Οποία είδηση, κύριε Μητσοτάκη; – Η σιωπή των… μπάζων – Ο Τσίπρας και το μάτι της καταιγίδας – Οι πλατείες της οργής – Μομφή ή μπλόφα; Οι φήμες για ανασχηματισμό φουντώνουν 

Κοίτα να δείς τι μαθαίνεις και μάλιστα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ότι η Εξεταστική για τα Τέμπη δεν ήταν και η καλύτερη στιγμή της Βουλής. Οποία είδηση, κύριε Μητσοτάκη; Με όλο τον σεβασμό στο αξίωμά σας, ο κόσμος ανεξαρτήτως κομματικού προσήμου δεν περίμενε από σας να ομολογήσετε την τραγική αλήθεια.

Η κοινωνία το είχε ψυλλιαστεί όταν έβλεπε ότι η πλειοψηφία της Εξεταστικής- οι δικοί σας δηλαδή- αρνείται να καλέσει ουσιώδεις μάρτυρες, όπως ο Γενηδουνιάς. Ενας συνδικαλιστής που τα έλεγε χύμα και στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρ΄ότι ανήκει στον ίδιο χώρο.

Είναι ο άνθρωπος που λίγες μέρες από το δυστύχημα στα Τέμπη προειδοποιούσε ότι δεν θα αργήσει να γίνει το κακό. Και τον οποίο ελεεινολογούσε η διοίκηση του ΟΣΕ.

Και τίθεται ένα απλό ερώτημα: Πότε διαπίστωσε ο πρωθυπουργός ότι κάτι δεν πάει καλά με την Εξεταστική; Δεν άκουγε τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης ότι αποκλείονται βασικοί μάρτυρες από την Εξεταστική; Πως το…ανακάλυψε τώρα;

Ο κόσμος δεν είναι ανόητος, όπως νομίζουν οι πολιτικοί. Εβλεπε, άκουγε, παρατηρούσε και ξέρει ότι στις Επιτροπές αυτές κάνει ο,τι γουστάρει η εκάστοτε πλειοψηφία. Δεν χρειαζόταν να του το πεί ο Μητσοτάκης.

Όπως και δεν χρειάζεται η γνώμη κάποιων πολιτικών ή ειδικών να εκφράσουν την άποψή τους για την Δικαιοσύνη. Εχει γνώμη η κοινωνία και την εκφράζει συνεχώς στις δημοσκοπήσεις. Γνώμη αρνητική.

Κάτι ακόμη σχετικά με την χθεσινή συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Alpha. Ο Αντώνης Σρόιτερ ήταν εξαιρετικός. Δεν υπήρξε κανένα θέμα που να μην το έθιξε. Δεν υπάρχει ουσιαστική ερώτηση που να μην την υπέβαλε.

Και βέβαια, δεν κατάπινε αμάσητες τις απαντήσεις του Μητσοτάκη. Οπου έκρινε ότι δεν είχαν απαντηθεί κάποια ζητήματα ή όταν θεωρούσε ότι ο πρωθυπουργός πέφτει σε αντιφάσεις, το έλεγε ευθέως και ευθαρσώς. Καλή στιγμή για την ελληνική δημοσιογραφία.

Σαν σενάριο Christopher Nolan

Οι πλατείες γέμισαν, η οργή φούντωσε, και ξαφνικά, η πολιτική ατζέντα ανατράπηκε σαν σενάριο Christopher Nolan. Μέχρι χθες, η κυβέρνηση διαχειριζόταν την πραγματικότητα όπως ένας αρχαίος ρήτορας: με πολλά λόγια και λίγες πράξεις. Σήμερα, όμως, βλέπει ότι το κοινό δεν είναι πλέον δεκτικό σε επικοινωνιακές ασκήσεις. Και αποφάσισε να βγει μπροστά ο Πρωθυπουργός και να τους αδειάσει όλους…

Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι πλέον απλώς ένα θλιβερό γεγονός, αλλά ένα πολιτικό σεισμικό ρήγμα που σαρώνει το αφήγημα της σταθερότητας. Γιατί, όπως έλεγε κάποιος σοφός, «η ισχύς δεν κρατά για πάντα αν δεν συνοδεύεται από δικαιοσύνη». Και στις πλατείες, η κραυγή είναι ξεκάθαρη: πού είναι η δικαιοσύνη;

Μομφή ή μπλόφα; Η Αντιπολίτευση στη σκακιέρα

Καθώς το πόρισμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου πλησιάζει, τα κόμματα της αντιπολίτευσης τρίβουν τα χέρια τους. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ φλερτάρουν με την ιδέα πρότασης δυσπιστίας, ελπίζοντας σε ένα “checkmate”.

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν απειλείται άμεσα. Αυτό που απειλείται είναι η ηγεμονία του αφηγήματος ότι «όλα γίνονται σωστά». Οι αντιπολιτευόμενοι βρήκαν ξαφνικά κοινό έδαφος: εργαλειοποίηση των γεγονότων, φωνάζει η κυβέρνηση – αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι η αντιπολίτευση βρήκε ένα πραγματικό σημείο πίεσης.

Όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, «Οι άνθρωποι ξεχνούν τις μικρές αδικίες, αλλά όχι τις μεγάλες». Και αυτή η τραγωδία δεν είναι μικρή.

Το τηλέφωνο χτυπά, αλλά κανείς δεν βγαίνει στο ραντεβού

Ο Σωκράτης Φάμελλος έβαλε μπρος το πολιτικό του call center, αλλά οι συνομιλίες της Κυριακής δεν έβγαλαν λευκό καπνό—μάλλον μια γκρίζα πολιτική ομίχλη. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας διαδήλωσαν για τα Τέμπη, αλλά η διαδρομή τους προς την πολιτική σύγκλιση θυμίζει το Lost in Translation: επικοινωνούν, αλλά δεν καταλαβαίνονται.

Το ΠΑΣΟΚ προτιμά να περιμένει το πόρισμα του ΕΜΠ, υιοθετώντας τη στρατηγική “μη βιάζεσαι, μπορεί να φταίει άλλος”, ενώ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ζητούν προ ημερησίας συζήτηση. Και όλα αυτά, ενώ κοινή συνισταμένη είναι η αμφισβήτηση του πρωθυπουργικού αφηγήματος ότι “δεν υπήρχε εύφλεκτο υλικό στο εμπορικό τρένο”. Μπορεί η αντιπολίτευση να ακολουθεί διαφορετικές ταχύτητες, αλλά η πίεση προς την κυβέρνηση είναι δεδομένη.

Μάχες σε δύο μέτωπα: η κυβέρνηση και… ο ένας τον άλλον

Επισήμως, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δηλώνουν πως προτεραιότητά τους είναι να πιέσουν την κυβέρνηση. Ανεπισήμως, η μεταξύ τους κόντρα παραμένει αναμμένη σαν σπίθα σε κινηματογραφικό heist movie. Στον ΣΥΡΙΖΑ πιέζουν το ΠΑΣΟΚ να στηρίξει τη Λούκα Κατσέλη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά η Χαριλάου Τρικούπη απαντά “merci, αλλά δεν θα πάρουμε”.

Το χάσμα τους αποτυπώνεται και στο θέμα της πρότασης δυσπιστίας: ο Αλέξης Χαρίτσης έριξε την ιδέα στο τραπέζι, αλλά οι υπόλοιποι την απέρριψαν—η ΝΔ, λένε, θα συσπειρωθεί. Έτσι, ενώ όλοι θέλουν να ρίξουν γροθιά στο Μαξίμου, κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος θα κρατήσει το χέρι του άλλου. Μοιάζουν σαν χαρακτήρες από το Reservoir Dogs: όλοι οπλισμένοι, όλοι έτοιμοι για σύγκρουση, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος θα τραβήξει πρώτος τη σκανδάλη.

Η τηλεοπτική εξομολόγηση Μητσοτάκη: Διάγγελμα ή Damage Control;

Εκτάκτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άλλαξε το πρόγραμμά του και βγήκε σε τηλεοπτική συνέντευξη. Όταν ένας πρωθυπουργός αποφασίζει να μιλήσει απευθείας στους πολίτες, συνήθως κάτι πάει στραβά.

Εδώ δεν έχουμε The King’s Speech, όπου ένας ηγέτης μιλά για να εμπνεύσει. Έχουμε μάλλον μια προληπτική άμυνα. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ακυρώσει το αφήγημα της συγκάλυψης και να αντιστρέψει την ατζέντα, αλλά γνωρίζει καλά πως η επικοινωνία δεν αρκεί αν το πολιτικό κεφάλαιο έχει αρχίσει να διαρρέει σαν άμμος σε κλεψύδρα.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνει ότι υπήρξε «συγκλονιστικό σφάλμα επικοινωνίας». Πράγματι, το σφάλμα είναι ότι κανείς δεν πίστεψε την αφήγηση της κυβέρνησης από την αρχή. Και ο Κωστής Χατζηδάκης αναγνωρίζει πως το μήνυμα από τις πλατείες είναι ηχηρό.

Αλλά αν οι κυβερνητικοί υπουργοί αρχίζουν να κάνουν απολογίες στα μέσα, σημαίνει ότι η κυβέρνηση ήδη έχει αρχίσει να ακούει τη φράση που φοβούνται όλοι οι πολιτικοί: «Ο λαός δεν ξεχνά».

“Ανασχηματισμός: Το χαρτί του αιφνιδιασμού ή μια κίνηση πανικού;”

Στο πολιτικό παρασκήνιο, οι φήμες για ανασχηματισμό φουντώνουν. Το ερώτημα είναι απλό: θα κάνει μια «διορθωτική» κίνηση ο Μητσοτάκης ή θα αφήσει τη φουρτούνα να περάσει;

Οι δύο σχολές σκέψης είναι ξεκάθαρες:

• Η πρώτη λέει ότι μια αλλαγή στο κυβερνητικό σχήμα μπορεί να δώσει σήμα επανεκκίνησης.
• Η δεύτερη προειδοποιεί πως η οποιαδήποτε αναδιάρθρωση τώρα θα μοιάζει με ομολογία ενοχής.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Ο ανασχηματισμός είναι πάντα ένα όπλο. Το ερώτημα είναι αν χρησιμοποιείται στρατηγικά ή αν ρίχνεται στον αέρα σαν πιστολιά σε πανικό.

Όπως έλεγε ο Michael Corleone στον Νονό: «Ποτέ μη δείχνεις ότι είσαι αδύναμος». Και το ερώτημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ακριβώς αυτό: θα παίξει με τους όρους του ή θα αφήσει τους άλλους να του επιβάλλουν την ατζέντα;

Τέλος πράξης: Ο δρόμος προς την κάλπη περνά από τις πλατείες

Η κυβέρνηση παλεύει να ελέγξει το αφήγημα, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: οι πλατείες δεν ξεχνούν. Η αντιπολίτευση βρίσκει την ευκαιρία της, αλλά αν κάνει λάθος βήματα, μπορεί να φανεί περισσότερο ως καιροσκόπος παρά ως εκπρόσωπος της κοινωνικής οργής.

Και όπως σε κάθε πολιτικό δράμα, η αλήθεια είναι απλή: όταν οι πολίτες κατεβαίνουν στους δρόμους, οι κυβερνήσεις είτε ακούνε, είτε γίνονται μια ακόμα υποσημείωση στην ιστορία.

Γιατί, όπως έλεγε και ο Julius Caesar: «Οι άνθρωποι πρόθυμα πιστεύουν αυτό που θέλουν να πιστέψουν».

Το θέμα είναι ποιος θα καταφέρει να πείσει ποιον.

“Ο πολιτικός που κοιτούσε τις καταιγίδες”

Ο Αλέξης Τσίπρας ξαναχτυπά με αναλύσεις περί γεωπολιτικής, γεμάτες realpolitik, προφητείες και μια υποψία House of Cards. Μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, περιέγραψε έναν κόσμο όπου οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να δρουν με βάση το συμφέρον τους, αμφισβητώντας σύνορα και συγκρουόμενες με διεθνείς οργανισμούς.

Αξιοπρόσεκτο. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε είπε ότι «ο Τραμπ μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό». Δηλαδή, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ένας κάπως πιο εκρηκτικός Forrest Gump, που απλώς έτρεχε προς το συμφέρον της Αμερικής, κι αν έπαιρνε παραμάζωμα κάνα διεθνή θεσμό, μικρό το κακό.

Αλλά ας μη σταθούμε σε παλιές δηλώσεις. Όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι ξεχνούν πιο εύκολα τον θάνατο του πατέρα τους παρά την απώλεια της περιουσίας τους». Και στην πολιτική, η μνήμη των δηλώσεων είναι πάντα βραχύβια.

Η κυβέρνηση δεν κατηγορείται, απλώς αποφεύγει τις ευθύνες

Η Άννα Διαμαντοπούλου έκανε ένα post στο X δηλώνοντας πως «η κυβέρνηση δεν εγκαλείται ως ένοχη». Το διαδίκτυο αντέδρασε όπως σε σκηνή από το Gladiator: «Are you not entertained?»

Η πρώην υπουργός μπορεί να αγνοεί επιλεκτικά το παρελθόν, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά ότι είχε ζητήσει Προανακριτική για τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717. Γιατί, όπως έλεγε και η γραμματέας της τότε πράσινης Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αν η τηλεδιοίκηση είχε λειτουργήσει, 57 άνθρωποι θα ζούσαν. Αλλά ας μην αφήσουμε την πραγματικότητα να χαλάσει μια ωραία ανάρτηση.

Βέβαια, η Διαμαντοπούλου δεν ήταν στο ΠΑΣΟΚ τότε. Οπότε, δικαιολογείται. Όπως και ο Τσίπρας όταν άλλαζε θέσεις για τον Τραμπ. Ή ο Joker όταν εξηγούσε ότι το μόνο που χρειάζεται είναι «ένα κακό σπρώξιμο» για να χάσει κανείς κάθε αίσθηση λογικής.

Ο γαμπρός που έγινε εκπρόσωπος

Ο Μιχάλης Χουρδάκης έκανε το μεγάλο βήμα και μπήκε στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη. Όπως δήλωσε, «είναι διατεθειμένος να ακούσει όλους όσοι τον θεωρούν πολύφερνη νύφη».

Καμία έκπληξη εδώ. Όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ, «το χειρότερο από το να μιλούν άσχημα για σένα είναι να μη μιλούν καθόλου για σένα». Και στο ελληνικό πολιτικό τοπίο, το να βρεθείς στην επικαιρότητα, έστω και ως μεταγραφή, είναι πάντα επιτυχία.

Η ερώτηση όμως παραμένει: Είναι το Κίνημα Δημοκρατίας ένα κόμμα που προσφέρει πολιτική στέγη ή είναι απλώς το Airbnb της Βουλής, όπου όλοι δοκιμάζουν λίγες βδομάδες διαμονής πριν αποφασίσουν αν θα μείνουν μόνιμα;

Η πίστη μετακινεί βουνά – Ή τουλάχιστον τις αλήθειες

Ο Άδωνις Γεωργιάδης σχολίασε ότι «η πεποίθηση του Πρωθυπουργού ήταν πως δεν υπήρχε εύφλεκτο υλικό στο εμπορικό τρένο». Αυτό, φυσικά, μένει να αποδειχθεί στο δικαστήριο.

Από έναν υπουργό που έχει αναγάγει την τηλεοπτική υπεράσπιση της κυβέρνησης σε The Truman Show, δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Άλλωστε, η πολιτική επικοινωνία έχει δικούς της κανόνες: δεν έχει σημασία τι λέει η αλήθεια, αλλά τι λέει το αφήγημα.

Και όπως έλεγε κι ο V for Vendetta, «οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες». Το θέμα είναι αν το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση όταν έρθει η ώρα της κρίσης.

Τέλος πράξης: Μια Ελλάδα που ξέρουμε όλοι

Ο Τσίπρας βλέπει έναν κόσμο όπου η Αμερική δρα για το συμφέρον της – ποιος να το φανταζόταν! Η Διαμαντοπούλου ξέχασε τη θέση του ΠΑΣΟΚ, αλλά θυμήθηκε να κάνει ανώδυνες τοποθετήσεις. Ο Χουρδάκης βρήκε πολιτική στέγη, ενώ ο Άδωνις συνεχίζει να προσφέρει επικοινωνιακή άμυνα με το στυλ του Wolf of Wall Street: πολλά λόγια, πολλή ταχύτητα και κανένα φρένο.

Στην Ελλάδα, η πολιτική λειτουργεί όπως μια σκηνή από το No Country for Old Men: το παιχνίδι συνεχίζεται, οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, αλλά οι κανόνες παραμένουν ίδιοι. Και αν κάτι μας έμαθε το The Godfather, είναι πως στην πολιτική, όπως και στη μαφία, ισχύει ένα αξίωμα:
“It’s not personal. It’s strictly business.”

Δώστε μου ένα σημείο να σταθώ και θα θάψω όλη την υπόθεση

Ο Αρχιμήδης μπορεί να μιλούσε για μοχλούς, αλλά στην Ελλάδα που το ζητούμενο είναι η δικαιοσύνη, το «σημείο στήριξης» δεν είναι άλλο από το μπάζωμα. Κυριολεκτικό και μεταφορικό. Γιατί, ως γνωστόν, όπου υπάρχει έγκλημα, υπάρχει και κουκούλωμα. Και στα Τέμπη, το έγκλημα δεν ήταν μόνο η φονική σύγκρουση των τρένων. Ήταν κι αυτό που ακολούθησε: μια βιαστική απόπειρα να εξαφανιστούν τα ίχνη του εγκλήματος  ή για επικοινωνιακούς λόγους να μην βλέπουν οι τηλεθεατές τα συντρίμμια;

Τώρα, μαθαίνουμε ότι η Δικαιοσύνη αποφάσισε να διαχωρίσει τη σχετική δικογραφία, φοβούμενη μήπως και ω του θαύματος παραγραφούν τα αδικήματα. Πόσο βολικό! Μια τραγωδία που έγινε τσίρκο, τώρα εξελίσσεται σε σενάριο σπονδυλωτής ταινίας: «Η δίκη των Τεμπών», «Το μυστήριο των μπάζων» και «Οι άρχοντες της παραγραφής».

Η αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω

Οι πρώτες διώξεις έχουν ήδη ασκηθεί σε πολιτικά και διοικητικά στελέχη. Πλημμεληματικού χαρακτήρα, φυσικά. Γιατί όταν έχουμε 57 νεκρούς, το πραγματικό πρόβλημα ήταν το… μπάζωμα; Σαν να βάζεις κάποιον φυλακή επειδή έκρυψε το όπλο της δολοφονίας, αλλά όχι επειδή πυροβόλησε.

Αντί λοιπόν να βλέπουμε κάποιον να αναλαμβάνει ευθύνες, παρακολουθούμε το γνωστό νομικό stand-up comedy: ποινικές ευθύνες που χάνονται σαν ατάκες από σενάριο της Pixar και μια δίκη που δεν αποκλείεται να καταλήξει στο πιο κλασικό ελληνικό φινάλε: “Λόγω έλλειψης στοιχείων… απαλλάσσονται οι κατηγορούμενοι.“

Κυπριακό: Groundhog Day

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Ερσίν Τατάρ ετοιμάζονται για νέα συνάντηση, αυτή τη φορά υπό τη σκέπη του ΟΗΕ. Σαν άλλη Ημέρα της Μαρμότας, το Κυπριακό επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια χωρίς καμία απολύτως εξέλιξη. Τατάρ και Χριστοδουλίδης θα καθίσουν ξανά στο τραπέζι, θα πουν τα γνωστά, θα βγάλουν φωτογραφίες και μετά… βλέπουμε.

Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά, ο Τατάρ ξέρει ότι το επόμενο ραντεβού μπορεί να του χαρίσει την προεδρία του ψευδοκράτους ξανά. Έτσι, έχει κάθε λόγο να δείξει πως είναι “λογικός συνομιλητής”. Αν το Κυπριακό λυνόταν με δημόσιες σχέσεις, θα είχε λυθεί προ πολλού.

Ερντογάν: Ο Πόλεμος των Ντιλ

Η Τουρκία θέλει να πουλήσει στη Σαουδική Αραβία τα drones της, τα άρματα μάχης της και – γιατί όχι; – και τα όνειρά της για αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Ο Χακάν Φιντάν αναλαμβάνει το παζάρι, με στόχο η Άγκυρα να βάλει το Ριάντ στο πρόγραμμα ανάπτυξης του μαχητικού Kaan. Σαν άλλος Νταρθ Βέιντερ, προσπαθεί να δελεάσει τον Μπιν Σαλμάν με το “Σκοτεινό Τουρκικό Δόγμα”.

Αν πετύχει, η Τουρκία θα έχει βάλει άλλο ένα κομμάτι του πάζλ για να γίνει παγκόσμια δύναμη. Αν αποτύχει, θα συνεχίσει να κάνει ό,τι ξέρει καλύτερα: προκλήσεις στο Αιγαίο, ψευδοπατριωτικές κορώνες και εκβιασμούς προς τη Δύση.

Ο Κασσελάκης και το Παριζιάνικο Φλερτ

Ο Στέφανος Κασσελάκης συναντήθηκε στο Παρίσι με τον Φρανσουά Μπαϊρού. Ο επικεφαλής του Κινήματος Δημοκρατίας φιλοδοξεί να γίνει κάτι σαν τον Μακρόν της Ελλάδας.

Το αν θα καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει τέτοιες διεθνείς επαφές ή αν όλα αυτά είναι απλά ένα ακόμα κεφάλαιο στην πολιτική του αυτοβιογραφία, μένει να φανεί. Προς το παρόν, η ελληνική πολιτική σκηνή του φέρεται σαν να παρακολουθεί το Inception: όλοι βλέπουν το όνειρο, αλλά κανείς δεν ξέρει αν είναι πραγματικότητα.

Το έκτο παιδί του Κασσελάκη

Το Κίνημα Δημοκρατίας απέκτησε την έκτη του έδρα στη Βουλή με την ένταξη του Μιχάλη Χουρδάκη. Το πρώην στέλεχος της Πλεύσης Ελευθερίας τελικά προσγειώθηκε στην ομάδα του Κασσελάκη, αποφεύγοντας ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.

Από έξω, το Κίνημα Δημοκρατίας μοιάζει να παίζει Moneyball, προσπαθώντας να μαζέψει ανεξάρτητους με στόχο να αποκτήσει κρίσιμη μάζα. Μέσα στη Βουλή, όμως, ακόμη δεν έχει βρει τα πατήματά του. Θα γίνει The King’s Speech ή θα παραμείνει μια πολιτική version του La La Land;

“No Country for Old (or Young) Men”

Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι η χώρα όπου η δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς χελώνας, οι πολιτικές συζητήσεις θυμίζουν θεατρικό του Μπέκετ και οι “σωτήρες” του πολιτικού συστήματος μοιάζουν να κάνουν πρόβα για ταινία του Γκοντάρ.

Η δικογραφία για το μπάζωμα των Τεμπών διαχωρίζεται, αλλά η ουσία δεν αλλάζει: τα πραγματικά εγκλήματα δεν στοιχειοθετούνται ποτέ όπως πρέπει. Οι συνομιλίες για το Κυπριακό επαναλαμβάνονται, αλλά κανείς δεν περιμένει λύση. Οι νέοι πολιτικοί μπαίνουν στη σκηνή, αλλά το σύστημα ξέρει πώς να τους χωνεύειγρήγορα.

Γιατί στην Ελλάδα, όπως και στο Chinatown, στο τέλος πάντα ισχύει το ίδιο μότο:
“Forget it, Jake, it’s just politics.”

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Στέφανος Κασσελάκης
• Τέμπη