Όταν ο ΠτΔ πράξει αυτό που του αναλογεί…

Η Novartis είναι σκάνδαλο. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Η εταιρία δωροδοκούσε γιατρούς σε όλη την υφήλιο για να συνταγογραφήσουν φάρμακα. Τα ονόματά τους είναι ήδη υπό έρευνα από τις διωκτικές και ανακριτικές αρχές στις χώρες τους. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν συνέβη το ίδιο. Η κυβέρνηση επιχείρησε να ενοχοποιήσει εμβληματικά στελέχη της αντιπολίτευσης, ώστε να απαξιώσει τα πολιτικά κόμματα που θα έχει απέναντί του ο Αλέξης Τσίπρας στο δρόμο προς τις κάλπες.

Με βάση το σχεδιασμό αυτό, οι καταθέσεις των μαρτύρων και οι διώξεις προαναγγέλλονται από τους υπουργούς της κυβέρνησης και τα φιλοκυβερνητικά μέσα Ενημέρωσης και όταν απέτυχε η προσπάθεια να στηθεί οποιοδήποτε άλλο «θετικό» αφήγημα είτε στο πεδίο της οικονομίας είτε στα εθνικά θέματα, το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον προχώρησε σε παραθεσμικές παρεμβάσεις που έχουν καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά.

Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων με μια οργισμένη ανακοίνωση χαρακτήρισε «θεσμική εκτροπή» τη συμπεριφορά του αναπληρωτή υπουργού Υγείας που στοχοποίησε ονομαστικά τους δικαστικούς λειτουργούς, ενώ από τις τελευταίες αποκαλύψεις δημιουργούνται σοβαρά ερωτήματα για τους χειρισμούς της Εισαγγελίας Διαφθοράς, με δεδομένο ότι γίνεται λόγος για άσκηση πιέσεων στον μάρτυρα να κατονομάσει τρία συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα για χρηματισμό από την Novartis.

Είναι προφανές ότι η υπόδειξη του κ. Πολάκη προς τους δικαστές, της επιθυμητής έκβασης των υποθέσεων που χειρίζονται, είναι στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που δείχνει η διάκριση των εξουσιών, ως θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου και της Δημοκρατίας. Βεβαίως πρόκειται για ένα ιδεατό σχήμα, το οποίο όμως άντεξε στο χρόνο και αποδείχθηκε λειτουργικό, αποτελώντας ακόμη και σήμερα σημείο αναφοράς, ακόμη και όταν απορρίπτεται ως ξεπερασμένο.             

Άλλωστε η αρχή της διάκρισης των εξουσιών και η συνεχόμενη λειτουργική διαφοροποίησή τους έχει ιστορικά ταυτιστεί, παράλληλα με την άρνηση του δεσποτισμού και της απολυταρχίας, με την έννοια του συντάγματος και της συνταγματικής εξουσίας. Στο άρθρο 16 της γαλλικής «Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» του 1789, αναφέρεται πως «κάθε κοινωνία, στην οποία δεν είναι εξασφαλισμένη η προστασία των δικαιωμάτων ούτε καθορισμένη η διάκριση των εξουσιών, δεν έχει διόλου Σύνταγμα».

«Κατά τη διακήρυξη, Σύνταγμα και διάκριση των εξουσιών ταυτίζονται, δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο, δεν υπάρχει καν Σύνταγμα όταν δεν υπάρχει διάκριση των εξουσιών. Δεν είναι το Σύνταγμα που δημιουργεί τη διάκριση των εξουσιών, είναι η διάκριση που δημιουργεί Σύνταγμα και το χαρακτηρίζει ως τέτοιο» γράφει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Αντώνης Μανιτάκης, ο οποίος έχει υπηρετήσει και ως υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου, ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις Τσίπρα, έπειτα από πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου.

Παρακολουθώντας τις σημερινές εξελίξεις, θεωρώ απίθανο ο κ. Παυλόπουλος να μην έχει υπόψη του τα όσα γράφει ο κ. Μανιτάκης, τον οποίο εκτιμά βαθύτατα: «Την αρχή της διάκρισης των εξουσιών την αρνούνται, μόνιμα ή περιστασιακά, τα αυταρχικά και τα δικτατορικά πολιτικά καθεστώτα, τα θεοκρατικά ή τα μονοκομματικά». Θα έχει ενδιαφέρον λοιπόν τι θα πράξει πλέον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως εγγυητής των θεσμών και θεματοφύλακας του Συντάγματος.

Το περασμένο καλοκαίρι πάντως, όταν τον είχε επισκεφθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να του ζητήσει να παρέμβει «ως ρυθμιστής του Πολιτεύματος», ώστε «να γίνει το συνταγματικά αυτονόητο» και η Συμφωνία των Πρεσπών να έρθει στην ελληνική Βουλή πριν την υπογραφή της, ο κ. Παυλόπουλος του είχε απαντήσει: «Να είστε βέβαιος ότι με πλήρη σεβασμό του Συντάγματος θα πράξω αυτό μου αναλογεί»….