Πόσες «Βιολάντες» υπάρχουν εκεί έξω, έτοιμες να τιναχτούν στον αέρα;

Η τραγωδία στη Βιολάντα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η κορύφωση ενός μηχανισμού που λειτουργεί χρόνια στην ελληνική πραγματικότητα: το σύστημα που ξέρει, αλλά κάνει πως δεν βλέπει. Οι εργαζόμενοι μιλούσαν για οσμές. Οι υπεύθυνοι τις «βάφτιζαν» πλυντήρια, αποχετεύσεις, συμπτώσεις. Οι σωληνώσεις ήταν θαμμένες λάθος. Το υπόγειο ήταν αυθαίρετο. Οι μελέτες ήταν ελλιπείς. Οι έλεγχοι… τριετίας.

Και μέσα σε αυτή την τοξική κανονικότητα, το προπάνιο που δεν συγχωρεί έκανε αυτό που κάνει πάντα: συσσωρεύτηκε, εγκλωβίστηκε, περίμενε τον σπινθήρα. Πέντε γυναίκες σκοτώθηκαν επειδή κανείς δεν πήρε στα σοβαρά αυτό που μύριζαν κάθε μέρα.

Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν βρίσκεται πια στα αποκαΐδια των Τρικάλων. Βρίσκεται παντού αλλού.

Πόσες «Βιολάντες» λειτουργούν σήμερα σε όλη τη χώρα;
Πόσα υπόγεια χωρίς άδεια;
Πόσες σωληνώσεις θαμμένες σε λάθος σημείο;
Πόσες οσμές που «δεν είναι τίποτα»;
Πόσοι τεχνικοί ασφαλείας που εμφανίζονται μόνο στα χαρτιά;
Πόσες μελέτες-μακέτες που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν;
Και πάνω απ’ όλα: πόσοι εργαζόμενοι που δουλεύουν καθημερινά πάνω από μια αόρατη βόμβα, απλώς επειδή έτσι λειτουργούν κάποιοι -όχι όλοι- στην   ελληνική βιομηχανία και με το ρίσκο στις πλάτες των εργαζόμενων;

Η Βιολάντα δεν είναι η κακιά στιγμή. Είναι το σύμπτωμα. Και όσο η Πολιτεία παριστάνει πως κάνει ελέγχους, ενώ το βάρος μεταφέρεται στους ιδιοκτήτες και στους «υπεύθυνους» που δεν είδαν, δεν άκουσαν και τελικά δεν λογοδότησαν, τόσο το ερώτημα θα μένει να αιωρείται πάνω από κάθε εργοστάσιο, αποθήκη, μονάδα παραγωγής:

Πόσες ακόμα;
Και μήπως η επόμενη δεν θα μας αφήσει καν να ρωτήσουμε;

• Βιολάντα
• έκρηξη
• τρίκαλα