Όταν ο νόμος Χρυσοχοΐδη για τις συγκεντρώσεις, αρχίζει σιγά σιγά να δείχνει τα μούτρα του…

Εννοείται ότι ο Μιχαλάρας δεν θα τολμούσε να εφαρμόσει το νόμο του για τις διαδηλώσεις όταν συγκεντρώθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες έξω από το Εφετείο στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Αν το προσπαθούσε, το μπλέξιμο θα ήταν κάτι παραπάνω από άσχημο, θα ήταν κάτι παραπάνω από πρόστυχο, θα ήταν κάτι παραπάνω από τερατώδες. Εκεί, αρκέστηκαν οι υφιστάμενοί του να μας πλακώσουν στα δακρυγόνα, για να μην χαρούμε και πάρα πολύ με την απόφαση περί εγκληματικής οργάνωσης και σκάσουμε και κάνα χαμόγελο παραπάνω. Στη θλιβερή δημοκρατία του Χρυσοχοΐδη, η χαρά είναι απαγορευμένη. Γλυκά το λέω, που σημείωνε και ο άλλος…

Αλλά αυτό ήταν το τότε και σήμερα είμαστε στο τώρα. Και εκείνος ο περιβόητος νόμος, ο νόμος που παρέμεινε ανενεργός στην ουσία του ως τις μέρες μας, ξαφνικά ξύπνησε απ’ το λήθαργο κι έβαλε πατίνια στα πόδια. Με αποτέλεσμα να μας προκύψει το εξής αδιανόητο, που ανακοίνωσε η ΠΟΕΔΗΝ:

«Πρωτοφανής ποινική δίωξη για το αδίκημα της απείθειας ασκήθηκε εις βάρος του κυρίου Μιχάλη Γιαννάκου, με την ιδιότητα του Προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, με την αιτιολογία ότι στο πλαίσιο προγραμματισμένης συγκέντρωσης σωματείων επικουρικού προσωπικού στις 30-09-2020, οι διαδηλωτές κατέλαβαν το οδόστρωμα μπροστά από το Υπουργείο Υγείας παρά την ύπαρξη αστυνομικής αντίθετης διαταγής».

Έτσι όπως το διαβάζετε, έτσι ακριβώς όπως το διαβάζετε. Και μπορεί ο Γιαννάκος ενίοτε να το παρακάνει με την αγκιτάτσια (ποιος και ποια μπορεί να ξεχάσει τις μπουρδίτσες του για χολέρα στα υπόγεια του μαιευτηρίου Έλενας;), αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με διαμαρτυρία γιατί σήκωσε πολύ ψηλά τη φωνή ή είπε μια κουβέντα παραπάνω, αλλά διότι «διαδηλωτές κατέλαβαν το οδόστρωμα μπροστά από το Υπουργείο Υγείας παρά την ύπαρξη αστυνομικής αντίθετης διαταγής»…

Σκεφτείτε το μια στιγμούλα. Κάντε μια στάση στον φόρτο της εργασίας σας (ΟΚ, και στο Netflix) και σκεφτείτε ότι στη χώρα που εφευρίσκονται μυριάδες δικαιολογίες για να συμβιβάζονται τα ασυμβίβαστα και να στρογγυλεύουν τα αστρογγύλευτα και να παραμένουν άνευ διευκρίνισης τα αδιευκρίνιστα (για να μην μιλήσω για πρωτόδικη ποινή φυλάκισης 13 ετών που έφαγε αναστολή ως το εφετείο!), ξαφνικά μας έπιασε ο πόνος με την εφαρμογή του νόμου Χρυσοχοΐδη ως την τελευταία οξεία του, ως την τελευταία περισπωμένη του, ως το τελευταίο κόμμα και την τελευταία τελεία. Μήπως έρχονται δύσκολες ώρες; Μήπως αυτές οι δύσκολες ώρες θα ξεσηκώσουν κόσμο; Μήπως αυτός ο κόσμος ο ξεσηκωμένος θα πρέπει να μάθει να το βουλώνει και όχι να κινητοποιείται; Ήρεμα ρωτάω, που σημείωνε και ο άλλος…

Ξαναγυρνώ στην ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ για να το κλείσω το σημερινό:

«Η κατάσταση αυτή συνιστά απότοκο του λεγόμενου Νόμου Χρυσοχοΐδη για τον έλεγχο των διαδηλώσεων και αναμένεται να σηματοδοτήσει και άλλες διώξεις εις βάρος συνδικαλιστών. Υπενθυμίζουμε στην Κυβέρνηση, ότι κάθε παρέμβαση στη λειτουργία των συνδικάτων και την άσκηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων απαγορεύεται από τον νόμο, το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας. Οι εργαζόμενοι και τα συνδικαλιστικά τους όργανα δεν εκβιάζονται και δεν τρομοκρατούνται».

Εντάξει, συνδικαλιστές είναι το συνδικαλισμό θα βάζουν μπροστά. Εμένα, ωστόσο, πολύ περισσότερο με νοιάζουν τα πιτσιρικάκια δίχως αύριο, που έγραφα χθες εδώ στο Newpost. Αυτά τα παιδιά, θα τα αφήσουμε να μας δείξουν τη θέλησή τους, τη δύναμή τους, την αγωνία τους ή μήπως θα τους βουλώσουμε το στόμα μια για πάντα για λόγους δημοσίας τάξεως; Για λόγους προστασίας του πολίτη, όπως το λένε αυτό το καταραμένο το υπουργείο, του οποίου ο επικεφαλής (πριν αρχίσει τις ολονυχτίες με τη μάνικα) έσπευδε να δηλώσει:

«Σε κάθε συνάθροιση θα εξαντλούνται τα όρια επιείκειας και τα περιθώρια συνεννόησης, γιατί το δικαίωμα της έκφρασης είναι αδιαπραγμάτευτο. Αυτό ισχύει χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις». 

• νόμος Χρυσοχοϊδη
• συγκεντρώσεις