Τσίπρας: Με «τζακετ» αντιαμερικανισμού και κατσαρόλα στο χέρι απέναντι στον «αστό» #Tsakaloto και τους «δημογέροντες»

Μια ωραία ατμόσφαιρα στον ΣΥΡΙΖΑ στη δυσκολότερη στιγμή της κυβέρνησης, Φίλης και Σκουρλέτης πυροβολούν με κάθε ευκαιρία και ο Τσακαλώτος σφάζει με το βαμβάκι τον Τσίπρα: «Προτέρημά του ότι είναι τακτικιστής, μειονέκτημα ότι είναι ανασφαλής». Μια διαβρωτική κριτική με στόχο την επόμενη μέρα των εκλογών ώστε να χρεώσουν την μη επιστροφή στην εξουσία στον Αλέξη Τσίπρα.

Συντονισμένα τα φίλια πυρά, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να αλλάξει το κόμμα του και να συγκρουστεί με πρόσωπα και καταστάσεις, ιδίως με όσους και όσα παραπέμπουν σε ένα κόμμα από το παρελθόν.

Ο Αλέξης Τσίπρας ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί ή πατά σε δυο βάρκες ανάμεσα στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, των βαρόνων και των δημογερόντων, από τη μία και στη νέα, ανοιχτή, πολυσυλλεκτική τάση που εκφράζεται κυρίως από τους προεδρικούς που τον δοξάζουν σαν κάτι… θεϊκό!

Τελευταία προέκυψε και ο Γαβριήλ –«Δεν επιστρέφω στην πολιτική»- που παρά τα όσα υποστηρίζει κάνει come back μέσω think tank πριν καλά καλά μάθουμε το όνομα του- Eteron- έκανε και δημοσκόπηση που επιβεβαιώνει τις «πουλημένες εταιρείες δημοσκοπήσεις» που καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οργίστηκε ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος του Αλέξη Τσίπρα γιατί λέει δεν υπήρχε πρόθεση αλλά η ερώτηση, «Σε ποιο κόμμα είστε πιο κοντά»! Όχι Γιάννης … Γιαννάκης. Αλλά φοβήθηκε μην του καταλογίσουν φραξιονιστικές πρακτικές κατά του Αλέξη Τσίπρα και χάσει το…τρένο του μέλλοντος.

Πριν είχε χτυπήσει ο πρώην Υπουργός Οικονομικών που κατά τον Πολάκη είναι ο υπεύθυνος που: «Γ@@@@@@@ τη μεσαία τάξη και χάσαμε τις εκλογές».

«Έχει μια ανασφάλεια που δεν δικαιολογείται», δήλωσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για τον Αλέξη Τσίπρα με συνέντευξή του στην «Καθημερινή». «Και σε ένα πράγμα που είναι χειρότερος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι στην επιλογή των συμβούλων. Για να είμαι δίκαιος, όμως, αυτό το λέει και ο ίδιος».

Στο ερώτημα αν τον επηρέασε, τον ίδιο, η αίγλη της εξουσίας όσο ήταν υπουργός, απάντησε: «Με επηρέασε λιγότερο από άλλους. Δεν σημαίνει ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος αλλά αν έχεις πάει σε ένα σχολείο που ιδρύθηκε το 1500, σε ένα κολέγιο στην Οξφόρδη που ιδρύθηκε το 1341 δεν έχεις ανασφάλεια. Έχεις μια αστική αυτοπεποίθηση. Δεν το λέω με υπεροψία. Το αντίθετο. Η Αριστερά θα ήθελε όλοι οι άνθρωποι να έχουν αυτοπεποίθηση και τα εφόδια για να την αποκτήσουν».

Και χαμός στα σόσιαλ και στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που αλληλοτρώγονται σε ένα ακόμα επεισόδιο εσωστρέφειας που στο τέλος θα φταίνε τα «πουλημένα ΜΜΕ».

Τι να κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας, φόρεσε «τζακετ» αντιαμερικανισμού και με κατσαρόλα στο χέρι απέναντι στον «αστό» #Tsakaloto, τους «δημογέροντες» και τις κακές δημοσκοπήσεις.

Για τον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά το «φονιάδες των λαών» και το «Έξω οι βάσεις του θανάτου», ήταν βασικά συνθήματα στις πορείες κατά των πολέμων, του πολυτεχνείου, στην υποδοχή του Κλίντον και άλλων Αμερικανών αξιωματούχων. Ο Αντιαμερικανισμός ήταν κάτι που πέρασε κι αυτό, με το που ήρθε στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός αναθεώρησε θεαματικά τις απόψεις του, και οι Αμερικάνοι έπαψαν να είναι τόσο δαιμονοποιημένοι όσο νόμιζαν, τα εξοπλιστικά προγράμματα αποτέλεσαν αναγκαιότητα και οι συμμαχίες αλλά και το ΝΑΤΟ κομβικής σημασίας για την ασφάλεια της χώρας. 

Οι Αμερικάνοι αντίθετα, δεν άλλαξαν, η στάση τους απέναντι στη χώρα μας έχει διαχρονικά στρατηγικά χαρακτηριστικά στη βάση του ρεαλισμού και φυσικά των δικών του συμφερόντων.

Κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν στο σημείο να δηλώνουν πως «οι ΗΠΑ υπήρξαν πάντοτε παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή μας»…

Σήμερα ξαναανακάλυψαν στον ΣΥΡΙΖΑ το «βούτυρο αντί κανόνια» ή τι τα θέλουμε τα Ραφάλ όταν η ακρίβεια ροκανίζει τα εισοδήματα των φτωχών; Μόνο που ξεχνούν ότι η χώρα μας και στα χρόνια της βαθιάς κρίσης, και της δικής τους διακυβέρνησης εξακολουθούσε να δαπανά το δεύτερο μεγαλύτερο ανάμεσα στις χώρες του ΝΑΤΟ, ποσοστό επί του ΑΕΠ (2,38%) για αμυντικούς εξοπλισμούς.

Για να επιστρέψουμε στο σήμερα, θα περίμενε κανείς η ψήφιση των αμυντικών συμφωνιών για τα μαχητικά αεροσκάφη Rafale, τις φρεγάτες Belharra και τις τορπίλες υποβρυχίων πως θα ήταν πεδίο συνεννόησης με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς στη διάρκεια της δικής του διακυβέρνησης έγιναν τα πρώτα βήματα για αυτές τις συμφωνίες.

Προφανώς ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διαθέτει την «αστική αυτοπεποίθηση» του Τσακαλώτου να συνεχίσει μια ρεαλιστική πολιτική.

Αλλά παρακολουθήσαμε την αντιαμερικανική «στροφή» Τσίπρα.

Αιχμή όμως του νέου «δόγματος Τσίπρα» αποτέλεσε η σκληρή γλώσσα που χρησιμοποίησε όσον αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, με έμφαση στην «παραχώρηση της Αλεξανδρούπολης στους Αμερικανούς», κατηγορώντας τον Πρωθυπουργό ότι για τον ίδιο «η Ιστορία επιβάλλει να θεωρούμε οι Έλληνες πως ό,τι είναι καλό για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι καλό και για τα δικά μας συμφέροντα, κι ας βλέπουμε ξανά και ξανά πόσο αποτυχημένη είναι αυτή η στρατηγική». Με λόγο που θύμιζε αρχηγό κόμματος που δεν είχε επισκεφτεί τον Λευκό Οίκο και τον Ντόναλντ Τράμπ.

Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι κατά τη δική του διακυβέρνηση υπηρέτησε τη στρατηγική σύσφιγξης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που περιλάμβαναν και το στρατιωτικό σκέλος, και της  Αλεξανδρούπολης. Μάλιστα ο Αμερικανός πρεσβευτής Τζέφρι Πάιατ είχε δηλώσει έκπληκτος για το «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ στην αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι «η αναγέννηση των αμυντικών σχέσεων Ελλάδας – ΗΠΑ ξεκίνησε πραγματικά κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ».

Προφανώς ο κ. Τσίπρας  δυσκολεύεται στη μάχη του κέντρου και «πατινάρει» στην ριζοσπαστική ακραία συνθηματολογία.

Η στάση του είναι κυρίως τακτική καθώς βλέποντας να χάνει στο κέντρο από τον Ανδρουλάκη και τους «ριζοσπάστες» κομματικούς του, δεν θα ήθελε «αιμορραγία» και από τα αριστερά.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τα κυβερνητικά τους πεπραγμένα που αντί να τα ενσωματώσουν κάνουν τους «κινέζους» αλλά ο,τι και αν κάνουν θα συναντούν τον παλιό τους εαυτό να τους τα θυμίζει. Ωστόσο ο κίνδυνος αυτής της τακτικής εκτός από το έλλειμα της αξιοπιστίας μπορεί να εμπεδώσει στο υποσυνείδητο της κοινωνίας τις κατηγορίες που εξαπολύουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, ότι «πόσο κυνισμός χρειάστηκε για να κερδίσουν την εξουσία και πόσος ακόμα για να μείνουν σ΄ αυτήν και να συμπεριφέρονται σαν να μην υπήρξε παρελθόν».

Μάλιστα ακούσαμε τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να αναφέρεται στους Ρώσους και στις δηλώσεις τους για τις σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ αλλά ξέχασε ότι επί δικής του διακυβέρνησης απελάθηκαν Ρώσοι διπλωμάτες.

Είναι, επίσης, γνωστό  ότι οι Αμερικανοί πίεζαν εδώ και χρόνια την Ελλάδα να κάνει άρση του βέτο Καραμανλή στο Βουκουρέστι για τα Σκόπια και την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» άνοιξε διάπλατα αυτούς τους σχεδιασμούς…

Αλήθεια, τότε, αν βάζουμε τη λογική των ανταλλαγμάτων όπως για την Αλεξανδρούπολη και την αμυντική συμφωνία, τι ακριβώς λάβαμε;

Δεν θα αναφερθώ στα γνωστά για τα εξοπλιστικά προγράμματα και τις αναβαθμίσεις των  F16 της πολεμικής αεροπορίας. Ή για την προεργασία για την προμήθεια μαχητικών νέας γενιάς F35, κόστους μεγαλύτερου των 3,5 δις.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι αρνητικά αλλά τα θετικά μιας ρεαλιστικής προσέγγισης του Αλέξη Τσίπρα και ενός κόμματος που ανέλαβε τη διακυβέρνηση όχι για τις ιδεοληψίες του αλλά για μια συγκεκριμένη ατζέντα. Αυτή είναι η ατζέντα που ενδεχομένως να πείσει τον ελληνικό λαό για μια δεύτερη ευκαιρία και όχι αν ο Τσίπρας για λόγους τακτικής αναγκάζεται να φορέσει το «τζακετ» του αντιαμερικανισμού και με μια κατσαρόλα στο χέρι να υπόσχεται μαγικές λύσεις για όλα.   

• Αλέξης Τσίπρας
• Ευκλείδης Τσακαλώτος
• Νίκος Παναγιωτόπουλος