Ούτε ταξί δεν θα βρίσκεις δόλιε Αθηναίζε…

Τρία ταριφοστιγμιότυπα, ένα απ’ το παρελθόν και δύο σημερινά.
Όταν ήρθα Αθήνα το ’82 να σπουδάσω, έμεινα με τον αδερφό μου στου Ζωγράφου. Στο Νέο Ζωγράφου για την ακρίβεια, ψηλά πολύ, κοντά στο νεκροταφείο. Και ανακάλυψα λίαν συντόμως ότι η συγκοινωνία της περιοχής ήταν για γέλια, μια γραμμή λεωφορείου κι όξω απ’ την πόρτα, άμα δεν σ’ αρέσει περπάτα στην ανηφόρα να σου πέσει το νεφρί. Και μετά απ’ τα μεσάνυχτα αλμυρά έρημος, πως διάολο να απολαύσεις τη φοιτητική ζωή;

Οπότε ταξάκι κι άγιος ο Θεός, διπλή κούρσα, τριπλή κούρσα, διαδρομή μέσω Καπερναούμ, ταξίμετρο με νοοτροπία Χρήστου Αρδίζογλου, τι να λέμε τώρα. Ούτε στο Μίσιο Ιμπόσιμπολ τέτοιες συγκινήσεις και τέτοιες περιπέτειες!

Φαστ φόργουορντ στο σήμερα και στη φίλη μου τη Τζένη που μένει Εξάρχεια, αλλά πηγαίνει σε ψι με γραφείο στα σύνορα Κολωνακίου με Αμπελόκηπους. Τελειώνει το σέσιο τις προάλλες, βγαίνει στο δρόμο, βλέπει ταξάκι άδειο, το γραπώνει επί τόπου. Πιάνει κουβέντα με τον οδηγό, να τα πολιτικά, να η ακρίβεια, να το καλοκαίρι, «ταξί γιατί δεν βρίσκω όπως έβρισκα;» ρωτάει η Τζένη.
Απαντάει ο οδηγός:
«Έχει φύγει πολύς κόσμος από το επάγγελμα κυρία μου. Με τα νέα φορολογικά του Χατζηδάκη, δεν συμφέρει το τιμόνι…»

Και πάμε στην άλλη φίλη μου τη Μαίρη, που δουλεύει στο Παγκράτι και την περασμένη Παρασκευή είχε δώσει ραντεβού με το κομενάκι στα Εξάρχεια. Στις εννιά ήταν να βρεθούν, τέλειωσε απ’ τη δουλειά στις οκτώ η Μαίρη, σου λέει κάτσε να πάρω ταξάκι από τώρα κι άμα πάω νωρίτερα νο γουόριζ, ξεκινάω τα κοκτέλια μια ώρα αρχύτερα.

Δώστου λοιπόν τη δημοφιλή εφαρμογή, στο πεντάλεπτο επάνω γίνεται αποδεκτό το αίτημα, χαρά η Μαίρη, τρία λεπτά αργότερα, όμως, τρώει απόρριψη. Εντάξει, γίνονται αυτά, σιγά το πρόβλημα, δεύτερη φορά αποδεκτή, ξανά χαρά η Μαίρη, άντε πάλι απόρριψη. Για να τη δαγκώσει και τρίτη φορά την πιπεριά και να αναγκαστεί να το κόψει με τα πόδια μέσα στον καύσωνα, να φτάσει ερείπιο και μουσκίδι και ν’ ακούσει τα σχολιανά του το βασανάκι, γιατί κάποιος έπρεπε να τ’ ακούσει, ασταδγιάλα!

Και καλά, πως γίνεται συμβαίνουν τέτοιες ομορφιές στους καιρούς της απλικέσιας; Μια χαρά, χαρούλα γίνεται, πρώτον διότι λιγόστεψαν οι ταρίφες οι επαγγελματίες και μπούκαραν στον κλάδο ένα σωρό τύποι με τάσεις πειρατικές και δεύτερον γιατί έπηξε ο τόπος στα τουριστάκια που ψάχνονται για μακρινές διαδρομές και πληρώνουν καλύτερα από τα ελληνικά που θέλουν να πάνε Παγκράτι-Εξάρχεια, έξι ευρώ και πολλά σε λέω. Προσφορά και ζήτηση φιλαράκι κι άμα σ’ αρέσει. Άμα δε σ’ αρέσει, τα παράπονά σου στον Μίλτον Φρήντμαν και στη σχολή του Τσικάγο…

Συμβαίνουν, πάντως, αυτά όταν ανθίζει η μονοκαλλιέργεια. Η Κούβα την πάτησε με τη ζάχαρη και τους Σοβιετικούς, εμείς στην Αθήνα την πατάμε με τον τουρισμό και τους Ευρωπαίους. Πριν από εμάς είχαν φάει το τσιβί ένα σωρό πόλεις όπως το Δουβλίνο, το Άμστερνταμ, η Βουδαπέστη, αλλά τίποτα δεν μάθαμε από τα θλιβερά παραδείγματά τους. Κι έτσι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ορδές κατσαρίδων που νοιάζονται μόνο να μεθύσουν, να πηδηχτούν και να κουμπώσουν, αδιαφορώντας παντελώς για το κουπί που τραβάνε εξαιτίας τους οι Αθηναίοι.

Δεν πειράζει, μπορεί να μην έχουμε σπίτια, πεζοδρόμια, ησυχία, καθαριότητα και πλέον και ταξί, έχουμε όμως επισκέπτες απ’ όλες τις γωνιές της γηραιάς ηπείρου και ακόμη παραπέρα. Και να σκεφτεί κανείς ότι κάποτε, η Πλάκα με τους τουρίστες της ήταν το μοναδικό χάπυ πλέης του Λεκανοπεδίου…

• ακρίβεια
• ταξί
• Τουρίστες