ΟΠΕΚΕΠΕ: Το “Everything Everywhere All at Once” της διαπλοκής – Ο Δούκας των Παρεμβάσεων: Lost in Translation – Γκίλφοϊλ: Από το Fox News στην… “Ελλάδα, σ’ αγαπώ (αν ψωνίζεις F-35 και LNG)”

«Καλοκαίρι της φωτιάς – ή πώς έμαθα να μην ανησυχώ και να αγαπώ τον συμψηφισμό»

*(Εμπνευσμένο από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ: Dr. Strangelove ή πώς έμαθα να μην ανησυχώ και να αγαπώ τη βόμβα)

Είναι Ιούλιος, κάνει ζέστη, βρωμάει πετρέλαιο, και όχι μόνο από τις αντλίες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήλπιζε ότι το καλοκαίρι θα τον βρει με παντόφλα και φραπέ, αλλά τελικά του έλαχε στο χέρι ο πυροσβεστήρας. Και μάλιστα χωρίς πίεση. Οι εστίες φωτιάς δεν είναι μόνο στο δάσος — είναι και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στο πορτοφόλι των νοικοκυριών και στο μεταναστευτικό. Ό,τι δεν έκαψε ο καύσωνας, το αναλαμβάνει ο πολιτικός καύσωνας. Με άλλα λόγια: φέτος η ΔΕΘ δε θα ‘χει μόνο εξαγγελίες αλλά και… απανθρακωμένα επιχειρήματα.

ΟΠΕΚΕΠΕ: Το “Everything Everywhere All at Once” της διαπλοκής

(βλέπε οσκαρικό αριστούργημα 2022: «Τα πάντα όλα ταυτόχρονα»)

Το σκάνδαλο με τις επιδοτήσεις αγροτών που δεν είδαν ούτε λάχανο, ούτε χωράφι, ούτε κατσίκι, χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά του “επιτελικού κράτους”. Και αν η κυβέρνηση είχε μάθει να σβήνει πυρκαγιές με την τεχνική του «Τριαντόπουλος-Καραμανλής» (aka “δε φταίει κανείς αλλά φεύγουμε”), τώρα ο Βορίδης δηλώνει «ανεφάρμοστος». Ούτε να φάει το κατηγορητήριο θέλει, ούτε να το μοιραστεί. Κι άμα του το φορτώσουν, απειλεί με ανεξαρτητοποίηση. Οπότε ναι, το καλοκαίρι προβλέπεται με περισσότερη δράση από το Mission: Impossible – Fallout.

Ο συμψηφισμός είναι ο νέος Παπανδρέου

Ο Πρωθυπουργός, σαν άλλος Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men, δείχνει με το δάχτυλο το παρελθόν: «Εσείς βάλατε τις βάσεις». Η δεκαετία του ’80, του ’90 και του 2000 γίνεται πολιτική ασπίδα. Αν είσαι στη γωνία, φώναξε: “Δεν είμαι ο μόνος!”. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι πολίτες δεν νοιάζονται πια για το ποιος το ξεκίνησε — θέλουν να επιστραφούν τα κλεμμένα. Η κυβέρνηση απαντά με Task Force, εφόδους, δηλώσεις για “προστασία των ευρωπαϊκών κονδυλίων” και την ελπίδα ότι η “λαϊκή οργή” θα κοπάσει πιο γρήγορα απ’ τον καύσωνα

Εξεταστική: Ο αθώος κύκλος της πολιτικής καθαρής συνείδησης

Όταν δεν θέλεις να δικάσεις κανέναν, αλλά πρέπει να δείξεις ότι κάτι κάνεις, η λύση είναι γνωστή: Εξεταστική. Το αντίστοιχο του “πάμε για καφέ να τα πούμε”. Δεν οδηγεί πουθενά, αλλά όλοι συμμετέχουν. Ο χρόνος τρέχει όμως και ο Σεπτέμβρης είναι επικίνδυνα κοντά για την παραγραφή των αδικημάτων. Όσο για τους βουλευτές της ΝΔ; Αν δεν υπάρξει κομματική πειθαρχία, θα ζήσουμε remake του 12 Angry Men, αλλά σε πολιτική εκδοχή: «12 Αγχωμένοι Βουλευτές και το δίλημμα της συγκάλυψης».

Η επιστροφή του παλιού καλού εχθρού: Τσίπρας, το σίκουελ

Κάθε ταινία δράσης χρειάζεται έναν καλό κακό. Και τι πιο βολικό από τον Αλέξη Τσίπρα; Με ένα γεμάτο θυμό flashback στο 2015, η κυβέρνηση επενδύει στο σύνδρομο του Grexit, ελπίζοντας ότι ο φόβος θα ενώσει τους ψηφοφόρους της όπως κάποτε τους διαχώριζε. Είναι το “Τσίπρας Rises” — μια prequel ταινία που προσφέρεται για ανακύκλωση αντιπολίτευσης. Όπως σχολίασε και έμπειρος βουλευτής της συμπολίτευσης, «όταν δεν έχεις σχέδιο, έχεις αφήγημα».

Από την κλιματική κρίση στην πολιτική αυτανάφλεξη

Το φθινόπωρο πλησιάζει, αλλά το θερμόμετρο της πολιτικής δεν πέφτει. Η κυβέρνηση ελπίζει να προλάβει τις παραγραφές, τις εξεταστικές, την οργή, τις τιμές και την ακροδεξιά όχθη. Το στοίχημα της αντεπίθεσης στη ΔΕΘ μοιάζει με το να προσπαθείς να ανάψεις φωτιά σε καμένο χωράφι.

Αν δεν αλλάξει κάτι θεαματικά, το μόνο που μένει είναι να δούμε ποιος θα μείνει στο κάδρο όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Και, όπως θα έλεγε ο Τζόκερ (από τον Dark Knight): «Αυτό που χρειάζεται είναι μια μικρή ώθηση για να πέσει η τάξη».

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πέσει και το σύστημα δηλώσεων ζωικού κεφαλαίου μαζί του.

Εκεί που όλα καίγονται — και τίποτα δεν καίγεται τυχαία.

«Οι 21 γαλάζιοι και το μυστικό του ΟΠΕΚΕΠΕ»

(βλ. “Οι 12 ένορκοι” – 12 Angry Men, αλλά εδώ με πολιτική πλοκή, βουλευτικό καφενείο και παραπολιτικά βλεμματάκια)

Προανακριτική ή προανακριτικοί; Αυτό είναι το ερώτημα

Στους διαδρόμους της Βουλής δεν φυσάει αεράκι. Φυσάει ανησυχία. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ζει τις δικές της στιγμές έντασης, σαν να γύρισε σκηνή από το Spotlight. Το ΠαΣοΚ ετοιμάζει πρόταση για προανακριτική κατά Βορίδη και Αυγενάκη, αλλά στη «γαλάζια» πολυκατοικία κάποιοι βουλευτές δεν είναι ακριβώς πρόθυμοι να σηκώσουν τη βαλίτσα. Ίσως γιατί μέσα έχει… πυρομαχικά για το φθινόπωρο.

Από τη μία, η “ασπίδα προστασίας” για τον Βορίδη. Από την άλλη, ο σιωπηλός (προς το παρόν) προβληματισμός για τον Αυγενάκη. Είναι βλέπεις το κλασικό δίλημμα του Prisoners: σώζεις τον δικό σου ή τον αφήνεις να καεί για να σωθείς κι εσύ;

Η σκηνή στο καφενείο: Όταν ο “Γάλλος” γύρισε απ’ το Μαξίμου

Στη μεγάλη πρεμιέρα που όλοι περίμεναν —δηλαδή την ημέρα που ο Πρωθυπουργός μιλούσε για το Μεταναστευτικό—, είχαμε και παράπλευρες εξελίξεις. Όχι στην Ολομέλεια, αλλά στο καφενείο. Εκεί συγκεντρώθηκαν είκοσι βουλευτές της ΝΔ γύρω από τον Βορίδη, σαν σκηνή από το The King’s Speech, μόνο που αντί για λογοθεραπεία, του έδωσαν πολιτική… ψυχοθεραπεία.

«Σε στηρίζουμε», του είπαν. «Απ’ ό,τι είδαμε δεν έχεις κάνει κάτι». Κάποιοι μάλιστα, όπως διαρρέεται, διάβασαν και το κατηγορητήριο και δεν εντόπισαν καν “πρόθεση”. Ούτε λάθος χειρισμό, ούτε εικονικές δηλώσεις. Λες και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έσκασε από μόνο του, σαν μονόπρακτο του Τσέχοφ.

Ο Αυγενάκης και ο “Ελέφαντας στο δωμάτιο”

(τίτλος δανεισμένος από την πολιτικά σκοτεινή σφαίρα του The Constant Gardener)

Το πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι όσο και αν θέλει να κλείσει την υπόθεση «διά της πολιτικής αβρότητας», οι βουλευτές βλέπουν τις εξελίξεις με το ένα μάτι στο ακροατήριο και το άλλο στα γκάλοπ. Ο Βορίδης φαίνεται πως διατηρεί ισχυρές συμμαχίες, αλλά ο Αυγενάκης, που έχει αφήσει πίσω του ένα trail από πικραμένους και “μεταταγμένους”, δεν είναι το ίδιο τυχερός.

Η έκφραση «έχει πληγώσει την παράταξη» ακούγεται σαν να βγήκε από πολιτική μεταμεσονύκτια προβολή. Κάποιοι τον στηρίζουν ακόμα. Κάποιοι κοιτούν αλλού. Όπως θα έλεγε κι ο Τζακ Νίκολσον στο As Good As It Gets: “Δεν είναι ότι δε σ’ αγαπάμε, απλά δεν μπορούμε να σε δούμε στη Βουλή χωρίς να σκεφτόμαστε επιδοτήσεις”.

Η σιωπή του Μαξίμου: No Country for Clear Decisions

Ο Πρωθυπουργός κρατά χαμηλά το προφίλ. Κάποιοι λένε ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμα. Κάποιοι άλλοι ότι απλώς περιμένει να διαλέξει το «μικρότερο κακό»: είτε να φανεί ότι συγκαλύπτει, είτε να παραδώσει δυο πρώην υπουργούς για να ρίξει στάχτη (ή ζωοτροφές) στα μάτια των ψηφοφόρων.

Μοιάζει με σενάριο από το The Hurt Locker – μόνο που εδώ δεν έχουμε βόμβες, αλλά δημοσκοπικές νάρκες. Κάθε λάθος κίνηση μπορεί να τινάξει στον αέρα το προφίλ της «σοβαρής διαχείρισης». Και στην τελική, τι είναι χειρότερο; Να χάσεις δύο υπουργούς ή να χάσεις το αφήγημα;

Φινάλε χωρίς τίτλους τέλους (ακόμα)

Η ΝΔ πηγαίνει προς φθινόπωρο με μια παράξενη εσωτερική αστάθεια. Σαν την πτήση της Flight 93: ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά κανείς δεν τολμά να πει «κρατηθείτε». Αν το ΠαΣοΚ προχωρήσει σε προανακριτική, οι μάσκες πέφτουν. Και τότε, το ερώτημα είναι ένα: θα υπάρξει κομματική πειθαρχία ή κάθε βουλευτής θα γίνει το δικό του One Man Show;

Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, η ατμόσφαιρα στην ΚΟ της ΝΔ θυμίζει The Revenant: όλοι νιώθουν μόνοι, παγωμένοι και κυνηγημένοι από έναν αόρατο εχθρό. Και σίγουρα κανείς δεν θέλει να βρεθεί, με μαχαιριά στην πλάτη, στον ρόλο του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Γιατί εδώ, ακόμη κι αν φας ξύλο, Όσκαρ δεν παίρνεις.

Όπου η πολιτική μυρίζει μπαρούτι, και οι “γαλάζιοι” τσακώνονται για το ποιος θα κρατήσει τον πυρσό.

Το ΠαΣοΚ ετοιμάζει φάκελο: όχι με συνθήματα, με υπογραφές

Πλησιάζει Τρίτη και, αντί για Δευτέρα λούνα παρκ, έχουμε Τρίτη προανακριτική. Η Χαριλάου Τρικούπη ανεβάζει ταχύτητες — και θερμοκρασίες. Ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση για προανακριτική για τους κυρίους Βορίδη και Αυγενάκη. Όχι για αστοχίες. Όχι για «λάθη». Για «ηθική αυτουργία και συνέργεια σε απιστία». Δηλαδή, στη μετάφραση του Erin Brockovich, «κάνατε ότι δεν βλέπατε, αλλά τελικά γράψατε κι εσείς τη συνταγή».

Και μπορεί να μην μπήκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ονομαστικά στο κάδρο, αλλά το ΠαΣοΚ τον έβαλε στη σύνθεση σαν σκηνοθέτη: «Executive producer: Kyriakos Mitsotakis – in association with Γαλάζια Σ.Α.».

Όταν ο Μπρατάκος παίρνει γράμματα και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αριθμούς

Το πολιτικό θρίλερ έχει ξεκινήσει. Το σενάριο γράφτηκε από τέσσερις νομικούς μεθοδικούς σαν τον Michael Clayton (την Τίλντα Σουίντον να λείπει μόνο), που για 15 μέρες μελετούσαν τις 3.000 σελίδες της δικογραφίας — όχι σαν να διάβαζαν μυθιστόρημα, αλλά σαν να χτένιζαν το Zodiac. Μήπως και βρουν το αποτύπωμα της εξουσίας.

Και φαίνεται ότι το βρήκαν. Το ΠαΣοΚ κατηγορεί την κυβέρνηση πως γνώριζε «από το 2019». Και άρα, η γνωστή γραμμή άμυνας «δεν ήξερα τίποτα, το διάβασα στις εφημερίδες» ανήκει πια στο πάνθεον των πολιτικών αστειοτήτων, μαζί με το «οι αγρότες μας ευγνωμονούν».

Όταν ο Ανδρουλάκης έβαλε τα πράγματα στο GPS του Μαξίμου

Η σύγκρουση Ανδρουλάκη – Μητσοτάκη στη Βουλή δεν είχε απλώς ένταση. Είχε δομή. Σαν το JFK του Όλιβερ Στόουν, αλλά χωρίς το Τέξας. Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ξεκίνησε ήπια και κατέληξε σε ευθεία κατηγορία: «ξέρατε από την αρχή, το πληρώνει ο λαός, το κουκουλώνετε με τεχνικές λύσεις». Και μετά ήρθε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Χρηστίδης, σαν δεύτερη πράξη στο Doubt: η Κυβέρνηση νευριάζει, άρα κάτι δεν πάει καλά.

Με λίγα λόγια, το μήνυμα είναι σαφές: «η θεσμικότητα σκοτώνει τα νεύρα της ΝΔ». Και το πρόστιμο του μισού δισ. που επέβαλε η Ε.Ε. για τις αγροτικές επιδοτήσεις δεν είναι ακριβώς “μικρολεπτομέρεια λογιστικού ενδιαφέροντος”. Είναι το Titanic της αγροτικής πολιτικής: ήξεραν το παγόβουνο, αλλά συνέχισαν με ταχύτητα.

Το ΠαΣοΚ βρίσκει αφήγημα: Ο Νομάρχης Αντεπιτίθεται

(παραπομπή στο The Empire Strikes Back, μόνο που εδώ το φως έρχεται από τη Βουλή, όχι από τα lightsabers)

Η Χαριλάου Τρικούπη πιστεύει ότι η στιγμή της ήρθε. Με την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ κατάφερε να προβάλλει «νέα στελέχη με θεσμική κουλτούρα» και – κυρίως – να ξαναμπεί στο κάδρο της σοβαρής αντιπολίτευσης. Για λίγο, τουλάχιστον, έδειξε ότι δεν είναι απλώς ο ημι-χαμένος δίσκος του ΚΙΝΑΛ, αλλά κόμμα με φάκελο, νομική δομή και τηλεοπτική κάλυψη.

Γιατί κακά τα ψέματα, μέχρι πρότινος ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τις κάμερες, το ΚΚΕ τη συνέπεια, η Πλεύση τις εκπλήξεις, και το ΠαΣοΚ… τις αναμνήσεις. Τώρα, όμως, με τη «γαλάζια συμμορία» στο στόχαστρο, το ΠαΣοΚ φωνάζει: I’m back! – με τόση αυτοπεποίθηση όσο ο Άρνολντ στο Terminator 2.

Όταν η Βουλή θυμίζει House of Cards, αλλά χωρίς το Netflix

Το πολιτικό παιχνίδι με την προανακριτική μόλις αρχίζει. Η ΝΔ δεν θέλει να δώσει προανακριτική —προτιμά εξεταστική. Όχι για να βρει τι έγινε, αλλά για να βάλει κι άλλους στο κάδρο. Όμως το timing είναι αμείλικτο: οι ευθύνες παραγράφονται στο τέλος Σεπτέμβρη.

Αν η πρόταση του ΠαΣοΚ κατατεθεί την Τρίτη, το σενάριο πυκνώνει. Αν η ΝΔ την μπλοκάρει, η εικόνα θα είναι «καταρρέον κράτος δικαίου». Αν την αποδεχτεί, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας. Σε κάθε περίπτωση, το πολιτικό κοινό θα απολαύσει δράμα — τύπου The Trial of the Chicago 7, αλλά με κατσίκες.

Εκεί που το πολιτικό μνημόνιο γίνεται blockbuster, και το “δε θυμάμαι” δεν κερδίζει Όσκαρ.

«Ο Δούκας των Παρεμβάσεων: Lost in Translation»

(με την ευγενική χορηγία της Σκάρλετ Γιόχανσον και του Μπιλ Μάρεϊ — μόνο που εδώ, αντί για Τόκιο, έχουμε Χαριλάου Τρικούπη)

Ο Δούκας, το «παρών» και η πολιτική αμνησία

Στο ΠαΣοΚ, μόλις χαλαρώνουν λίγο οι τόνοι, σκάει ο Χάρης Δούκας με την πολιτική αυτοπεποίθηση του Τομ Κρουζ στο Top Gun: Maverick. Μόνο που αντί για F-16, πιλοτάρει… ανακοινώσεις. Τελευταίο του κατόρθωμα; Η καταγγελία της απόφασης του κόμματός του να επιλέξει «παρών» στην τροπολογία για το άσυλο. Ένα «παρών» που πάρθηκε, λένε οι γνωρίζοντες, όχι σε κάποιο υπόγειο της Σοφοκλέους, αλλά σε ευρεία σύσκεψη στελεχών του κόμματος. Δηλαδή, ούτε πραξικόπημα, ούτε κίνημα κατάληψης. Απλά πολιτική θέση. Ξενέρωμα, ε;

Αλλά ο Χάρης ήθελε «όχι». Ήθελε δράση. Ήθελε κάτι πιο Braveheart: “They may take our votes, but they’ll never take our… ακαδημαϊκή συνέπεια!”. Έλα όμως που το ΠαΣοΚ δεν τσίμπησε.

Η Πλεύση, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Δούκας με το τιμόνι ανάποδα

Η απόφαση για «παρών» πάρθηκε, όπως λένε, για να αποφευχθεί η ταύτιση με την Πλεύση Ελευθερίας και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και λογικό: ο ένας έχει πολιτική χορογραφία από το TikTok, ο άλλος μπαλέτο από τα Lidl. Γιατί λοιπόν να μπεις στην ίδια παρέλαση όταν δεν σε καλεί κανείς; Ή μάλλον, γιατί να δώσεις την εντύπωση ότι πήγες, όταν στην πραγματικότητα… περνούσες απ’ έξω;

Αλλά ο Δούκας είχε άλλη άποψη. Εκείνος ήθελε μετωπική σύγκρουση. Με υπουργό, με τροπολογία, με το ίδιο του το κόμμα. Με το στιλ του Gladiator αλλά χωρίς αρένα. Κι όταν η ηγεσία του κόμματος του απάντησε πως η θέση είναι ομόφωνη, εκείνος έκανε το μόνο που μπορούσε: παρέμβαση. Δηλαδή, αυτό που κάνει κάθε τρεις και λίγο. Ή αλλιώς, ο Χάρης Δούκας στο ΠαΣοΚ είναι ό,τι η Μέριλ Στριπ στα Όσκαρ: πάντα παρούσα, με διαφορετικό ρόλο κάθε φορά.

Το ΠΑΣΟΚ και η νέα σχολή: “Πολιτική με google maps”

Το περιβάλλον του Ανδρουλάκη λέει το αυτονόητο: η ρύθμιση Πλεύρη δεν αφορά την πλειοψηφία των αιτούντων άσυλο, ούτε επηρεάζει ευθέως το μεταναστευτικό. Αφορά τις περιπτώσεις από Λιβύη που φτάνουν στα νότια παράλια της Κρήτης – όχι ακριβώς καθημερινότητα. Δηλαδή, αν κάνουμε αντιπολίτευση σε κάθε τροπολογία μόνο και μόνο για να φωνάξουμε, γιατί να μη βγάλουμε και ντουντούκες;

Επιπλέον, το ΠαΣοΚ (για πρώτη φορά μετά το Slumdog Millionaire) έκανε κάτι με μετρημένη στρατηγική: δεν πήγε με τους πάντες, δεν φώναξε για το θεαθήναι, δεν πήρε θέση μόνο για να ταιριάξει με τις κραυγές. Ήταν μια απόφαση πολιτικής αυτοτέλειας. Αλλά για τον Δούκα, αυτοτέλεια σημαίνει να έχεις διαφορετική άποψη — και να τη φωνάζεις δυνατά, ακόμα κι αν είσαι ο μόνος που την έχει.

Όταν το ΠαΣοΚ κάνει πολιτική και ο Δούκας κάνει casting

Ο Δούκας, ως δήμαρχος Αθηναίων, θα περίμενε κανείς να ασχολείται με σκουπίδια, κυκλοφοριακά, πράσινο, πολιτισμό. Αντ’ αυτού, κάνει πολιτικά σχόλια όπως ο Κρίστιαν Μπέιλ κάνει ρόλους — αλλά χωρίς… Όσκαρ. Δεν είναι κακό να έχει άποψη. Κακό είναι να πιστεύεις ότι είσαι ο βασικός πρωταγωνιστής, όταν οι υπόλοιποι έχουν ήδη τελειώσει το γύρισμα.

Για την ηγεσία του ΠαΣοΚ, τα πράγματα είναι πλέον σαφή: δεν γίνεται κάθε τροπολογία να γίνεται reality, και κάθε απόφαση να μετατρέπεται σε The Truman Show. Γιατί κάποια στιγμή, όταν όλοι παίζουν ρόλους, ξεχνάμε ποιο είναι το έργο.

«Κίμπερλι Γκίλφοϊλ: Από το Fox News στην… “Ελλάδα, σ’ αγαπώ (αν ψωνίζεις F-35)”»

(παραπομπή στο American Hustle, γιατί κάπως έτσι λέγεται όταν σου πουλάνε όπλα με φιλοφρονήσεις)

Η πρέσβειρα των όπλων και οι Έλληνες διθυραμβολόγοι

Ας πούμε τα πράγματα όπως είναι. Η Κίμπερλι Γκίλφοιλ δεν ήρθε για να φιλήσει εικόνες στον Άγιο Δημήτριο, ούτε για να ανεβεί στην Ακρόπολη με δάκρυα στα μάτια. Ήρθε με ένα ενεργειακό ντοσιέ στο ένα χέρι και ένα συμβόλαιο εξοπλισμών στο άλλο. Και όμως, στην ελληνική δημόσια σφαίρα κάποιοι –δημοσιολόγοι, τουιτεράδες, πατριδοκάπηλοι γενικής χρήσεως– έχουν πάθει υστερία χαράς. Λες και ο παππούς τους είπε «ήρθε η Αμερική να μας σώσει πάλι». Μόνο που αυτή τη φορά δεν κουβαλάει Marlboro και τζιν — κουβαλάει F-35, Apache και Constellation και πανάκριβο αμερικάνικο LNG.

Η Γκίλφοϊλ δεν ήρθε για τα μάτια μας. Ήρθε για τα τερματικά LNG

Η ακρόασή της στη Γερουσία ήταν σαφέστατη, αν κάποιος την άκουγε με το αυτί του The Big Short: μόνο που αντί για «φούσκα στεγαστικών δανείων», έχουμε «φούσκα γεωπολιτικής φιλοφρόνησης». Η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ, με πλατύ χαμόγελο και στιλιστική αυτοπεποίθηση FOX News, παρέδωσε πλήρες briefing: Αλεξανδρούπολη, Ρεβυθούσα, κάθετοι διάδρομοι, Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος, και —φυσικά— όπλα, πολλά όπλα.

Αν ο Τζέφρι Πάιατ ήταν το Lincoln της αμερικανικής διπλωματίας στην Ελλάδα — σοβαρός, μεθοδικός, λίγο βαρετός — η Γκίλφοιλ είναι το Top Gun: Maverick: γρήγορη, flashy, και με τον Τομ Τραμπ στη θέση του πιλότου.

Οι οπλικές αποσκευές: Το “Everything Everywhere All at Once” των εξοπλισμών

F-35, Apache, Black Hawk, φρεγάτες Constellation, Iron Dome made in Tel Aviv. Το μενού είναι γεμάτο, το κόστος στα ύψη και η «φιλοαμερικανική στροφή» γίνεται πλέον mission accomplished χωρίς καν να αναρωτηθούμε: ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Η Γκίλφοϊλ δεν χρειάστηκε καν να απαντήσει. Οι εγχώριοι χειροκροτητές της ήταν τόσο πρόθυμοι που θα της χάριζαν και τη Ρεβυθούσα αν τους ζητούσε και τα κλειδιά του ΔΕΣΦΑ.

Γιατί κακά τα ψέματα: όταν ακούς διθυράμβους επειδή κάποιος Αμερικανός αξιωματούχος λέει ότι «η Ελλάδα είναι πυλώνας σταθερότητας», πρέπει να αναρωτηθείς σε ποια ταινία έχεις μπει — μάλλον στο Wag the Dog, εκεί που το σενάριο προηγείται της πραγματικότητας.

Οι πατριωτικές κορώνες και οι ραγισμένες γυάλες

«Μίλησε για την Ελλάδα με σεβασμό», γράφουν. Μα αυτό θα έλειπε. Δηλαδή τι περιμένατε να πει στην ακρόαση στη Γερουσία; «Πάω σε μια χώρα άχρηστη και ανίκανη, που θα της φορτώσουμε LNG και ελικόπτερα»;

Το ότι κάποιοι «συγκινήθηκαν» με φράσεις όπως «η Ελλάδα είναι στρατηγικός σύμμαχος» αποκαλύπτει πολλά για το πολιτικό μας DNA: πάσχει από σύνδρομο My Fair Lady — με μια επίχρυση λέξη, κάποιοι νιώθουν ότι γίναμε πρωταγωνιστές στη διεθνή σκηνή. Κι ας είναι ο ρόλος… στα κομπάρσικα.

Ούτε ευρώ από την Ευρώπη, μόνο δολάρια σε καύσιμα και πυραύλους

Το πιο διασκεδαστικό (ή τραγικό, ανάλογα το φίλτρο) είναι ότι όλα αυτά τα deals προορίζονται να πληρωθούν με… ελπίδα και προσδοκία. Γιατί το ευρωπαϊκό εργαλείο χρηματοδότησης (το SAFE των 150 δισ.) δεν καλύπτει εξοπλισμούς made in USA. Ούτε για F-35, ούτε για Apache, ούτε για Iron Dome. Το ΝΑΤΟ χαμογελά, η Ευρώπη κοιτά αμήχανα, και η Ελλάδα μετράει κάψιμο στο ταμείο.

Ερώτηση κρίσεως: θα καλύψει η Κίμπερλι το χρηματοδοτικό κενό με… συνδρομή στο Patreon; Ή μήπως, όπως έλεγε και ο Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men, “You can’t handle the budget!”

Η πρέσβειρα ήρθε για δουλειές. Όσοι “ραγίσατε”, ξανακολλήστε

Όποιος θέλει να τη δει σαν την Αντζελίνα Τζολί της αμερικανικής διπλωματίας, ας ξέρει ότι η Γκίλφοϊλ δεν παίζει σε Tomb Raider, αλλά σε Lord of War. Ήρθε να προωθήσει γεωπολιτικά συμφέροντα, εξοπλιστικά πακέτα και να σταθεροποιήσει συμμαχίες που μυρίζουν περισσότερο φυσικό αέριο παρά φιλοφροσύνη.

Κι όσοι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν, να θυμούνται: όταν ένας πρέσβης λέει «σας υπολογίζουμε», εννοεί «θα περάσει ο αγωγός σας και ο λογαριασμός δικός σας».

Εκεί που το “πυλώνας σταθερότητας” μεταφράζεται “πληρώστε και… σκάστε”.

• Hard Talks
• Κίμπερλι Γκιλφόιλ
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νίκος Ανδρουλάκης