ΟΠΕΚΕΠΕ: Από κατηγορητήριο στο… ρουσφέτι – H ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται σε slow motion – Ο Άδωνις ως… Joker εναντίον Δένδια 

Το Μαξίμου δεν το λέει ακόμα, αλλά το σκέφτεται φωναχτά. Με τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να πέφτουν σαν τα χαλάζια στην Κηφισίας, η Προανακριτική για Βορίδη και Αυγενάκη μοιάζει πιο σίγουρη κι από καλοκαιρινό ρεύμα του Αιγαίου. Το διαβιβαστικό από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελέα ήρθε και δεν είναι ευχολόγιο.

Αν αυτό δεν είναι σοβαρό, τότε το Spotlight ήταν ένα παραμύθι για δημοσιογράφους.

Το “δεν υπάρχει κάτι ποινικά κολάσιμο” έγινε “δεν αποκλείουμε τίποτα” – next stop: Προανακριτική

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με το «δεν τρέχει τίποτα». Τώρα, απλώς αναβοσβήνει το «θα το δούμε». Μπορεί να μην έχει γραφτεί ακόμα η απόφαση, αλλά το πλάνο είναι έτοιμο. Γιατί η πίεση δεν είναι μόνο από την αντιπολίτευση ή την κοινή γνώμη. Είναι από τα ίδια τα έγγραφα της δικογραφίας που διαβάζονται στην αίθουσα 168 της Βουλής – εκεί όπου κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του στέκεται πια στην ουρά με αριθμό προτεραιότητας.

Ο Βορίδης σε ρόλο υπουργού εν αναμονή… παραίτησης

Όταν η φράση «πολιτική ευθύνη» αρχίζει να ψιθυρίζεται σε καλοκαιρινά πηγαδάκια, σημαίνει ότι ο χρόνος μετρά αντίστροφα.

Όπως θα έλεγε κι ο Μπραντ Πιτ στο Moneyball:
“Adapt or die.”
Και κάποιες φορές, το «adapt» σημαίνει απλώς… φύγε πριν γίνεις βάρος.

Κάθε κόμμα κι ένας βουλευτής – η διακομματική διάσταση του πελατειακού ατυχήματος

Η δικογραφία δεν είναι στενή. Είναι ευρύχωρη. Χωράει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Χωράει βουλευτές, συνεργάτες, φίλους και γνωστούς. Από τον Κέλλα και τον Μπουκώρο, μέχρι τον Φρέντυ Παρασύρη, τον Βασίλη Κόκκαλη και τον Χρήστο Μπαμπασίδη. Όλοι τους αναφέρονται σε συνομιλίες για εκκρεμότητες, βοσκοτόπια, παρατυπίες και… παρεμβάσεις.

Αν υπήρχε soundtrack για τη δικογραφία, θα ήταν το “Telephone” της Lady Gaga. Μόνο που εδώ το τηλέφωνο γράφει. Και οι συνομιλίες – που κάποτε περνούσαν στα ψιλά – τώρα περνούν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Ποιοι μιλούν, ποιοι σώπασαν, ποιοι προσπαθούν να θυμηθούν τι είπαν… και σε ποιον

Κάποιοι βουλευτές λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό – απλώς ήθελαν να βοηθήσουν έναν αγρότη. Άλλοι προτιμούν να μην πουν τίποτα, λες και ζούμε στο Tinker Tailor Soldier Spy. Αλλά όταν αναφέρεσαι σε «παράτυπα βοσκοτόπια» και «αιτήματα που είναι στο όριο», τότε μάλλον το όριο το έχεις περάσει – απλώς δεν θυμάσαι πότε.

Το πολιτικό σύστημα κοιτά την κάμερα, κάνει πως δεν ξέρει, και περιμένει να δει αν ο φακός γράφει. Newsflash: γράφει.

Η παραπομπή είναι θέμα χρόνου – και η κάθαρση (ξανά) σε διαπραγμάτευση

Το πιο ενδιαφέρον με τέτοιες υποθέσεις είναι η αντίδραση. Όχι των ενόχων – αυτών που ίσως εμπλέκονται. Αλλά του συστήματος. Που είτε θα τραβήξει χειρόφρενο και θα πάει σε πλήρη διερεύνηση, είτε θα μπει σε λειτουργία The Post: ένα σιωπηλό redacting της ευθύνης, μέχρι να ξεχαστεί το θέμα.

Αλλά αυτή τη φορά, υπάρχει Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Και η Βουλή δεν είναι σαλόνι. Είναι το πρώτο επεισόδιο από ένα νέο πολιτικό boxset, που λέγεται “Ρουσφέτι και Τιμωρία”.

Όπως έλεγε κι ο Τζακ Νίκολσον στο “A Few Good Men”:
“You can’t handle the truth!”
Μόνο που η αλήθεια έρχεται – και συνοδεύεται από διαβιβαστικό. Δεν είναι θέμα αν μπορείς να την αντέξεις. Είναι θέμα αν έχεις αφήσει αρκετό χώρο στη Βουλή να την ακούσει.

Καλή συνέχεια – και καλές απολογίες. Με ή χωρίς φάκελο.

Εξωτερική πολιτική: Η σιωπή των διπλωματών
(ή πώς στα βραβεία του ΥΠΕΞ δεν κόπηκε ούτε ένα εισιτήριο)

Κι ο Γιώργος μόνος ψάχνει… πολιτική γραμμή

Δεν το περίμενα — και δεν το λέω συχνά. Το σχόλιο για τον Γεραπετρίτη προχθές βρήκε τόση απήχηση, που για μια στιγμή σκέφτηκα πως είχα γράψει το Top Gun: Maverick της εξωτερικής πολιτικής. Και μάλιστα με standing ovation από… τα γαλάζια έδρανα. Εκεί που κανονικά χειροκροτούν μόνο σε ομιλίες αρχηγού και μετά πάνε για καφέ.

Κοινός τόπος: η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται σε slow motion. Στο καλύτερο σενάριο, είμαστε σε φάση La La Land. Δηλαδή χορεύουμε μόνοι μας, κοιτάμε τα φώτα και νομίζουμε ότι είμαστε στο επίκεντρο.

Αιγαίο: Everything Everywhere All at Once – χωρίς εμάς

Από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία, κι από την Αίγυπτο έως την Τουρκία, όλα μοιάζουν να τρέχουν. Εκτός από εμάς. Το γεωπολιτικό τόξο τρέχει τα 100 μέτρα και εμείς ψάχνουμε πού βάλαμε τα παπούτσια μας.

Και ξάφνου: η συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης για συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων σε περιοχές που — πώς να το πούμε κομψά — δεν είναι δικές τους.

Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν There Will Be Blood — μόνο που το πετρέλαιο που αναζητούν, ίσως να είναι πάνω στο δικό μας υφαλοκρηπικό κατώφλι. Αλλά εμείς κρατάμε στρατηγική ψυχραιμία. Που σημαίνει ότι κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Το πάγωμα στις αντιδράσεις μας έχει πια και όνομα: Γεραπετριτισμός.

Ο Σαμαράς στο ρόλο του Whistleblower – οι υπόλοιποι στο ρόλο του τζουκμποξ

Έχει πει πολλά ο Αντώνης Σαμαράς που δεν τα συμμερίζομαι. Αλλά είχε ένα δίκιο που το άκουσα ηχώ μέσα από το The King’s Speech:

«Τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο είναι από την απουσία αντίδρασης».

Αν δεν απαντάς, δεν διαταράσσεις — σωστό. Αλλά αν δεν υπάρχεις διπλωματικά, δεν σου αφήνουν και τίποτα να υπερασπιστείς.

Και τότε αρχίζει το Don’t Look Up της εξωτερικής πολιτικής: Εμείς κοιτάμε τον ουρανό, και οι άλλοι τρυπάνε το βυθό.

Επικοινωνία έχουμε – στρατηγική, όχι

Κάπου, κάποιος θα βγει και θα πει πως έχουμε «συμμαχίες». Ίσως θυμηθεί και την AUKUS, τον Εμμανουέλ (Μακρόν), ή τον Ισραηλινό χάρτη που μας έβαλε ξανά στο κάδρο. Ωραία όλα αυτά. Αλλά χωρίς ενεργή παρουσία, χωρίς ρόλο σε συμφωνίες, και με μόνο εργαλείο τον “διάλογο χωρίς αντίκρισμα”, καταλήγουμε σε ένα The Artist — ασπρόμαυρο, βουβό και ξεχασμένο.

Από την “ήρεμη δύναμη” στην ήρεμη αδράνεια

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι επικοινωνία. Δεν είναι tweet με τον Μπλίνκεν (Μπλίνκεν). Δεν είναι φωτό από την Αίγυπτο ή τη Βόρεια Μακεδονία. Είναι διαπραγμάτευση, επιρροή, προληπτική παρουσία και κυρίως πολιτική βούληση. Και αυτή, προς το παρόν, ψάχνεται.

Θυμάστε το No Country for Old Men; Ε, μάλλον ήρθε η ώρα για το No Strategy for Quiet Diplomats.

The Truman Show, αλλά στο Αιγαίο

Η Ελλάδα, σήμερα, μοιάζει με τον Τρούμαν Μπέρμπανκ. Νομίζει ότι ελέγχει το σκηνικό, αλλά η θάλασσα έχει τείχος. Και πίσω από αυτό, κάποιος άλλος σκηνοθετεί.

Το ερώτημα είναι απλό:
Θα κλείσουμε το σενάριο της ανυπαρξίας με δράση, ή θα αφήσουμε να γράφεται δίπλα μας, χωρίς εμάς;

Γιατί στην εξωτερική πολιτική, όταν δεν παίζεις, δεν έχεις ούτε λόγο στο φινάλε.

Ο Άδωνις ως “Υπέρκομψος Χάουαρντ Μπιλ” του ΕΣΥ

Και ενώ όλοι περιμέναμε από τον Υπουργό Υγείας να ανακοινώσει καμιά λίστα αναμονής ή καμιά νέα ΜΕΘ, εκείνος επέλεξε να αναλύσει… γεωστρατηγική.
Στο OPEN, ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφάσισε να ξεσκονίσει τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου και να αδειάσει μεγαλοπρεπώς τον Νίκο Δένδια, πρώην Υπουργό Εξωτερικών και νυν Υπουργό Άμυνας:

«Από ολιγωρία δεν κάναμε συμφωνία με τη Λιβύη, δεν κατάλαβε τότε το ΥΠΕΞ και βγήκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Από τότε προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες».

Μια παραδοχή-σενάριο, που αν το έγραφε ο Όλιβερ Στόουν θα το έβλεπες και θα έλεγες «ντάξει, υπερβολές».

Η κυβέρνηση σε mode Gladiator: “Are you not entertained?”

Η αντιπολίτευση αν ήταν αντιπολίτευση  θα άρπαζετην ευκαιρία να βάλει φωτιά στο σκηνικό:

«Όταν κορυφαίος υπουργός κατηγορεί τον νυν Υπουργό Άμυνας για έλλειψη αντανακλαστικών, είναι μια κυβέρνηση επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα».
Και θα συνέχιζε με ερωτήματα που θα ζήλευε και ο Μάικλ Μουρ:
– Θα συνεχίσει να σιωπά ο Πρωθυπουργός;
– Μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια κυβέρνηση αυτός που εγκαλεί και αυτός που εγκαλείται;
– Τα εθνικά θέματα είναι εσωκομματικό ξεκαθάρισμα;

Η Νέα Δημοκρατία μοιάζει πλέον με θίασο του The Irishman. Όλοι παλιοί γνώριμοι, όλοι σε μια κυβέρνηση, όλοι με παλιούς λογαριασμούς.

Ο Άδωνις ως Joker του Μαξίμου

Η ρητορική του Άδωνι θυμίζει την τελική σκηνή του Joker:

«Δεν είμαι εγώ τρελός – ο κόσμος είναι τρελός.»
Μόνο που εδώ το κοινό δεν γελάει. Αναρωτιέται γιατί ο Υπουργός Υγείας κάνει δημόσια εξωτερική πολιτική, ενώ ο Υπουργός Άμυνας… δεν κάνει τίποτα.

Και όλα αυτά την ώρα που Τουρκία και Λιβύη υπογράφουν συμφωνία για έρευνες σε περιοχές πολύ κοντά στις ελληνικές. Τόσο κοντά, που ακούγεται ο ήχος του τρυπανιού.

Η διγλωσσία έγινε τρίγλωσση και το Don’t Look Up ελληνική διπλωματία

Ο Δένδιας, γνωστός για το στιβαρό ύφος του ΥΠΕΞ τα προηγούμενα χρόνια, βλέπει τώρα τον Άδωνι να του χρεώνει τη διπλωματική ήττα του 2019 σαν να του χρεώνει ασθενή χωρίς ραντεβού στο νοσοκομείο.

Στο Don’t Look Up, οι ήρωες προσπαθούν να πείσουν τον Πρόεδρο για έναν επικείμενο καταστροφικό κομήτη.
Στην Ελλάδα, ο κομήτης έχει υπογράψει με την ΤΡΑΟ (τουρκική κρατική εταιρεία), αλλά το Υπουργικό Συμβούλιο τσακώνεται για το ποιος ξέχασε να δει τον ουρανό.

Και ο Πρωθυπουργός; Σαν τον Τομ Χανκς στο Cast Away

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει σιωπηλός. Σαν ναυαγός στο Αιγαίο με έναν “Γουίλσον” και πολλά ερωτήματα:
– Ποιος φταίει για το μνημόνιο;
– Ποιος κάνει διπλωματία σήμερα;
– Ποιος είναι σε mood εσωτερικής εκδίκησης;

Σε κάθε περίπτωση, όταν η κυβέρνηση γίνεται πεδίο εσωτερικής διπλωματικής βεντέτας, η χώρα κινδυνεύει να μείνει χωρίς σχέδιο. Χωρίς εξωτερική πολιτική.

Εξωτερική πολιτική με βάση προσωπικά ξεκαθαρίσματα: αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι ριάλιτι με γεωτρύπανα.

Το ερώτημα πια δεν είναι αν υπάρχει στρατηγική.

Το ερώτημα είναι:

Πόσες τρύπες πρέπει να ανοίξουν οι άλλοι στα νερά μας μέχρι να σταματήσουμε να ανοίγουμε εμείς τρύπες ο ένας στον άλλον;

• Μάκης Βορίδης
• ΟΠΕΚΕΠΕ