Παρκάρω, άρα υπάρχω, όπου γουστάρω – Ο δρόμος είναι δικός μου…

Στην Ελλάδα δεν έχουμε απλώς οδηγούς. Έχουμε καλλιτέχνες της στάθμευσης. Αν η Αντιγόνη πάλευε με τους νόμους των ανθρώπων και των θεών, ο Έλληνας οδηγός παλεύει μόνο με ένα πράγμα: να βολέψει το αμάξι “κάπου, δεν πειράζει”.

Διπλοπαρκάρισμα; Μόνο αν δεν υπάρχει τρίτος να το κάνεις τριπλό.
Ράμπα αναπήρων; Τέλεια για τα ψώνια του φούρνου.
Διάβαση πεζών; Αχ, δεν την είδα, είχε πέσει ο καθρέφτης.
Γωνία με μηδενική ορατότητα; Ε, πέντε λεπτάκια θα κάνω!

Η φράση «παρκάρω όπου γουστάρω» δεν είναι απλώς στάση ζωής – είναι εθνική ιδεολογία. Οι μόνοι που παρκάρουν σωστά είναι… οι τουρίστες (και αυτοί γιατί δεν ξέρουν αλλά όταν μάθουν…). Όλοι οι υπόλοιποι νομίζουν ότι το Ι.Χ. είναι επέκταση του σαλονιού τους και ότι ο δημόσιος χώρος είναι κάτι σαν «οικόπεδο της γιαγιάς μου στο χωριό».

Οι Δήμοι, σε ρόλο χλιαρού θεατή, κόβουν καμιά κλήση κάθε καμιά δεκαετία, ενώ ο νόμος της ζούγκλας βασιλεύει σε πεζοδρόμια, πλατείες και ποδηλατόδρομους. Καλά για την Τροχαία, δεν συζητάμε, ανύπαρκτη! Πως είστε και Χρυσοχοΐδη;

Και φυσικά, όταν κάποιος τολμήσει να κάνει παρατήρηση, απαντάμε με την αθάνατη ατάκα: «Ε, πέντε λεπτάκια θα κάνω!» Τα οποία στην ελληνική μετάφραση σημαίνουν: «Έχω παρκάρει εδώ από χτες».

• Αυτοκίνητο
• οδηγός
• Πάρκινγ