Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφωνίας (που να μην έσωνε…)

Πριν από τριάντα έξι χρόνια, τέτοια εποχή, έγινα πειρατής!
Ραδιοπειρατής για την ακρίβεια, μιας και ο κάπταιν Τζίμυ είχε σαλπάρει προ πολλού και μας απέμεναν μόνο τα ραδιοκύματα.
Στο Star Radio συνέβη αυτό, στους 92,6 Μεγάκυκλους, σ’ ένα πλυσταριό των Θρακομακεδόνων, που εμείς λέγαμε ότι ήταν στα Βόρεια Προάστια. Πιο «ιν», όπως θα σημείωνε και ο ιδανικός εραστής Ζάχος Χατζηφωτίου…

Προσωπικώς στρατολογήθηκα στον καλό αγώνα από τον Γιάννη Παναγιωτάκη, αδερφό του κολλητού μου από το Φυσικό και την ΕΚΟΝ, Μιχάλη. Μ’ έπιασε μια μέρα, με πληροφόρησε ότι το Star Radio ζητούσε συνεργάτες, παλαβωμένοι ήμασταν και οι δύο με τη μουσική, αυτός με την ποπ εγώ με τα ανεξάρτητα, γιατί να μην δοκιμάζαμε την τύχη μας; Όπερ και εγένετο, με κασέτες ερασιτεχνικού μιξάζ, φτιαγμένες κυριολεκτικά στο χέρι μετά κόπων και βασάνων. Και ύστερα πήγα εκδρομή στην Αλβανία με το σύλλογο Δυτικομακεδόνων Τρικάλων (μόλις είχε άρει την εμπόλεμο ο Παπούλιας!) και τα ξέχασα όλα…

Αλλά δεν ξέχασε ούτε εμένα ούτε τον Γιάννη ο Αλέξης Βενέτης, ο ιδρυτής του Star Radio και μας φώναξε να κάνουμε εκπομπές, εγώ κάθε Δευτέρα μεσάνυχτα δίωρο, φουλ ίντυ, που το ξεκίναγα με σήμα το “Pipeline” των Chantays. Και ήρθαν κι άλλα παιδιά και απλώθηκαν οι εκπομπές και φτάσαμε οκτάωρο καθημερινό και μας άκουγε όλη η Αττική σχεδόν, τότε είχαμε πληροφορηθεί δια της πλαγίας οδού ότι μας μετράγανε στο 10 % επί του Λεκανοπεδίου και 20 % στα (πολυπόθητα!) Βόρεια Προάστια. Και πήραν τα πράγματα το δρόμο τους, ώσπου μπήκε το μπακίρι στη μέση και γίναμε χίλια κομμάτια. Αλλά είχαμε προλάβει να κάνουμε την πλάκα μας, αυτή ακριβώς την πλάκα που έλειπε από το κρατικό μονοπώλιο της εποχής και λείπει και τώρα από τα ραδιόφωνα του 2023. Σοβαροφάνεια τότε, πλεηλίστα σήμερα, το ίδιο αποτέλεσμα:
Παρεάκι μηδέν, όταν η δουλειά, η αποστολή, η φυσιογνωμία του ραδιοφώνου είναι να σου κρατάει συντροφιά!

Ναι καλά, θα μου απαντήσει το εξυπνοπούλι της παρέας. Είσαι μεσόκοπος πια ρεπόρτερ Ξανθάκη και απλώς υμνείς τη νεότητά σου και τις περιπέτειές της. Λογικό είναι να σου ξινίζουν όλα, μεγάλωσες και βαρέθηκες και τάχα μου δεν φταίει η μούχλα η δικιά σου, φταίει το τοπίο των ερτζιανών.
Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι…

Ναι, θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι, αν έμενα κολλημένος στη δεκαετία του ογδόντα και δεν αναγνώριζα ότι στο ενδιαμέσο δεν εμφανίστηκαν σπουδαίοι σταθμοί στη μπάντα. Αλλά γιατί να πω ψέματα, όταν όλοι και όλες έχουμε ζήσει τις χρυσές μέρες των ραδιοφώνων στη δεκαετία του ενενήντα που όπου σχεδόν κι αν την έστριβες τη βελόνα έπεφτες πάνω σε καταπληκτικά τραγούδια και σπουδαίους παραγωγούς; Για να έρθει, κατόπιν, η μανία του εύκολου κέρδους και η στροφή του κοινού στην τηλεόραση, που το τσατάλιασε το ραδιοφωνάκι και του έκοψε τα φτερά. Σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα φάντασμα του εαυτού του…

Ιδίως το μουσικό ραδιόφωνο, γιατί το ενημερωτικό κάπως βαστάει ακόμη. Κάπως την υπηρετεί την ειδησεογραφία, κάπως σε πληροφορεί για τα τρέχοντα, κάπως ακούς φωνές διαφορετικές από τον πολτό της μικρής οθόνης. Όχι σε κλίμακα μεγάλη, κατανοητόν, αλλά και πάλι δεν είναι όλα ψόφια και σκότεινα. Ενώ στους μουσικούς ραδιοσταθμούς, η πλειοψηφία σε προσβάλλει και η μειοψηφία σε αφήνει ασυγκίνητο.

Επομένως;
Επομένως, επιστροφή στους πειρατές αλλά μέσω διαδικτύου τούτη τη φορά. Υπάρχουν παιδιά που το ψάχνουν το στόρι στα ραδιόφωνα του ίντερνετ και ο ερασιτεχνισμός τους ακούγεται φρεσκότατος και χαριτωμένος. Μάλιστα, ντελαπάρουν ουκ ολίγες φορές, προτιμώ όμως κάποιους που κάνουν λάθη λόγω φιλοτιμίας και ενθουσιασμού από το ψύχος του αλγόριθμου και το γλείψιμο του σπόνσορα. Κι αν υφίσταται μια ελπίδα για μια νέα άνοιξη της ραδιοφωνίας, από εκεί θα έρθει κι από εκεί θα ανθίσει. Και πάλι απ’ την αρχή…

• ελληνική ραδιοφωνία
• ραδιό