‘Ωρα να γίνουμε γονείς: Θα δουλεύω μέχρι τα 85 μου και θα δηλώνω ευτυχισμένος

Διάβασα την επιστολή του τσέο της BlackRock προς τους μετόχους της εταιρείας του και μου ήρθε κατά νου η δυστοπία της «Γκρίζας Ελλάδας», μιας χώρας που ακόμα και χωρίς την κρίση, θα οδηγούνταν σε δημογραφικό αδιέξοδο, σύμφωνα με αναλύσεις που δημοσιεύτηκαν από τις αρχές του 21ου αιώνα. «Δέκα γενιές ανθρώπων κλέβουν το μέλλον μας», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του άρθρου.

«Για την BlackRock δουλεύουμε», μου σφυρίζει ο Καλλιτέχνης, μιας και διάβασε πρώτος το επίμαχο άρθρο στο μαγαζί μας. Έπινε καφέ εδώ δίπλα και ήρθε να του πω τον πόνο μου. Και συνεχίζει, με έκδηλη την απογοήτευσή του «Αν περιμένεις στην Ελλάδα να βγεις στη σύνταξη, καλύτερα να νοσηλευτείς εσαεί σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα».

Τι να σου πω κι εγώ ρε Νικόλα;

-Να σου πω για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις στα 40;

-Για το (ετήσιο) κλείσιμο του ματιού μία φορά το χρόνο από το Υπουργείο Εργασίας σε όσους βρίσκονται «στην πόρτα της εξόδου»;

-Για τα παχυλά εφάπαξ των ταμείων που βάρεσαν κανόνι και χώθηκαν στην αγκαλιά του Δημοσίου;

Κι όλο συζητάμε για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, κι όλο και κάποιος Τσακλόγλου μας παίρνει αγκαλίτσα, κι όλο και κάποιος γραφικός φωνάζει «Μας κλέβετε». Μας κλέβετε, γιατί αν κάποιος εργάζεται σε δύο εργοδότες, τα ένσημά του δεν προσμετρώνται ώστε να μειωθεί ο υπολειπόμενος χρόνος για τη συνταξιοδότηση. Κλέβετε όσους αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, με τις «παγωμένες» τριετίες και τα υπόλοιπα φοροτεχνικά τρικ που αποταμιεύουν κρατικό χρήμα, με απώτερο σκοπό να διοχετευτεί σε κάποια «φίλια» κοινωνική ομάδα, ιδίως σε προεκλογική περίοδο.

Meanwhile δεν βλέπω τον πολιτικό κόσμο να προβαίνει σε μία στοιχειώδη αυτοκριτική: Οι συντάξεις σε αυτή τη χώρα δεν ήταν ποτέ ανταποδοτικές, με τον υπολογισμό του μηνιάτικου του κάθε «αποστρατευμένου» να υπολογίζεται κατά το δοκούν των τεχνοκρατών της εκάστοτε κυβέρνησης. Άλλο πλάνο σήμερα, άλλη πατέντα αύριο, άλλο Ασφαλιστικό την Παρασκευή: Σαν την Παιδεία ένα πράμα, που κάθε υπουργός είχε κατά νου κι ένα φαντασμαγορικό σχέδιο μεταρρύθμισης. Και συνεχίζουμε, και συνεχίζουμε, και συνεχίζουμε το κουπί, ωσάν το ανθρωπάκι της Duracell.

«Θα πάρουμε ποτέ σύνταξη ή απλώς τρώμε παραμύθα;», αναρωτιέμαι λίγους μήνες πριν εισέλθω στο γκρουπ των σαραντάρηδων. Και με απασχολεί ιδιαίτερα γιατί δεν δέχομαι οι παροχές προς τη γενιά μου να είναι σκιώδεις, όταν κατά το πρόσφατο παρελθόν κάποιοι «έφαγαν», βγήκαν στην απ’ έξω και αμείβονται σαν ιδιοκτήτες nightclub.

Προς θεού, δεν αναφέρομαι σε συνανθρώπους μας που προσπαθούν να ζήσουν με μία απλή σύνταξη γήρατος ή την αντίστοιχη αναπηρική. Εγκαλώ όμως όσους λέγουν και πράττουν με δύο, τρία, τέσσερα και πέντε σταθμά. Όσο για μένα, τι θα μου επιφυλάξει τελικά το μέλλον;

Ονειρεύομαι, που λες, να είμαι 85 χρονών και δεδομένου του γεγονότος πως το προσδόκιμο ζωής θα αυξάνεται, να δουλεύω στο μαγαζί παρέα με μια Τεχνητή Νοημοσύνη, ενημερώνοντάς σε σε ζωντανό χρόνο, φίλε αναγνώστα. Θα βλέπω και τα ματσάκια του Τσαμπολί τις δύσκολες ώρες παρέα με το γιογιό μου και τα χάπια για την υπέρταση. Το ονειρεύομαι, σου λέω. Άλλωστε και η συμπαθέστατη κα Μιχαηλίδου ανέφερε πως η μητέρα της στα 72 της νιώθει πιο ακμαία από ποτέ και θα ήθελε να εργαστεί.

Άλλωστε η Δόμνα πριμοδοτούσε τη γέννηση παιδιών με χιλιάρικο εφάπαξ. Κάντε παιδιά, σύντροφοι. Κάντε παιδιά και ταΐστε τα με αγάπη. Δεν έχει σημασία που στις 15 του μήνα δεν υπάρχει σάλιο. Μοιράστε αγάπη γιατί χανόμαστε, φίλες και φίλοι…

• BlackRock
• Ασφαλιστικό
• σύνταξη