Όταν η απόγνωση γίνεται σφαίρα: Αιματηρά περιστατικά σε Δημόσιες Υπηρεσίες στην Ελλάδα

Το πρωί της 27ης Απριλίου 2026 ήταν μια κανονική μέρα στον ΕΦΚΑ Κεραμεικού στην οδό Κειριάδων 4 — μέχρι τις 10:30, όταν ένας 89χρονος άνδρας εισέβαλε στο κτίριο κρύβοντας κάτω από την καμπαρντίνα του κομμένη καραμπίνα. Ανέβηκε στον τέταρτο όροφο, στο γραφείο Μητρώου, ζήτησε από τον κόσμο να απομακρυνθεί και πυροβόλησε έναν υπάλληλο στο πόδι, ο οποίος έχασε μεγάλη ποσότητα αίματος και διακομίστηκε στον Ερυθρό Σταυρό.

Αφού αποχώρησε ατάραχος από το ΕΦΚΑ κρατώντας ακόμα την καραμπίνα, ο δράστης μετέβη στο Εφετείο/Πρωτοδικείο στη Λουκάρεως, όπου εισήλθε στο γραφείο 23 και τραυμάτισε τέσσερις ακόμα γυναίκες γραμματείς, αφήνοντας στο σημείο τρεις φακέλους με σημειώματα. Ολόκληρη η επίθεση — δύο ξεχωριστοί στόχοι — ολοκληρώθηκε μέσα σε 45 λεπτά. Ο δράστης συνελήφθη το μεσημέρι στην Πάτρα, σε ξενοδοχείο κοντά στο λιμάνι, έχοντας πάνω του οπλισμένο περίστροφο.

Το κεντρικό κίνητρο; Σύμφωνα με τις αρχές και την κατάθεση της ανιψιάς του, ο ηλικιωμένος δεν είχε λάβει ποτέ τη σύνταξή του — εκκρεμότητα που τον κατέτρωγε για χρόνια, οδηγώντας τον σε επαναλαμβανόμενες επισκέψεις στις υπηρεσίες και σε απειλές ότι «θα σκοτώσει ανθρώπους». Τον ίδιο βράδυ είχε πει στον ταξιτζή: «20 χρόνια έχω να πάρω σύνταξη, θα την πάρω αύριο και θα δεις τι θα κάνω».

Η υπόθεση αυτή δεν είναι μοναδική. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μια σκοτεινή παράδοση αιματηρών επεισοδίων σε δημόσιες υπηρεσίες — δικαστήρια, εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία — όπου πολίτες στα όρια της ανοχής τους έχουν μετατρέψει κρατικά κτίρια σε σκηνές βίας.

Το «μακελειό του Ρουφ»: Ο πατέρας και η εκδίκηση για το παιδί (1993)

Ίσως το πιο εμβληματικό επεισόδιο αυτοδικίας στα ελληνικά χρονικά εκτυλίχθηκε στο Στρατοδικείο του Ρουφ την Πρωταπριλιά του 1993. Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1991, όταν ένας μεθυσμένος υποσμηναγός, οδηγώντας τα ξημερώματα κοντά στη Χαλκίδα, παρέσυρε παρέα νεαρών και σκότωσε πέντε παιδιά ηλικίας 15 έως 19 ετών. Ανάμεσά τους και ο 16χρονος Κώστας Ντρούζος.

Η δικαστική απόφαση — 4 χρόνια και 8 μήνες, μετατραπείσα σε εξαγορά προς λιγότερο από 3 ευρώ ημερησίως — υπήρξε ό,τι χρειαζόταν για να δηλητηριαστεί η κρίση του Αθανάσιου Ντρούζου. Κατά την ακροαματική διαδικασία της έφεσης, μπήκε οπλισμένος στην αίθουσα, έπιασε όμηρο τον συνοδηγό του μοιραίου αυτοκινήτου, αφόπλισε τον αστυφύλακα φρουρό και απαίτησε δημόσια ομολογία ενοχής.

Η αυλαία του δράματος ήταν τραγική: ο Ντρούζος πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τους δύο δικηγόρους υπεράσπισης, Χρήστο Μπάκα και Δημοσθένη Αβράμη, τραυμάτισε τρεις στρατοδίκες και στη συνέχεια έστρεψε το όπλο στον ίδιο του τον εαυτό. Το ελληνικό Δημόσιο καταδικάστηκε αργότερα από τα δικαστήρια για ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας που επέτρεψαν την εισαγωγή όπλου στην αίθουσα.

Ο «θεός τον τιμωρεί αυτόν που τιμωρεί»: Η εκδίκηση στην Ευελπίδων (2012)

Στις 22 Οκτωβρίου 2012, τα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων μετατράπηκαν σε τόπο αιματοχυσίας από τα χέρια μιας μητέρας που έκρινε ότι η δικαιοσύνη αστόχησε στην υπόθεση του νεκρού γιου της. Η 37χρονη Αντωνία Μουκάνη μεταμφιέστηκε φορώντας περούκα, κατάφερε να περάσει οπλισμένη τον έλεγχο των ανιχνευτών μετάλλων του κτιρίου, ανέβηκε στον πρώτο όροφο στο κτίριο 9 και περίμενε.

Όταν οι δύο κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του 19χρονου γιου της οδηγήθηκαν στο γραφείο της ανακρίτριας, αδέιασε τουλάχιστον 15 σφαίρες μπροστά στα μάτια της δικαστικής λειτουργού. Ο 33χρονος φερόμενος ως δολοφόνος σκοτώθηκε ακαριαία, ενώ ο 25χρονος αδερφός του τραυματίστηκε. «Αφού σκότωσες το παιδί μου, θα σκοτώσω και εγώ εσένα», είπε σύμφωνα με μαρτυρίες. Το δικαστήριο, αναγνωρίζοντας τον μειωμένο καταλογισμό λόγω ακραίας ψυχολογικής κατάστασης, της επέβαλε ποινή 10 ετών κάθειρξης.

Η υπόθεση αυτή έθεσε με τον πιο τραγικό τρόπο το ερώτημα: πώς ένα όπλο μπόρεσε να εισέλθει στα μεγαλύτερα δικαστήρια της χώρας παρά την ύπαρξη ανιχνευτών μετάλλων; Κανείς δεν έδωσε ποτέ σαφή απάντηση.

Η «αιματοβαμμένη εφορία» της Κοζάνης (2020–2021)

Στις 16 Ιουλίου 2020, ένας 45χρονος εισέβαλε στη ΔΟΥ Κοζάνης κρατώντας ένα μικρό τσεκούρι κρυμμένο σε πλαστική σακούλα. Έδωσε το όνομά του στη είσοδο, πέρασε τη θερμομέτρηση λόγω πανδημίας, ανέβηκε στον δεύτερο όροφο στο τμήμα εισοδήματος και, χωρίς να πει λέξη, άρχισε να χτυπά αδιακρίτως και με πρωτοφανή αγριότητα όσους εργαζόμενους βρέθηκαν μπροστά του.

Τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν σοβαρά. Ένας εκ των υπαλλήλων, ο 56χρονος Παναγιώτης Ξανθόπουλος, έδωσε επτά μήνες σκληρή μάχη στη ΜΕΘ πριν υποκύψει στα τραύματά του τον Φεβρουάριο του 2021, μετατρέποντας την επίθεση σε ανθρωποκτονία. Ο δράστης αφοπλίστηκε τελικά από τον προϊστάμενο της εφορίας και δύο εργαζόμενους καθαριότητας.

Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, το δικαστήριο καταδίκασε τον δράστη σε ισόβια κάθειρξη και επιπλέον 26 χρόνια φυλάκισης, μη αναγνωρίζοντας κανένα ελαφρυντικό. Η υπόθεση της Κοζάνης ήταν η αφορμή για μια μακρόχρονη (και τελικά ανεπαρκή) συζήτηση για τα κενά ασφαλείας στις ΔΟΥ: έλλειψη ανιχνευτών μετάλλων, απουσία εκπαιδευμένου προσωπικού ασφαλείας, κανένα πρωτόκολλο έκτακτης ανάγκης.

Απόγνωση στο γκισέ: Μικρότερα αλλά αποκαλυπτικά επεισόδια

Δίπλα στα «μεγάλα» αιματηρά συμβάντα, υπάρχει ένα ατελείωτο αρχείο μικρότερων βίαιων επεισοδίων που καταδεικνύουν ότι η επιθετικότητα σε δημόσιες υπηρεσίες είναι καθημερινό φαινόμενο — και όχι έκτακτο.

Τον Νοέμβριο του 2025, επιζών του δυστυχήματος των Τεμπών εισέβαλε στην Εφορία Βόλου και απείλησε να πέσει από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου αν δεν του χορηγούσαν φορολογική ενημερότητα που του είχαν υποσχεθεί. Κρατούσε τους εργαζόμενους σε πανικό μέχρι να επέμβουν αστυνομικοί της ΔΙΑΣ και να τον αποτρέψουν από το απονενοημένο διάβημα.

Στη Σύρο, τον Ιούνιο 2025, πολίτης επιτέθηκε σε υπάλληλο ΚΕΠ στην Ερμούπολη, τον γρονθοκόπησε επανειλημμένα και τον δάγκωσε όταν εκείνος του ζήτησε να χαμηλώσει τη φωνή του. Τον Αύγουστο 2019, επαναλαμβανόμενες επιθέσεις σε εφοριακούς της Μαγνησίας οδήγησαν το Υπουργείο Οικονομικών να ανακοινώσει πρωτοβουλία για αυστηροποίηση ποινών σε όσους ασκούν βία σε δημόσιους υπαλλήλους εν ώρα καθήκοντος.

;

• Αιματηρά περαστατικά
• ΕΦΚΑ
• Κεραμεικός