Πες αντίο στην Καρδίτσα όπως την ήξερες – Να είσαι όμως βέβαιος πως στο τέλος θα τα καταφέρουμε

Έγραψε πριν από δυο μέρες ο σύντροφος Νίκος ένα κείμενο για τη δυστοπία που βιώνει στο Βόλο. Τον συναισθάνομαι τον Καλλιτέχνη, μα σκέφτηκα μεμιάς πως έχω περάσει χειρότερα: Ιανός, Σεπτέμβριος του 2020

Ένα ποτάμι να κάνει βόλτα πέντε χιλιόμετρα και να φτάνει στον αστικό ιστό. Νεκρούς στα χωριά της Καρδίτσας, έπιπλα να φτάνουν στην άλλη πλευρά της πόλης, σπίτια γεμάτα λάσπη ως το ταβάνι. Νοικοκυριά χωρίς ρεύμα επί ένα δεκαήμερο.

Τα λεφτά να μη μετράνε με τα ATM βραχυκυκλωμένα. Τον Άλλο Άνθρωπο να έρχεται από την Αθήνα για να μαγειρέψει. Απεγνωσμένες μου απόπειρες να επικοινωνήσω με τον δημοσιογραφικό κόσμο της πρωτεύουσας: «Νιώστε μας: Πνιγήκαμε»

Σήμερα σκέφτομαι πως ο Ιανός δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα έλαβαν χώρα χθες στον Θεσσαλικό Κάμπο και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή της Καρδίτσας: Να κοιμάσαι και στις 4 το πρωί να σε πνίγει το ποτάμι που έφτασε στο σπίτι σου. Δυστοπικός 21ος αιώνας στην εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

Πολλοί ψελλίζουν και ελάχιστοι μιλούν για το χειρότερο ενδεχόμενο, το οποίο ούτε εγώ τολμώ να αναφέρω. Φτάσαμε στο σημείο καθείς να επικαλείται τον θεό του ώστε να μη γίνει δέκτης ενός ακόμα πιο «μαύρου» απολογισμού: Γιατί ο άστεγος θα ξαναχτίσει σπίτι, όμως ο νεκρός δεν επιστρέφει. Game Over, χωρίς να μπορείς να ρίξεις κέρμα για να συνεχίσεις την προσπάθεια.

Προσπαθώ εδώ και χρόνια να ξορκίσω προσωπικούς δαίμονες και να δω το ποτήρι μισογεμάτο, όμως οι φωτογραφίες και τα βίντεο δεν βοηθούν. Η Μεταμόρφωση σβήστηκε από το χάρτη. Σαν να τη φτύνει στη μάπα η Θεά Τύχη. Όπως τότε, το 1994, που είχε σπάσει το φράγμα του Πηνειού και οι κάτοικοί της έζησαν μία πρώιμη εκδοχή της κόλασης.

Το τηλέφωνο χτυπά δαιμονισμένα ενώ είμαι στην Αθήνα: «Είσαι καλά; Πες μου αλήθεια», ρωτά η μάνα μου. «Ναι ρε Λίλια, στη Νέα Σμύρνη έχει ήλιο», απαντά ο χιουμορίστας γιος της. Την ίδια ώρα σκέφτομαι τι θα συμβεί στην Καρδίτσα αν σπάσει ο Καράμπαλης, όπως έσπασε ο Πάμισσος στον Παλαμά. Όχι άλλο γκρίζο λέμε. Όχι άλλη νύχτα αγωνίας.

Από την άλλη, φωνούλες μου ψιθυρίζουν πως η Καρδίτσα μας έδιωξε και μένουμε μακριά. Αναξιοκρατία, λάθος προσανατολισμός, πελατειακές σχέσεις κτλ.

Και κάθε που παραιτούμαι από τη ζωή, ένας ήχος στο κινητό μου δίνει ώθηση να συνεχίσω με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα: «Μαγειρεύουμε το Σάββατο και ξεκινάμε σφαιράτα συλλογή ειδών πρώτης βοήθειας», γράφουν τα παιδιά της Καρδίτσας από τον Άλλο Άνθρωπο.

Λίγα λεπτά μετά, λαμβάνουμε ένα μήνυμα πως η Ελένη θα έρθει με τον σύζυγό της από την Κρέσταινα για να βοηθήσουν. Όπως κάναμε εμείς το 2021 στον Λάλα Ηλείας.

Γι’ αυτό και μόνο, ας πιούμε μια γουλιά στην ομορφιά του εφήμερου, γιατί θα σφίξουμε τα δόντια, θα φτύσουμε τη λάσπη από το στόμα μας και θα συνεχίσουμε.

• Άλλος άνθρωπος
• Κακοκαιρία «Daniel»
• καρδίτσα