης, πόσο βιώσιμη αποδεικνύεται μακροπρόθεσμα, μόνο 10 με 20 χρόνια μετά την τέλεση των Αγώνων».

• Pierre de Coubertin
• Ολυμπιακό χωριό του Παρισιού
• Ολυμπιακοί Αγώνες 2024