Πάμε φόβο; Η ελπίδα μας τελείωσε

Έστω και αν η ημερομηνία των εθνικών εκλογών παραμένει αβέβαιη, τα συνθήματα –ή ακόμα και τα αφηγήματα- που θα κυριαρχήσουν μπορούμε να τα πιθανολογήσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές κυριάρχησε με δύο, τα οποία δεν θα μπορούσε να υιοθετήσει αυτή τη φορά: την ελπίδα που έρχεται και το ξεμπερδεύουμε με το παλιό. Και δεν θα μπορούσε να τα υιοθετήσει όχι μόνο γιατί κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει τα δικά της δεδομένα και «τσιτάτα», αλλά και γιατί δεν εκπροσωπεί πια το νέο μετά από τέσσερα και κάτι χρόνια στην εξουσία, ενώ ό,τι ήταν να δούμε από ελπίδα το είδαμε.

Οι συχνές αναφορές του Πρωθυπουργού και στελεχών του κόμματος του σε κίνδυνο ανόδου της ακροδεξιάς ενόψει ευρωεκλογών, αντικατοπτρίζουν μεν μια πραγματικότητα ωστόσο ο κίνδυνος και ο φόβος αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν και εν όψει εθνικών εκλογών.

Ο κίνδυνος επιστροφής μιας ρεβανσιστικής δεξιάς, ο φόβος για την καταρράκωση του κοινωνικού κράτους, ο φόβος για την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, ο φόβος για ασφαλιστικό σύστημα τύπου Πινοσέτ, ο φόβος επιστροφής σε –νέες- χειρότερες μέρες, ο κίνδυνος για νέα οικονομικά σκάνδαλα από τους παλιούς που θα στοιχίσουν στον κάθε φορολογούμενο πολίτη, κίνδυνος, φόβος και πάλι φόβος.

Παραφράζοντας την κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου που είχε αναφωνήσει «δώστε πόνο» στη Βουλή, το «δώστε φόβο» μοιάζει έτοιμο να διαμοιραστεί παντού και για παν ενδεχόμενο στην προεκλογική στρατηγική που δομείται.

Αν ο Έλληνας φανεί επιρρεπής σε μια ρητορική φόβου αναμένεται να φανεί στην κάλπη, πάντως ο Αλέξης Τσίπρας το 2014, βγαίνοντας από τη Βουλή έλεγε πως η στρατηγική του φόβου κατέρρευσε, μετά την πρώτη – ανεπιτυχή – ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΣΥΡΙΖΑ