Πίσω από τις κουρτίνες…

Αναγκαία η συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και θεμιτή η αντιπαράθεση, με ενδιαφέροντα επιχειρήματα ένθεν και ένθεν. 

Όμως η ενασχόληση με το θέμα-και δή σε επίπεδο συνταγματικής αναθεώρησης- αφήνει στην άκρη ένα μείζονος σημασίας ζήτημα , διαχρονικής αξίας, σχετικά με την εκπαίδευση συνολικά:

Τι σημαίνει για μια χώρα η «υπερπαραγωγή» πτυχιούχων (εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, γιατροί, οικονομολόγοι κ.α.), όταν είναι βέβαιο ότι για την πλειονότητα το πτυχίο θα γίνει κορνίζα κι όχι διαβατήριο για την εύρεση εργασίας;

Παλιότερα που η χώρα- η κεντρική διοίκηση αλλά και η ελεύθερη αγορά της- μπορούσε να απορροφήσει πάσης φύσεως πτυχιούχους, ήταν λογική η προσπάθεια εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο.

Όμως συν τω χρόνω επήλθε κορεσμός. Κι έτσι χιλιάδες πτυχιούχοι ημετέρων και ξένων πανεπιστημίων είτε περίμεναν επι δεκαετίες διορισμό (π.χ. στην εκπαίδευση ) ,κάνοντας προς βιοπορισμό άλλη δουλειά ,είτε ξεχνούσαν οριστικά τις σπουδές και το πτυχίο , αλλάζοντας νωρίς επαγγελματικό προσανατολισμό.

Παρά ταύτα, παρατηρείται και σήμερα το φαινόμενο να πιέζονται τα παιδιά από τους γονείς τους για να μπούν οπωσδήποτε στο Πανεπιστήμιο. Κι αν δεν τα καταφέρουν, να εγγράφονται σε πανεπιστήμια της ξένης με βαρύτατο οικονομικό τίμημα.

Κάποια λύση υπήρξε η έγνοια της πολιτείας για ενίσχυση της «τεχνικής παιδείας» (Σχολή τουριστικών επαγγελμάτων, ΚΑΤΕΕ, ΤΕΙ κλπ). Όμως συνεχίστηκε αμείωτη η «υπερπαραγωγή» πτυχιούχων που εξασφάλιζε με μαθηματική ακρίβεια μια θέση στον πίνακα της ανεργίας.
Χώρα τουριστική και γεωργική η Ελλάδα, θα μπορούσε- ή μάλλον οφείλει- να ενδυναμώσει την σχετική εκπαίδευση, ενισχύοντας αποτελεσματικά την παραγωγική διαδικασία.

Δεν έχει σημασία αν οι πτυχιούχοι τέτοιων σχολών θα είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίου ή ΤΕΙ κλπ. Σημασία έχει να αποκτήσουν στέρεη γνώση και να ενταχθούν γρήγορα στα συγκεκριμένα εργασιακά πεδία.
Γενικώς, η σύνδεση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας είναι απολύτως αναγκαία. Διατυπώνεται, βέβαια, ενας ενδιαφέρων αντίλογος.

Ας τον δούμε:
Πανεπιστήμιο-λένε κάποιοι- δεν σημαίνει μονάχα μια γνωστική διαδικασία ορισμένου προσανατολισμού, με στόχο την ξερή επιστημονική κατάρτιση, αλλά ένταξη σ΄ένα «χημείο» ευρύτερης γνώσης, πολύτιμης για το «είναι» των ανθρώπων.
Σωστά. Αλλά τι εμποδίζει την συνύπαρξη ειδικευμένης γνώσης και ταυτόχρονης καταβύθισης-και όχι απλώς ενασχόλησης- στον θαυμαστό κόσμο της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και της ιστορίας, με συγκεκριμένη διδακτέα ύλη;

Ετσι πλουτίζει ο νέος άνθρωπος. Να αποκτά στοιχεία απαραίτητα για την μελλοντική δουλειά του, αλλά και πολύτιμα εφόδια για το πέταγμα του στη ζωή και στον κόσμο. Με άλλα λόγια, εκπαίδευση και παιδεία ταυτόχρονα.

Ναι, να συζητήσουμε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αλλά εκεί έξω, η σκληρή πραγματικότητα επιτάσσει να ξαναδούμε το θέμα εκπαίδευση/παιδεία και συνολικά τον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων.