«Parliamental»: Το χάος, η πρόταση και το remix των Τεμπών και 4.200 ψηφοδέλτια  – «12 Years a Party»: Από τον Καραμανλή στον Σαμαρά κι ως τον Κυριάκο – μια δεξιά οδύσσεια

Όχι, δεν ήταν ταινία πολέμου. Ή μάλλον ήταν, αλλά με λάθος σκηνοθέτες και εχθρούς. Οι «καραμανλικοί» και οι «σαμαρικοί», σαν σε επανένωση καστ από ξεχασμένο έπος της δεκαετίας του ’90, ανέβηκαν στη σκηνή του Πολεμικού Μουσείου και άρχισαν να σφυροκοπούν – όχι την Τουρκία, αλλά την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Καραμανλής εμφανίστηκε σαν ghost character του “The King’s Speech” , βαρύς, σοβαρός, αυστηρός – και μόλις τελείωσε, ήρθε ο Σαμαράς να παίξει “Joker”. Όχι ο ήρωας της DC, ο άλλος – ο πολιτικός, που πετάει ατάκες με στόχο να αποσταθεροποιήσει το σύστημα. Και το σύστημα εδώ λέγεται Μητσοτάκης.

Δεύτερη σκηνή: «The Departed» – Ποιος είναι με ποιον και ποιος για πόσο

Ο Καραμανλής είπε όλα αυτά που λέει όταν θέλει να φανεί προεδρικός χωρίς να διεκδικεί τίποτα: αξιοπρέπεια, κυριαρχικά δικαιώματα, “μην παίζετε με το Αιγαίο γιατί θα βραχείτε”. Κλασικά, ασφαλή, προβλέψιμα. Αλλά ο Σαμαράς… Αυτός δεν ήρθε για ομιλία. Ήρθε για τρέιλερ. Ή καλύτερα, για pilot episode μιας νέας σειράς.

Πέταξε μπηχτές, άφησε παράθυρα για κόμμα, ξήλωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ, τον Γεραπετρίτη, και τον πρωθυπουργό μαζί – και όλα αυτά με το ύφος  «Λίνκολν», μόνο που αντί για κατάργηση της δουλείας, ζήτησε κατάργηση της πολιτικής… δουλικότητας προς τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον.

Τρίτη σκηνή: «The Social Network» – “You know what’s cooler than loyalty? A new party.”

Αν είσαι ο Σαμαράς, το να βρίσκεσαι στην ίδια σκηνή με τον Καραμανλή είναι σαν το reunion των Avengers, αλλά με διαλυμένες στολές και ξεχαρβαλωμένες ασπίδες. Πίσω από τις ευγένειες και τις κοινές ανησυχίες για το Αιγαίο, κρύβεται κάτι πιο ενδιαφέρον: η διάθεση να χτιστεί νέα πολιτική πλατφόρμα και με εθνικό πρόσημο.

Ο Καραμανλής μιλάει για “εθνική αξιοπρέπεια”, ο Σαμαράς απαντάει με “οι εχθροί μας καπελώνουν το μισό Αιγαίο” και “ούτε καλώδια δεν μας αφήνουν να ποντίσουμε”. Και ανάμεσα στους δυο, η κυβέρνηση προσπαθεί να μαζέψει τις σφαίρες που δέχεται από… τα μετόπισθεν.

 «Everything Everywhere All At Once» – Πολλές πραγματικότητες, ένας κυβερνητικός εφιάλτης

Η κυβέρνηση ζει σε παράλληλα σύμπαντα. Στο ένα, πανηγυρίζει για την ευρωπαϊκή απομόνωση της Ρωσίας. Στο άλλο, ο Σαμαράς της υπενθυμίζει ότι αγοράζει το 50% του φυσικού αερίου της από εκεί. Σε ένα τρίτο, χτίζει “ήρεμα νερά” με την Τουρκία. Και σε ένα τέταρτο, ο Καραμανλής φωνάζει «μην τολμήσετε να αποκλείσετε ελληνικά νησιά από το χωροταξικό σχεδιασμό».

Και καθώς ο Τραμπ συνομιλεί με Πούτιν, η Αθήνα μοιάζει με θεατή σε ταινία που δεν παίζει στο δικό της σινεμά. Αν δεν υπήρχε τόση ένταση, θα ήταν σχεδόν κωμωδία – κάτι σαν “The Grand Budapest Hotel” , μόνο που εδώ το προσωπικό έχει πάρει τα κλειδιά και οι πελάτες δεν ξέρουν πού βρίσκονται.

Το σενάριο γράφεται ξανά

Στο Πολεμικό Μουσείο δεν ακούστηκε κανονιά, αλλά χάραξε πολιτική προειδοποίηση. Καραμανλής και Σαμαράς δεν συμφωνούν σε πολλά – εκτός από ένα: η κυβέρνηση πλέει χωρίς ραντάρ σε επικίνδυνα νερά. Και ίσως, από διαφορετικές αποβάθρες, οι δυο τους βλέπουν να πλησιάζει το ίδιο πολιτικό ναυάγιο.

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης νομίζει πως θα βγάλει τη θητεία σε “ήρεμα νερά”, τότε μάλλον δεν είδε το τέλος του “Titanic”.
Γιατί όταν το παγόβουνο λέγεται Σαμαράς και ο καπετάνιος δεν το βλέπει εγκαίρως, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Τρεις προτάσεις προανακριτικής, 4.200 ψηφοδέλτια και μόλις μία Βουλή

Κάποτε ο Όρσον Γουέλς έλεγε: “If you want a happy ending, that depends, of course, on where you stop your story.”Στην Ελλάδα όμως, δεν σταματάμε πουθενά. Ούτε στις μοιραίες συγκρούσεις, ούτε στην πολιτική ευθύνη. Γι’ αυτό σήμερα, το κοινοβούλιο θυμίζει κάτι ανάμεσα σε “Everything Everywhere All at Once” (Όλα σε μία αίθουσα, όλα ταυτόχρονα, κανείς δεν ξέρει γιατί) και σε κακή αναπαράσταση αρχαίας τραγωδίας από γυμνάσιο της περιφέρειας.

Τρεις προτάσεις προανακριτικής, 4.200 ψηφοδέλτια και μόλις μία Βουλή. Η Διάσκεψη των Προέδρων αποφάσισε να μην κάνει το μοιραίο λάθος να μοιράσει τα ψηφοδέλτια… ανά αδίκημα! Όχι γιατί δε θέλαμε, αλλά γιατί κάποιος θυμήθηκε το “12 Angry Men” (Δώδεκα Ένορκοι – εδώ όμως οι ένορκοι είναι 300 και μόνοι τους κατηγορούμενοι).

Προκαταρκτικές Προανακριτικές και ψηφοφορίες-θρίλερ

Αν 154 βουλευτές της ΝΔ στηρίξουν την πρόταση για τον Κώστα Καραμανλή, όλα καλά. Αν όμως κάποιοι πατήσουν το κουμπί «άκυρο», τότε το κόμμα θα ξεκινήσει πρόβες για το επόμενο soundtrack: “Requiem for a Dream”.

ΣΥΡΙΖΑ: Το sequel που κανείς δεν ήθελε να δει

Την ίδια στιγμή, στο άλλο στρατόπεδο, το δράμα μετατρέπεται σε καμπαρέ. Ο Γιώργος Τσίπρας, ο ξάδερφος, αποφάσισε να αποχωρήσει με φανφάρα και μια επιστολή που θύμισε περισσότερο σφυρί από πολιτική ανάλυση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον ίδιο, έχει πια περάσει από την αναξιοπιστία στην ανυποληψία. Κάτι σαν το “Joker” του Τοντ Φίλιπς: ξέρεις ότι όλα πάνε λάθος, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να κοιτάς.

Για τον Κασσελάκη, ο ξάδερφος δεν έδειξε καν έλεος. «Γιατί έμεινε 11 μήνες στην ηγεσία;» αναρωτιέται. Η απάντηση είναι σαφής: Γιατί το στελεχικό δυναμικό ήθελε καρέκλα. Όλοι είχαν κάτι να χάσουν. Όπως λέμε στο σινεμά: “No Country for Old Men” (καμία θέση για όσους δεν θέλουν εξουσία).

Ο Σαμαράς στο κάδρο και… το teaser του νέου κόμματος

Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκε σε βιβλιοπαρουσίαση, όπου –όλως τυχαίως– και είπε να αναμενόμενα καμία έκπληξη. Κάτι σε “Back to the Future” με αισθητική 90s και πολιτική 2025. Κλασική Σαμαρική συνταγή: έθνος, σύνορα, ευαισθησίες, αλλά με βιβλιοπαρουσίαση αντί για Ζάππειο.

Επίλογος χωρίς αυλαία

Τελικά, δεν ξέρουμε τι θα γίνει σήμερα στη Βουλή. Ξέρουμε μόνο ότι ζούμε ένα πολιτικό “La La Land”: μια χορογραφία χωρίς μουσική, χωρίς αρμονία, αλλά με πολύ φως και… καθόλου σχέδιο. Όπωςθα έλεγε και ο Τζακ Νίκολσον στο “A Few Good Men”:
“You can’t handle the truth.”

Και μάλλον κανείς δεν μπορεί – ούτε η Βουλή, ούτε ο Κυριάκος, ούτε οι ψηφοφόροι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς πυξίδα και χωρίς ρόλο

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις με κομμένη την ανάσα. Υπάρχουν και κάποιες άλλες που απλώς εύχεσαι να τελειώσουν γρήγορα. Η χθεσινή συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ άγγιξε τα όρια του “Don’t Look Up” ,με μόνη διαφορά ότι εδώ κανείς δεν κοιτάει πουθενά. Ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε δίπλα. Μετά την πολιτική εγκατάλειψη του Στέφανου Κασσελάκη —που του άφησε στα χέρια μια πρόταση προκαταρκτικής σαν να του πέταξε κουπόνι για σουβλατζίδικο— το κόμμα αποφάσισε να μη σταθεί ούτε απέναντι ούτε υπέρ. Προτίμησε την απόχη.

Όχι, δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Είναι το νέο υπαρξιακό μοντέλο στρατηγικής: “Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, ούτε να τους καταγγείλεις, ούτε να τους στηρίξεις, απλά… απόσυρε τον εαυτό σου από το κάδρο”.

Η στρατηγική της εξαφάνισης

Θα μπορούσε να είναι ρεπρίζ από το “Gone Girl” . Μόνο που το κορίτσι εδώ είναι η ίδια η αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει πως θα στηρίξει τη δική του πρόταση (η οποία, παρεμπιπτόντως, έχει ήδη απορριφθεί), αλλά αν δεν αλλάξει η μέθοδος ψηφοφορίας, θα φύγει από την αίθουσα.

Σαν να πηγαίνεις σε Οσκαρική βραδιά με tuxedo και μόλις δεις ότι δεν κέρδισες, φεύγεις χωρίς να πάρεις ούτε το κοκαλάκι της Μπάρμπι. Και άντε να πείσεις μετά τον ψηφοφόρο ότι είσαι έτοιμος να κυβερνήσεις, όταν δεν αντέχεις ούτε να υποστείς μια ήττα στο Κοινοβούλιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την παράσταση αλλά δεν παίζει

Η ανακοίνωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας καταγγέλλει τη ΝΔ για σκηνοθετημένο φιάσκο —με fast track παραπομπές και πολιτική σκηνοθεσία επιπέδου Β’ διαλογής. Έλα όμως που, όταν έρχεται η ώρα να μπεις στο πλάνο, το κόμμα απαντά με fade out.

Για να είμαστε δίκαιοι, η κυβερνητική τακτική έχει όλα τα στοιχεία ενός κακομονταρισμένου sequel: παίρνει έναν πρωταγωνιστή (Καραμανλής), τον ντύνει με ελαφρυντικά και τον στέλνει σε μια προκαταρκτική για πλημμέλημα, μπας και καθαρίσει το κάδρο. Αλλά από την άλλη, η αντιπολίτευση επιλέγει να παρακολουθεί από τις κουίντες, σαν ξεχασμένος ηθοποιός που διαβάζει το σενάριο αλλά δεν βρίσκει τη σκηνή του.

Ούτε ναι, ούτε όχι – το τίποτα

Η αποχή είναι μια απόφαση. Αλλά είναι κι ένα πολιτικό σβήσιμο. Δεν είναι ούτε αντίσταση ούτε συναίνεση. Είναι κάτι σαν το “Everything Everywhere All At Once” (μτφρ. «Τα Πάντα Όλα ταυτοχρόνως»), μόνο που εδώ μιλάμε για το Τίποτα Πουθενά Παντού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πως ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να είναι. Θέλει να είναι μαχητικός; Τότε γιατί δεν μένει να δώσει τη μάχη, ακόμα και στημένη; Θέλει να καταγγείλει το σύστημα; Γιατί να απέχει τότε από την ευκαιρία να καταγραφεί η αντίρρησή του στο πρακτικό της Ιστορίας;

Με κοστούμι χωρίς σκηνή

Η πολιτική δεν είναι κόκκινο χαλί, είναι κάμερα που γράφει χωρίς παύσεις. Και ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει ντυθεί για τη βραδιά, αλλά δεν ξέρει αν παίζει σε δράμα, κωμωδία ή στο prequel της διάλυσης. Η επιλογή της αποχής, μετά τη δημόσια «άκυρη» στήριξη από τον αρχηγό, μοιάζει με τον Ντι Κάπριο όταν δεν πήρε το Όσκαρ για τον “Aviator” (μτφρ. «Ιπτάμενος»): πολλά λεφτά, πολλή προσπάθεια, αλλά τελικά το άγαλμα πήγε αλλού.

Μόνο που εδώ δεν χάθηκε το χρυσό αγαλματίδιο.
Χάθηκε η πυξίδα. Και μαζί της, η ευκαιρία για πολιτικό comeback.

Κάτι σοβαρό συμβαίνει εδώ…

Είναι πολύ σοβαρή η αποκάλυψη/καταγγελία της Μαρίας Καρυστιανού, ότι δέχτηκε απειλές για τη ζωή της ίδιας και του γιού της. Η καταγγελία, όπως την αφηγήθηκε στην Αστυνομία, όπου κατέφυγε, και την διηγήθηκε αργότερα στην Ράνια Τζίμα του Mega, έχει ως εξής(αποδίδουμε την ουσία):

Σε καφετέρια κοντά στο Αλσος, της έδωσε ραντεβού ένα ζευγάρι το οποίο της μετέφερε συμβουλευτικά  ότι ένας απόστρατος αστυνομικός είπε πως το ότι τα έβαλε με τον πρωθυπουργό-ειδικά με την πρόταση για εσχάτη προδοσία- εγκυμονεί κινδύνους για την ίδια και για τον γιό της τώρα που θα πάει διακοπές.

Η κυρία Καρυστιανού απέφυγε να πεί ονόματα. Όμως είναι αυτονόητο πως οι αστυνομικές αρχές και αργότερα τα αρμόδια όργανα της Δικαιοσύνης θα της ζητήσουν να αποκαλύψει τα ονόματα τόσο του ζευγαριού, όσο και του απόστρατου που έχει τις πληροφορίες.

Σημειωτεον ότι το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά αντέδρασαν έντονα στον υπαινιγμό του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι δεν ήταν τυχαία η ημέρα κατά την οποία προβλήθηκε η συνέντευξη(λίγο πρίν από την συζήτηση στη Βουλή για τα Τέμπη).

Το ξαναλέμε: Είναι πολύ σοβαρή η καταγγελία και πρέπει να ερευνηθεί σε όλες τις πτυχές της. Οσο για τους υπαινιγμούς του κυβερνητικού εκπροσώπου σχετικά με την χρονική συγκυρία της μετάδοσης, ας κρατήσει για τον εαυτό του τα μαθήματα δημοσιογραφίας που επιχειρεί να δώσει.

Ο Αλέξης επιστρέφει. Ή έστω, μας το αφήνει να το φανταζόμαστε

Είναι φορές που δεν χρειάζεται trailer για να καταλάβεις τι έρχεται. Αρκεί να δεις τα μάτια του σκηνοθέτη. Ή, στην περίπτωσή μας, να ακούσεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη να πετάει την ατάκα: «Κάποιοι δεν ξέχασαν τίποτα και δεν έμαθαν τίποτα» – και να σου ’ρχεται στο μυαλό εκείνη η αξέχαστη σκηνή από το “Titanic”: το παγόβουνο πλησιάζει, όλοι πανικόβλητοι, κι ένας φωνάζει: It was a privilege to govern you!

Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν, αν και σε mood “The Revenant” (Η Επιστροφή – αλλά με λιγότερες αρκούδες και περισσότερους ξαδέρφους), φαίνεται πως σχεδιάζει το δικό του comeback. Όχι από αυτά τα δειλά, τα ντροπαλά. Από τα άλλα, τα ηρωικά: με νέο κόμμα, νέο όραμα, και –κυρίως– νέο Instagram.

Ο Κυριάκος θυμάται τον Ιούλιο του 2015 και ανεβάζει ένταση

Δεν είπε τυχαία ο πρωθυπουργός για «την εθνική τραγωδία του 2015». Ήταν ο τρόπος του να υπενθυμίσει ότι όσο κι αν ξεχαστήκαμε, κάποτε φλερτάραμε με τη δραχμή πιο έντονα κι απ’ ό,τι η Σκάρλετ Ο’Χάρα (Scarlett O’Hara) φλέρταρε τη χρεοκοπημένη φυτεία της στο “Gone with the Wind”.

Αντίπαλος δεν υπάρχει – κι αυτό είναι πρόβλημα. Γιατί χωρίς αντίπαλο, ούτε φόβος υπάρχει, ούτε σασπένς. Και μια κυβέρνηση χωρίς σασπένς, είναι σαν το “La La Land” χωρίς λά λά. Ο Κυριάκος ξέρει ότι χρειάζεται έναν αντίπαλο με ιστορία, με συναισθηματική φόρτιση, με δραματική μουσική. Και ποιος καλύτερος από τον άνθρωπο που το 2015 μας πήγε όλους μια βόλτα στο σκοτάδι;

Πρόληψη ή επίθεση; Το γάντι σηκώθηκε

Ο Μητσοτάκης δεν κάνει επίθεση. Κάνει preventive strike (προληπτικό χτύπημα – λέγε με «Doctor Strangelove»). Το ξέρει ότι αν ο Αλέξης αρχίσει τις περιοδείες και τα νεύματα, έστω και με πλαγίους τρόπους, θα ξυπνήσουν τα φαντάσματα της “πρώτης φοράς Αριστερά” – και θα δώσει λόγο ύπαρξης στους χαμένους του ΠΑΣΟΚ, στους βαριεστημένους του ΣΥΡΙΖΑ και στους αδρανείς του “πρώην φλερτ”.

Η φράση του Μητσοτάκη ότι «η αντιπολίτευση δηλητηριάζει την κοινωνία» μοιάζει με εκείνη του Τζακ Νίκολσον στο “A Few Good Men”: “You can’t handle the truth!” – μόνο που εδώ, η αλήθεια είναι λίγο πιο προεκλογική και λίγο πιο τραυματική.

Ένα κόμμα Τσίπρα θα τους ενώσει όλους;

Εδώ μπαίνουμε στο “Avengers: Endgame” της υπόθεσης. Γιατί όπως εκεί, όλοι οι ήρωες επιστρέφουν στο τέλος για να σώσουν τον κόσμο, έτσι και ένα κόμμα του Τσίπρα μπορεί – λένε κάποιοι – να μαζέψει τους απογοητευμένους, τους ορφανούς και τους “αριστερούς του Netflix” που δεν βρίσκουν πολιτική στέγη.

Μπορεί όμως να ενώσει τους πάντες ένας άνθρωπος που κάποτε διχάζει και τώρα θέλει να τους μαζέψει; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Όπως και το πώς θα λέγεται αυτό το νέο κόμμα. “ΣΥΡΙΖΑ 2: Η Εκδίκηση του Προέδρου”; Ή κάτι πιο θεσμικό, όπως “Η Αριστερά της Ευθύνης και των Stories”;

Τελικά, ο Κυριάκος κάτι ξέρει παραπάνω…

Το βέβαιο είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν περίμενε την επίσημη ανακοίνωση. Έστησε το αφήγημα από νωρίς: φάντασμα του 2015, κίνδυνος δημαγωγίας, μνήμες capital controls, και δίπλα η δική του σταθερότητα, με φόντο την ανασφάλεια. Σαν να λέμε “Argo”: η επιχείρηση απεγκλωβισμού από το χάος με σκηνοθεσία Μπεν Άφλεκ και casting… Μητσοτάκη.

Επίλογος χωρίς spoiler: Ο χρόνος θα δείξει, το σενάριο γράφεται

Μέχρι τότε, ο ένας χτίζει comeback χωρίς να το παραδέχεται, κι ο άλλος ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον αντίπαλο που τον έκανε Πρωθυπουργό. Σαν το “The Dark Knight”:
“You complete me”, είπε ο Joker στον Batman.
Κι εδώ, αν ο Κυριάκος είναι ο σταθερός Bruce Wayne, ο Αλέξης είναι το πολιτικό alter ego που τον κρατάει… σε εγρήγορση.

Γιατί τελικά, όπως έλεγε και ο Μάικλ Κορλεόνε στο “The Godfather Part III”:
“Just when I thought I was out, they pull me back in.”
Και ο Τσίπρας, αν είναι κάτι, είναι πάντα έτοιμος να ξαναμπεί.

«Ανδρουλάκης Unchained»: Το ΠΑΣΟΚ ξύπνησε και… έχει νεύρα

Από τη Χαριλάου Τρικούπη δεν πετάνε πια ροδοπέταλα. Πετάνε φάκελους. Και σφαίρες λέξεων. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει πλέον περάσει στη φάση “Kill Bill” – volume 3: The Vendetta. Με την Προανακριτική των Τεμπών να έχει το δραματικό φορτίο του “Spotlight”, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δείχνει αποφασισμένος να σύρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε πολιτικό διάλογο που θυμίζει παλιά ελληνική τηλεόραση: «Ποιος ήτανε ο Καραμανλής και ποιος τον κάλυπτε».

Ο Ανδρουλάκης, με την αυτοπεποίθηση του Ράσελ Κρόου στο “Gladiator”, φωνάζει μέσα στη Βουλή: Are you not entertained? – ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλει πως η πρόταση της ΝΔ για παραπομπή του Κώστα Καραμανλή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ξεπλύματος.

Ομάδα Αλήθειας: Το prequel των fake news

Μπορεί στο ΠΑΣΟΚ να δυσκολεύονται να πουν τη λέξη TikTok χωρίς να την προφέρουν σαν παλιό μοντέλο Σκόντα, αλλά έχουν πιάσει το νόημα: χτύπα την πηγή της προπαγάνδας. Γι’ αυτό κι έπιασαν την “Ομάδα Αλήθειας” και την έκαναν… “The Truman Show”. Όλα στημένα, λέει, με υπαλλήλους που παρίσταναν τους ανεξάρτητους σχολιαστές.

Και αν νομίζατε πως δεν υπάρχει πολιτικό γέλιο σε αυτή την ιστορία, θυμηθείτε την εικόνα του κυβερνητικού εκπροσώπου να προσπαθεί να εξηγήσει ότι δεν ήξερε ποιοι είναι αυτοί που τον στήριζαν διαδικτυακά επί μια δεκαετία. “I see dead accounts”, όπως θα έλεγε και ο μικρός από το “The Sixth Sense”.

Οικονομία: Το ΠΑΣΟΚ πιάνει κομπιουτεράκι

Ο Τομέας Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ – ναι, υπάρχει ακόμα και λειτουργεί – έπιασε τους πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ και άρχισε να μετράει απώλειες. 3,2% κάτω οι επενδύσεις; Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, είναι “Gravity” χωρίς Σάντρα Μπούλοκ: κατρακύλα χωρίς φρένο.

Η ανακοίνωση μάλιστα κατέληξε με τη γνωστή τρομοκρατική απειλή των τελευταίων ετών: «καμπανάκι για την ανταγωνιστικότητα». Που είναι σαν να σου λένε: “Δεν θα έρθει το ΔΝΤ, αλλά μην το δένεις κιόλας”.

Ο Ανδρουλάκης ψάχνει το momentum… και τον ρόλο του

Πρέπει να το παραδεχτούμε: ο Ανδρουλάκης είναι πιο σταθερός στις επιθέσεις του από όσο ήταν ο Ρενέ Ζελβέγκερ (Renée Zellweger) στο “Cold Mountain” όταν της έπαιρναν τον Τζουντ Λο κάθε 10 λεπτά. Το θέμα είναι: μπορεί να παίξει μόνος του το ρόλο του εναλλακτικού πόλου, όταν η υπόλοιπη αντιπολίτευση κάνει συνέδρια που θυμίζουν reunion γυμνασίου;

Γιατί όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει να βρει ποιον να μην παραπέμψει και ποιον να παρεξηγήσει, το ΠΑΣΟΚ φωνάζει «το timing είναι τώρα!». Αν ο Ανδρουλάκης το παίξει καλά, μπορεί να γίνει ο “King’s Speech” της ελληνικής Κεντροαριστεράς: ο ηγέτης που – παρά τη μουγκαμάρα – μίλησε όταν οι άλλοι ψιθύριζαν.

ΣΥΡΙΖΑ: το κόμμα που απολαμβάνει να πατάει μπανανόφλουδες

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει πετύχει το σχεδόν οσκαρικό κατόρθωμα να είναι στην αίθουσα αλλά να μη σηκώνει το χέρι. Θέλει να στηρίξει την Προανακριτική, αλλά δεν του αρέσει η διατύπωση. Θέλει να παραπέμψει τον Μητσοτάκη, αλλά δεν του βγαίνουν τα κουκιά. Θέλει να κρατήσει απόσταση από την Πλεύση, τη Νίκη, την Καρυστιανού, αλλά θέλει και να τιμήσει τις μνήμες των θυμάτων.

Οπότε καταλήγουμε στη λύση τύπου “The Irishman”: όλοι λένε κάτι, κανείς δεν θυμάται ακριβώς γιατί, αλλά όλοι στο τέλος φεύγουν πιο μόνοι από όσο μπήκαν.

Αν δεν ήταν δράμα, θα ήταν μαύρη κωμωδία

Η πολιτική σύγκρουση Ανδρουλάκη – Μητσοτάκη υπόσχεται θέαμα. Στο φόντο, ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύεται με τον εαυτό του, ο Τσίπρας εμφανίζεται σαν ο ήρωας που μπορεί να επανέλθει στο τρίτο act και ο ελληνικός λαός κοιτάζει σαν θεατής στο “No Country for Old Men”: μπερδεμένος, αποστασιοποιημένος, και αναρωτιέται αν έχει απομείνει κανένας ενήλικος στην αίθουσα.

Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι: ποτέ η ελληνική πολιτική δεν ήταν θέμα λογικής. Ήταν πάντα θέμα σεναρίου.
Και όσο η Χαριλάου Τρικούπη ξαναγράφει το σενάριο και η ΝΔ φοβάται τον επόμενο διάλογο, εμείς… παίρνουμε ποπ κορν.
Και περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο.

 Coming soon: “The Return of the Centre – with a twist of lemon”.

• Τραγωδία στα Τέμπη