«Που είναι το κράτος;»

Όποτε συμβαίνει στον τόπο μας μια μεγάλη φυσική καταστροφή, είτε πυρκαγιά τη λένε, είτε σεισμό (κούφια να’ ναι η ώρα) είτε πλημμύρες, η πρώτη κραυγή που ακούμε από τους απελπισμένους πολίτες είναι “πού είναι το κράτος”! Μαθημένοι να τα περιμένουμε όλα από το κράτος, θέλουμε και απαιτούμε να έρθει να μας σώσει αμέσως και εμάς και την περιουσία μας. Κατ’ αρχάς καλά κάνουμε. Αποστολή και καθήκον ενός ευνομούμενου κράτους είναι να προστατεύει τους πολίτες του και να παρέχει τα απαραίτητα εφόδια για τη βελτίωση της ζωής τους.

Όμως ακριβώς εδώ είναι που ξεχνάμε μια λεπτομέρεια. Λεπτομέρεια μεν αλλά σημαντική. Μιλάμε για ευνομούμενο κράτος. Είναι άραγε ευνομούμενο το δικό μας κράτος; Η απάντηση είναι κατηγορηματική. Όχι βέβαια! Το κράτος μας είναι δυσκίνητο, αντιπαραγωγικό, διεφθαρμένο και λειτουργεί με άθλιους ρυθμούς…

Κι όταν λέω κράτος, δεν εννοώ μόνο την κεντρική εξουσία που κατά βάση εκφράζεται μέσα από τις κυβερνήσεις αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση. Και μιας και έχουμε μπροστά μας εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, θα πρέπει κάποτε να ξεκαθαρίσουν οι αρμοδιότητές της ώστε να μην τις φορτώνονται ευθύνες από την κεντρική εξουσία που δεν της ανήκουν, όταν συμβαίνουν μεγάλες καταστροφές.

Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Το θέμα είναι ότι έτσι όπως βαδίζει αυτό το κράτος, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει ούτε πυρκαγιές, ούτε πλημμύρες ούτε άλλες φυσικές καταστροφές.

Μα θα μου πείτε, τι θες να κάνει το κράτος όταν μας έρχονται στο κεφάλι όλο και πιο έντονα ακραία φαινόμενα; Πώς να αντιδράσει όταν σε λίγες ώρες πέφτουν τόσοι τόνοι νερού όσοι πέφτουν σε ένα χρόνο στην Αθήνα; Το καταλαβαίνω, η φύση που τη μαγαρίσαμε εδώ και χρόνια και τη μακελέψαμε αλύπητα, εκδικείται και δείχνει χωρίς έλεος τη δύναμή της. Όμως η επίκληση και μόνο της κλιματικής κρίσης δεν αποτελεί την απάντηση, τη λύση στο όλο και πιο απειλητικό πρόβλημα ούτε ξεπλένει τις όποιες κυβερνητικές ευθύνες.

Για αυτό και χρειάζεται να γίνουν σε όλη τη χώρα και χωρίς χρονοτριβή νέες μελέτες και νέα έργα αντιπλημμυρικά. Αυτά που έγιναν πριν από χρόνια ή και δεκαετίες, δεν επαρκούν πια. Ας το καταλάβουμε. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Η υπαρκτή κλιματική κρίση απαιτεί πιο ανθεκτικά έργα προστασίας από τις πλημμύρες. Απαιτεί καλύτερη προετοιμασία για τις πυρκαγιές που σίγουρα θα ξεσπάσουν στο μέλλον. Επομένως δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος για δικαιολογίες. Ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει γρήγορα. Είναι εθνική επιταγή.

Κάποτε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει “είτε αλλάζουμε είτε βουλιάζουμε”. Αν παραφράσουμε το τσιτάτο εκείνο, σήμερα το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως “είτε αλλάζουμε είτε πνιγόμαστε. Ή και καιγόμαστε”. Καλύτερο βρίσκω το να αλλάξουμε!
Αντιληπτό;

• Κακοκαιρία «Daniel»
• κράτος
• πλημμύρες